شکنج

گلها

2011-09-26T02:57:00.000-07:00

براي او که ديواري ندارد

2011-08-27T03:38:00.000-07:00

حالا که دست دور گردن هر کدامتان مي اندازم مي خواهم غفلت چندين ساله ايي را جبران کنم مي خواهم تمام دوست داشتن هايم را يک جا نثارتان کنم مي خواهم حس تان کنم و شما بالهاي گشوده ي احساسم را ببينيد که شما را در آغوش گرفته و مي خواهد که با تنتان يکي شود تا بالهايم بالهاي شما شود و اوج بگيريم سرزمين ما جايي براي اين پريدن ها ندارد جايي براي اين احساس ها ندارد مرز دارد اين سرزمين و من و شما دو سوي اين تقسيم بندي ها گم شده ايم فاصله دارد اين دستها اين آغوش ها و تنها من و شما که خوني مشترک در رگهايمان جاريست بايد که تنها به خاطر يکي که حالا کنارمان نيست بايد تنها براي احترام به حسش يک ديگر را در آغوش بگيريم و يکي باشيم تا اوج آسمانها

هيچ ديواري تاب اين يکي شدن را نخواهد داشت و روزي با خفت تمام فرو خواهد ريخت

به احترام او که دچار اين ديوارها بود و حالا رهاست 3/6/90

براي عشق

2011-08-27T03:15:00.000-07:00

اي عشق سرشته همچو جاني با من
در جان و روان من رواني با من

هم زاد توام که روز و شب در همه حال

همدل ، همراه ،همزباني با من

فريدون مشيري

اينجا که من هستم

2011-01-29T23:16:00.000-08:00

تقديم به نوشته ايي در سالهاي نه چندان دور
....
در دورست ؛ آن سو تر از پنجره

كوه پيداست ؛ سنگين ؛ آرام و پر وقار
تو را فرا ياد مي آورم
....

دستهاي تو

2011-01-28T11:05:00.000-08:00

پیش از ستاره
بخواب می رود
این بخت بلند من
آن هنگام که نباشم
نه در پی هر دم و بازدم
که در پناه دستهای تو

مرد برفي

2011-01-28T10:30:00.000-08:00

یکشنبه داشت می لرزید و می رفت که شب را کنار خودش یخ بزند. و من کنج نرده ها داشتم یخ می زدم. اولش ازپاها شروع شد. سرما داشت خودش را روی کفشهام می کوبید و جنبش سرما، پوست را کش می آورد. جایم را دوست داشتم. همیشه هر زمستان سر پناه پل مرا می کشاند به اینجا و عابران که خود را پیچیده بودند! حتا چشم هاشان مرا نمی دید-اگر صدای فلوتم نمی آمد- سرما دستهاشان را توی جیبها کرده بود و این دندان ها که می خورد به هم اصلن نمی گذاشت فلوت را ببری طرف لبها و چرا بهار گرم خیال آمدن نداشت که مرا ببرد؟! تا صدام را ببرد، زودتر از ذهن همین جا، از ذهن صدها عابر که برمن گذشته بودند بی چشم و ....

پاهام را به هم می پیچم تا سرما دور پاهام بماند خودم را بالا می کشم نرده بالا رفتنم را تاب می آورد جمع می شوم کودک هشت ساله ی را می مانم که در رختخواب طلائی اش خوابهای شیرین می بیند ولی من خواب خودم را می بینم؟!

«چی بخونم جوونی م رفت،

که صدام رفته دیگه

گل یخ توی دلم جوونه کرد»

آخرین عابر را به خاطر ندارم شاید چشمهاش ؟!چشمهام لیز شده پلکهام را سر می دهد روی خودش. دلم میخواهد دست بر هر چه نرده که دور و برم را گرفته، بگیرم و بالا بروم. گرما همیشه بالاست و این سرما که جانم را فراگرفته همچنان سنگین مرا فرو می برد. دستهام گیر کرده به خودم... به تنم... سازم را گم کرده ام دوروبر را نگاه می کنم، شاید که لیزی پل پرتش کرده پایین! کلمات جایی انگار توی لبهام! جایی انگار توی انگشتهام می جنبد .

«چی بخونم جوونی م رفت،

که صدام رفته دیگه

گل یخ توی دلم جوونه کرد»

دانه های درشت برف روی یخ دیروز فرو می آیند نمیدانم برف بهتر است یا یخ؟ چشمهام بسته شده هرچه فکر می کنم نمی توانم بهاررا به خاطرآورم، حتا آخرین عابر را ولی میدانم دیگر احساس سرما نمی کنم . بیشتر هول گیر کردن دارم. پاهام گیر کرده توی هم، دستهام گیر کرده توی بغلم، وسرم چسبیده به سینه ام. دارم می روم یعنی انگار بال درآورده ام اصلن برای همین به اینجا آمده ام همیشه از همین جا هر زمستان می آیم وفردا فصل رفتن من است .

یکشنبه دارد تمام می شود. دستهام را برای نوازش سرما بالاو پائین می برم، گرمم شده، چشمهام را می بندم.

وفردا؟! نه! همین حالا اولین عابر، اولین چشم هایی که زیبایی برف را بریزد توی لبهاش، مرا خواهد دید که کنار خودم ،برف و یکشنبه، کنار نرده های پل عابر پیاده یخی شده ام

نوشته که دوستم داره

2011-01-28T10:23:00.000-08:00

وقتي يه smsاينجوري دست آدم مي رسه دنبالش يه نگراني پر رنگ مي شه تو وجودت، يعني چي شده؟ شايد دلش گرفته! از چي و براي چي؟و چون نمي خواهي که تو هم تو جوابش تمام اون پررنگي رو نشونش بدي

فقط مي زني (چه فکر نازک غمناکي) که حسابي هم حرف توشه1؟

چه فکر نازک غمناکي که کرم کوچک ابريشم تمام عمر قفس مي ساخت ولي به فکر پريدن بود

و اين حکايت اونه حکايت کوچيک ترين عضو خونواده که هم ماهر شد تو قفس ساختن و هم با همه ي وجودش فکر دو تا باله براي پريدن

اين راه و رسم زندگي ست

امروز ، فردا مي شود

هرجوجه اي قد مي کشد

هر غنچه اي وا مي شود

گاهي نگاه آفتاب

گم مي شود در ابر و باد

گاهي کبوتر مي پرد

در آسمان، خوشحال و شاد

گاهي درخت و يک بهار

گاهي درخت و يک خزان

با برگهاي خشک و زرد

يا برگهاي نوجوان

يک دل هميشه شاد نيست

در آن هميشه غصه نيست
لبخند و گريه با هم است
اين راه و رسم زندگي ست

از کتاب پرنده و فال اثري از داود لطف الله

براي آرزو

2010-12-18T22:37:00.000-08:00

سر به کوهستان سبزت می گذارم آرزو
خسته از خود خسته از این روزگارم آرزو
از زمستان عبوس شهر با خود می برم
خسته حالی را به دستت می گذارم آرزو
پر کن از آواز جنگل دشت احساس مرا
بعد از این من هم پرستوی بهارم آرزو
کلبه ای از سنگلاخ فقر می سازم اگر
با تو باشم یا به عشقی دلسپارم آرزو
روز آخر چند بیت از بغضهای کهنه را
نقش کن بر سینه سنگ مزارم آرزو

شاعر:؟

به خاطر تو

2010-11-21T22:45:00.000-08:00

به خاطر آرزوي يک لحظه ي من که پيش تو باشم
به خاطر دست هاي کوچک ات در دست هاي بزرگ من

روايت تن و تيغ

2010-11-16T03:09:00.000-08:00

خودت همه چیز را می دانی ولی....

سر تیغ را جوری حرکت می دهی که بیشتر به تصادف شبیه باشد تا قصد؟! صورتت را که موقع اصلاح می بری یا حتا خال کنار بینی ات را و خون که می زند بیرون و تو پنبه پشت پنبه می گذاری رویش قلمبه قلمبه پنبه گیر کرده و تو به بازی نابرابر تیغ و تن ادامه می دهی حالا سروکله اش پیدا شده خونت قرمزتر از بقیه است یا روشن تر؟

هیچ خونی را به یاد نمی آوری یادت هست خون دماغ می شدی ولی نمی دانی چه رنگی بود حتا پای بریده ی صبری که شیشه را از آن درآوردی و دستت را گذاشتی روی آن تا نبیند و تو فشار دادی و لای انگشتات پر از خون بود قرمزتر از این یا روشنتر از این؟!

حالا چه فرق می کند کم رنگ تر یا پر رنگ تر تو همیشه زرد بودی. عکسهای بچه گی ات شبیه عکسهای قدیسهاست و عکسهای سه در چهار مدرسه را دوست نداری گوشهایت بزرگتر از بقیه بچه هاست با این کله ی تراشیده. تو قدیس که نیستی بلکه بل گوش هم شده ایی. خون روی تیغ را می شویی. مواظبی که خون دستت به غیر از ملافه را کثیف نکند.
باید دست می کشیدی و ملافه را صاف می کردی آنقدر صاف که رد تیغ رویش بماند دستت را بلند می کنی خون لیز می خورد پایین تا آرنج ات رد می اندازد و بعد می افتی روی لباس ها و فرش. وقتی همه چیز تمیز است وقتی ملافه صاف است تو ملاحظه مادر را کرده ایی. حالا هم مواظبی! قطره های کوچک و بزرگ ملافه را رنگین می کنند یک قطره دو قطره چند تا روی هم.

فکر می کنی به در وقتي باز شود و مامان بدود و فحش ات بدهد چند ضربه ایی هم بزندت و بعد بخواباندت روی تخت و گور بابای کثیف شدن ملافه جرش بدهد و مچ هات را ببندد و آن سه دکمه ی لعنتی را آنقدر فشار دهد و تو دیگر هیچ نفهمی. او را هم نبینی که تلفن را پرت می کند و می دود سراغ همسایه ها. تو پدر را ببینی با همان سرووضع روغنی لباس سیاه کثیف ولی نه! با سفیدترین لباس که مهتابی است و باز به زندگی نکبتی او و کامیونش فکر کنی که آنقدر ازش کار کشید تا از دستش خسته شد و یک روز انتقامش را از او گرفت. آنقدر عقب آمد تا سینه اش جایی برای نفس نداشته باشد. خودت همه چیز را خوب می دانی ولی.... سرتیغ را

ننه ي تمام لرها

2010-11-09T03:24:00.000-08:00

وقتي نود و چند ساله ات باشه بايد هم ننه ي خيلي ها باشي نه فقط ننه ي داريوش ولي نه! اين که آدم ننه ي خيلي ها بشه فقط به اين عددها بستگي نداره
شنيدم که صبح وقتي بچه ها از خواب بيدار مي شدن تمام اتاقها پر بوده از رختخواب چرا که شب کلي مهمون غريب و آشنا از همه جا مونده پيداشون شده و چون جايي نداشتن شب موندن خونه ي تو شنيدم که نوه هارو به دندون گرفتي تا درد و مرض اون زمون نبرتشون

شنيدم که همه زنا هرچي بلدن از پخت و پز و پذيرايي از تو دارن

ديدم که کلي استکان داشتي تو کمد توي اتاق که باهاش مراسم هاي زيادي رو برگزار کرده بودي و حالا اون گوشه خاک مي خوردن ديدم که به داود گفتي که ولت کنه تا تو تنهايي تموم اون سه طبقه رو بالا بيايي همه ي اينها و خيلي هاي ديگه که من نديدم و نشنيدم باعث شده تا تو، نه فقط ننه ايران داريوش که ننه ايران تمام لرها باشي
يادت گرامي

شعر کودکانه

2010-10-19T05:19:00.000-07:00

RAIN

the rain is raining all around

It falls on field and tree

It rain on the umbrellas here

And on the ships at sea

April fool

Small april sobbed

!Im going to cry

!Please give me eye

Then april fool

She laughed instead

And smiled a rainbow

Over head

شاعر: ناشناس

ماده 29 کنوانسیون حقوق کودک(اهداف تربيتي)

2010-10-10T00:18:00.000-07:00

دولتها موظفند:

1) شخصيت، استعداد و توانايي هاي رواني و جسمي کودک را تقويت و شکوفا نمايند.
2) احساس احترام و توجه به حقوق بشر و آزادي هاي پايه اي مصوب سازمان ملل متحد را در کودک پرورش دهند.

3) نسبت به والدين، هويت فرهنگي و زبان و ارزش هاي ملي سرزمين پدري ايجاد علاقه و توجه نموده و احترام به فرهنگ ديگر سرزمين ها را تقويت کنند.

4) کودک را براي زندگي در يک جامعه آزاد بر پايه تفاهم، صلح، تحمل دگرانديشان و ديگرباشان، تساوي حقوق زن و مرد و دوستي خلق ها و گروههاي قومي يا ملي_ مذهبي، آماده کنند.

5) علاقه و توجه کودک را نسبت به محيط زيست و طبيعت بيشتر کنند.

با ما بيا به باغ

2010-10-03T06:27:00.000-07:00

دوباره گل کرده باغ پر از زرد شده و تو نيستي....که در خاطرمان بهار شوي بهار آخرين زردي که روييد به روي ميزت... به کوچه کودکي....پايانمان داد به خاک.....نمي آيي بيا که اينجاييم ....من و او...کنار تو....زنده شو و راه ده ما را به بستر خاکيت......و جاريمان کن در لحظه هاي آبي ات.....روزي براي تلافي اگر شده... با ما بيا به باغ .....بيا به سحر قصد گل کنيم....براي دامني زرد تر کنيم .....سراغ صدايي اگر رسيد...پنهان ز ديده هاي بتر شويم.....براي سردي دستي که زد.....بر نازک برگ ضربتي به رد....از ما نرنج
با ما بيا به باغ.....با ما بيا به باغ

شعرها هم داستاني دارن و اين داستان صغرا است دختر ريز نقش کلاس دوم ابتدايي مدرسه لاله هاي انقلاب وقتي فقط 8 سالش بود

ريزترين خطي که سراغ دارم تميزترين دفتر مشق هايي که به عمرم ديدم و عاشق ترين دختر، اون عاشق گلهاي زرد کوچيکي بود که تو تاکستانهاي کنار مدرسه در مي اومد زودتر از همه خودشو مي رسوند به کرتهاي باغ و تمام گلايي رو که از شب تا صبح از دل خاک بيرون اومده بودن مي چيد يه ليوان بلند استيل داشت که مي گذاشتشون تو اون و مي گذاشت روي ميزش، ميز اول دست راست بغل ميز خانم سيدي هرروز و هميشه تا وقتي که فصل اون گلاي زرد تموم مي شد انگار اون صاحب تمام اون گلها بود

سالهاي جنگ بود و جيره بندي و جنس هاي کوپني حتا تخم مرغ کوپني و اون و خواهرش رفتن تا تخم مرغهارو بگيرن و بريزن توي سبدشون و بيارن خونه

قرار که نيست فقط تو جنگزده باشي تويي که خونه ات زير بمباران خراب شده آواره باشي مجروح باشي چون ترکش تو بدنت هست خانواده شهيد باشي چون کسي از تو تو جنگ کشته شده

همين صغرا همين دختر هشت ساله هم جنگزده بود رفته بود تا جيره ي زنده بودن بگيره اون آواره بود آواره ي اين کوچه و خيابون تا ببينه کدوم مغازه داري تخم مرغ سهم اونو داره مجروح همين رفتنا و دست خالي برگشتن ها، زخمي همين نداشتن ها و اين وسط همون ترکش که خيلي هارو شهيد کرده بود شده بود يه نيسان که بياد و بزنه به صغرا درست سر کوچه و سهم اون از زنده بودن بريزه تو خيابون و بشکنه تا گلاي روي ميز خشک بشن تا خانم سيدي تمام هفته رو کلاسو يه جاي ديگه برگزار کنه تا اون ميز، ميز صغرا عباسي با اون گلاي زردش سبز بمونه

صغرا عباسي دختر دوم ابتدايي مدرسه لاله هاي انقلاب اين شعر سالهاپيش براي تو نوشته شده قبري از تو در کار نيست ولي با هر گل زرد ياد تو زنده مي شه

دختر ريز نقش سال هاي کودکي من و زهرا هميشه به يادت هستيم

خانوم بالا

2010-09-26T07:15:00.000-07:00

اسمش خانوم بالا بود از اون آرایشگرهای قدیم، آرایشگاهی نداشت حتا اتاق جداگانه ایی هم نداشت هر کس می رفت می نشست توی همون اتاقی که بچه های خانوم بالا هم توش مشق می نوشتن ، هم می خوابیدن ، هم غذا می خوردن!

هیچکس مشتری نبود یعنی اسم مشتری روی کسی گذاشته نمی شد اونا از در می رفتن تو و می نشستن سر سفره اگه باز بود، سر سینی چایی اگه یکی داشت چایی می خورد حتا سر تشت لباسا برای چنگ زدن اگه خانوم بالا لباس می شست! پایین اتاق همون جایی که گوشه ی فرشو تا کرده بود.

بعد دراز می کشیدن روی متکای مخملی قرمز و صورتشون سفید می شد از روشور و بعد قرمز از خجالت و درد و یه آینه کوچیک دور طلایی که می شد اگه عقب بگیریش تموم صورتو توش دید. خلاصه که بساطی بود اصلاح!

همیشه چندتایی زن بودن که می خواستن از دست موهای صورتشون خلاص بشن و همیشه خانوم بالا هم بود روشور بماله و چاقو بکشه اینور و اونور! زنا خوشگل بشن و هیشکی حتا تو خلوت خونه اش اسمی از اون نیاره

خانوم بالا یه اسم بود یه اسم دهن پرکن و طولانی تا موقعی که سرو کله ی یکی پیدا شد خانم معلم این خانوم بالا با اون خانوم اولش نه شبیه معلم بود نه از اون معلما خوشش می اومد خانوم بالا یه چیزی شبیه چاقو داشت که دسته هم نداشت ولی هرچی موی نازک و کلفت که تو صورت بود طعمه ی همین چاقو می شد و با اینکه صورتای زیادی بعدش لبو می شدن ولی باز خانوم بالا بهترین آرایشگر بود

دیگه متکایی در کار نبود یه صندلی و یه آینه که می شد نیم قد خودتو توش ببینی بعد یه نخ که می انداختن دور گردن و گره اش می دادن . می پیچیدن دور انگشتا و کشیدن نخ همانا و گیر کردن موها همان و کنده شدنشون همان و درد وحشتناکش همان

این کار خانوم بالا نبود کار همون خانم معلم بود اون بود که با اومدنش بچه هارو از روی زمین نشوند روی صندلی و حالا هم مامانای اون بچه هارو از خوابیدن روی متکا نشوند روی صندلی! این اتفاقی بود که افتاد و این خانوم بالا بود که موند با چند تایی زن سن و سال دار که از درد کمر نمی تونستن روی هیچ بلندی بشینن

خانم معلم یه خونه ی داشت از اون سیمانی هاش بهش می گفتن خونه ی سازمانی اگه تو حیاط بودی گلای محمدی رو می دیدی که بوش همه جارو برداشته با یه حوض که همیشه شیر بالا سرش باز بود تا سرریز بشه و بره پای باغچه که توش هم ریحون داشت هم تره هم جعفری با دو تا اتاق و یه آشپزخونه با کلی قفسه که می شد همه چی توش جا داد و اون دوش که روی کاسه دستشویی بود با اون صفحه ی مشبک آهنی که موقع حموم کردن باید جابجاش می کردی و اون اتاق که توش آینه بود یه آینه نیم قد که روی یه میز گذاشته شده بود و روبروش صندلی آهنی تاشو با یه پارچه ضخیم که خانم معلم می انداخت تا مشتری ها از صندلی آهنی خسته نشن و یه گلدون استوانه ایی گِلی که اسکناسارو توش می ریخت و می گذاشت بالای کمد

اگه مشتری بودی باید از در رو به حیاط وارد اون اتاق می شدی و می نشستی روی صندلی و خانم معلم می رسید و نخ رو می پیچید دور انگشتا و تند و تند حرکت می داد و تند و تند حرف می زد و خب نگا آینه کن

و نوبت گلدون گِلی می رسید که از بالای کمد بیاد پایین و روبروی مشتری قرار بگیره و می اومدی بیرون

از در حیاط که بیرون می اومدی می تونستی از بغل دیوار سیمانی راهتو ادامه بدی منتها باید حواست به اون شاخه های آویزون پر گل بود که گلای ریز زرد رنگی داشت با کلی تیغ که دست خیلی ها به خاطر وسوسه ی کندنشون زخمی شده بود

جمعه که می رسید بچه ها باید می رفتن حموم این قانون اول خانم معلم بود ولی برای بچه های خانوم بالا حموم رفتن یعنی یه کله ی پر از کف با انگشتایی که مشت شده بود روی چشم و یه تن مچاله شده گوشه ی همون اتاق که فرششو خانوم بالا تا کرده بود یه تشت که باید گردنتو تا وسطای تشت می کشیدی و یه دیگ که روی چراغ گرم می شد و یه آفتابه که توش آب سرد بود و کم کم به اون آب بالای چراغ اضافه می شد یه تن یخ زده از سرما که می پیچیدی لای چادر و می رفتی زیر لحاف و منتظر می موندی تا لباسات خشک بشه شاید تا صبح تا تو بپوشیش و بری مدرسه پیش همون خانم معلم

بچه ها دو تا بودن ناصر و نایب از بابا چیزی یادشون نبود اون قبل از اینکه دوقلوهاشو ببینه زمین زیر پاش دهن باز کرده بود گفته بودن چاه قدیمی بوده برای همین هم بود که خانوم بالا تو این اتاق حیاط ننه معصوم می موند یه اتاق کهنه با تیرای چوبی . همون جا بود که این خانم معلم سرو کله اش پیدا شده بود و گفته بود همه باید سواد دار بشن حتا مامانا و این خانوم بالا مونده بود چه جوری خرج درس و مشق بچه هارو جور کنه همه کاری می کرد از رخت شستن و بچه داری تا همین آرایشگری که توش ماهر هم شده بود دستاش مثل فرفره توی صورت می چرخید توش پولی نبود ولی غذایی برای چند وعده، پارچه ایی برای لباس بچه ها و شاید قسط گوشت بزرگتری از قربونی میرزا برای عروسی دخترش

عروسی ها هم بود شاید چند تایی فقط! روز عروسی می رفت خونه ی دختر و یه چند ساعتی مونده به اومدن عاقد بساط آرایشگری شو پهن می کرد اول از همه روشور و با دستاش می مالید روی صورت و چاقوشو با گفتن یه مبارکه می چرخوند و جیغ دختر که درمی اومد می گفت که بادش بزنن اون دورو بریا که همه دخترای جوان بودن و دم بخت اونا اوف اوف می کشیدن و خانوم بالا چاقو می کشید و موهای لای ابرو همون پیوندی که نشون دختری بود و حالا وقتش بود که اون موهارو بکنن و بریزن دور ! اون دردش بیشتر بود و اشک می انداخت تو چش دختر ولی خب کار خانوم بالا تموم بود و حالا عروس می رفت تا با صابون داوی که خانوم بالا از تو بقچه اش بهش داده بود صورتشو بشوره و بعد از شستن با آب گرم یه آب سرد هم بریزه روش که صورتش باز بشه نوبت سرمه کشیدن می رسید سرمه دون پارچه ایی با اون بو که هیشکی نمی دونست چیه و خانوم بالا که با خنده می گفت مشک ختنی توش می ریزم قیچی آهنی که تو شعله ی چراغ گرمش می کرد و می پیچید به موهای دختر و اونقدر نگه می داشت تا مگه موها فر بخوره و جلوی مو که همیشه چتریش می کردن همون که بعدِها اسمشو گذاشته بودن اوشینیو این زمان خانم معلم بود نه زمان خانوم بالا

خانم معلم این اسمش نبود ولی همه اونو اینجوری صدا می زدن اولش که اومده بود کارش این بود که بره در هر خونه و اسم بنویسه و آدم جمع کنه مدرسه ایی نبود حتا کلاسی همه ی بچه ها با هر سنی جمع شده بودن توی یکی از سالن های شرکت دخانیات و اون دسته شون کرد 7و8و9 یه کلاس و بالاتر یه کلاس دیگه

خودشم تو مهمونسرای شرکت می موند اونجا یه اتاق داشت

یه روز میز و نیمکت ها رسید بچه ها همه رو عرض یه ساعت جابجا کردن ونیمکت نشین شدن کلاسا جدا شد آقا معلم هم اومد یه مدرسه با دو تا کلاس یکی سهم خانم معلم یکی سهم آقا معلم و سهم دوتایی شون شد این خونه که بعد اون تابستون با هم رفتن توش شرکت بهشون داد از اون خونه های سازمانی سیمانی

و از همون موقع بود که پای زنها کشیده شد به این خونه و اون اتاق با صندلی آهنی و آینه، مشتری ها بیشتر و بیشتر شدن و باغچه ها سبز شد و گلای محمدی برای توی حیاط و گلای زرد تیغ تیغی برای اونور دیوار، حوض برای خنک کردن هندونه و تخت برای بستن پشه بند و خوابیدن زیر نور ماه خانم معلم شد آرایشگر و این خانوم بالا بود که با ناصر و نایب تو اتاق گوشه ی حیاط ننه معصوم به خودش پیچید وقتی که چراغ پیت پیتی کرد و خاموش شد

خانوم بالا دیگه خیلی وقت بود که بقچه ی آرایششو باز نکرده بود سرمه تو کیسه ی ی پارچه ایی بسته مونده بود و قوطی کرم و سرخاب شاید خشک شده بود اونقدی که درش وا نشده بود آرایشگر که باشی حتا از رقم خانوم بالا باید که فرق داشته باشی با بقیه باید که سرمه داشته باشه چشمات و رنگ داشته باشه لبات یا حتا تمیز باشه سر و صورتت! ولی دیگه رمقی براش نمی موند مجبور بود برای کار دورتر بره و بچه هارو هم با خودش ببره شاید اگه کار خونه که تموم شد بتونن یه غذایی بگیرن از صاحبخونه و شکمشونو سیر کنن حتا برای یه وعده اینجوری که شد درس هم تعطیل شد

موها باید کوتاه بود این قانون دوم بود برای نایب و ناصر این قانون جای اجرا کردن نداشت هنوز ماشین اصلاح باباشون کار می کرد و خانوم بالا بلد بود چه جوری کله هاشونو ماشین کنه کله ی سرد ماشین روی پیشونی و حرکت و وای به حالشون بود اگه تکون می خوردن موها گیر می کرد و کنده می شد و جیغشون می رفت چند تا خونه اونورتر

با اینکه قانونای خانم معلم خوب بود ولی یه قانونای دیگه ایی هم بود قانون زندگی که خانوم بالا با ناصر و نایب دچارش بودن وقتی نفت برای پختن غذا نیست نباید باهاش آب گرم کرد برای حموم! وقتی پولی نیست برای غذا واجب نیست دفتر بگیری برای مشق، وقتی نمی شه کار کرد توی اتاق باید رفت پای پیاده چند ساعت تا کار کرد تو خونه ی یکی دیگه

قانون خونه خانوم بالا هر روز سخت تر و سخت تر می شد داشت مجبورشون می کرد که خونه و زندگیشون ول کنن و برگردن ولی یه روزخانم معلم اومد ، تند و تند حرف می زد از درس خوندن و آینده داشتن می گفت و ظلمی که خانوم بالا با این کارش به نایب و ناصر می کرد خانوم بالا هیچی نگفت و بچه ها رفتن همون فردا با لباسایی که دیگه خانوم بالا وقت نمی کرد بشوره و وصله شون کنه با موهای بلند شده که حالا رسیده بود روی گوشا و دفتری که صفحه خالی نداشت

این شد که خانم معلم دست به کار شد بردشون حموم، صفحه رو که خوابوند رو کاسه ی دستشویی دوشو باز کرد و شستشون بعد هم پیچیدشون لای حوله و بردشون توی اتاق لباس نو تنشون کرد و نشوندشون روی صندلی تا موهاشونو کوتاه کنه نه با ماشین کهنه باباشون که با قیچی ی استیل خوش دستی که برق می زد

قیچی تند و تند حرکت می کرد و ناصر تو آینه ماتش برده بود به نایب که داشت روی میزو می پایید

آینه نیم قد با گلای برنجی دورش، اون قوطی شبیه قوطی سوهان که پر بود از منجوق و گیره و سنجاقای مو، رنگی و مشکی با قاب دورش که یه دختر مو مشکی بود، با کلی قوطی با درای طلقیش که هر کدوم یه رنگ بودن با کلاف بنداندازی و موچین، یه سبد پر از موپیچ با درای توری که توش روبانای پارچه ایی بود برای بستن دراشون، و قوطی های رژلب استوانه ایی اونم چن رنگ اینا خیلی فرق داشت با بقچه ی مامانشون که خیلی وقت هم بود بازش نکرده بود

صدای چرق و چرق قیچی با حرکت چشمای نایب که داشت روی میز بالا و پایین می رفت با زنگ در حیاط از حرکت وایستاد و خانم معلم رفت درو باز کنه صدای خانوم بالا می پیچید توی حیاط و می رسید به ناصر و نایب می گفت اومده تا بچه هارو ببرتشون وخانم معلم از کار ناتمومش می گفت

همین حرفها بود که نایب دست برد به پارچه ی دور گردنش، موداشت ولی چرخوند و گره ی بزرگشون باز کرد موها پخش شد روی ملافه ی زیر صندلی حالا ناصر هم دست بکار شد لباس نوها پرت شد یه گوشه و لباسای کهنه باز رفت تن نایب و ناصر خانم معلم تونسته بود خانوم بالارو راضی کنه و داشت می رسید توی اتاق که زودتر از اون بچه ها پریدن تو حیاط و زدن به خیابون خانوم بالا هنوز چند قدمی دور نشده بود که دو تا بچه هاش دستاشو گرفته بودن هنوز ماشین کهنه ی باباشون با گیر دادن کلی مو می تونست کله هاشونو برق بندازه، هنوز می شد اگه گرمای آفتاب می ریخت توی دیگ گوشه ی حیاط ننه معصوم تن و بدن و شست و ....می شد هزار تا کار کرد با وجود خانم معلم که حالا آرایشگر هم بود و خانوم بالا که داشت چادرشو سر می کرد تا برای کار تو خونه ی ستار چند ساعتی رو پیاده روی کنه

چهار فصل، خوش سفري دوباره

2010-09-16T03:41:00.000-07:00

بر سرزمین مهر که بگذری

آبان بر تو خواهد بارید

و غرش شرربار آذری

سوز اولین دي را نوید خواهد داد

بهمن سرشار از برف و بوران

چون اسفند بر سرما خواهد جهید

و بشارت فروردینی

طلوع سبزه و شکوفه را اردیبهشت خواهد شد

در ماه خرداد چنگ وحشی زایش گشوده خواهد شد

و تیر تب دار تولد سبزینه گی

مرداد را سفیر باردهی خواهد کرد

و باز میان این خوش سفر

شهریور طویل تورا به کوچه ی

مهر میهمان خواهد کرد

و....

ياد او که هميشه لبخند مي زند

2010-08-25T07:31:00.000-07:00

همین طور که شبکه ی arte داره یه برنامه در مورد الویس پریسلی پخش می کنه می گم حالا چرا امروز باید اینو پخش کنه؟

با خودم می گم چطوریه که یه مادرو نمی ذارن تا جنازه ی پسرشو ببینه این حقو دارن یا نه؟! و یاد اون فیلمهایی می افتم که به گوش ام می رسوندن- از صحنه ی تصادف - گرفتن یا همون که موقع شستن جنازه گرفته شده بود ولی من نمی خوام که اون صورت شبیه الویس پریسلی جاشو با یه صورت شکافته و یا خونی یا هرچی دیگه عوض کنه می خوام که عزیزترین حالتش بیاد توی ذهنم با اون عینک که این آخریا می زد و حسابی قیافه شو محجوب کرده بود یا اون لپهاش که توی صورتش به چشم می اومد و اینه که حتمی خاله هم بهتره همون صورتو توی ذهنش داشته باشه همونی رو که صبح قبل از رفتن میون دو تا دستش گرفته بود و ماچ کرده بود بذار برای همیشه همین باشه

نمی خوام جلوی اشکاهامو بگیرم که دارن روی کیبورد می ریزن هفته هاست که جلوشونو گرفتم از دیدن خاله و دخترخاله که یه غمی زیر لبخندشونه و از قد کشیده ی حجت که داره با کت و شلوار این ور و اونور می ره و برای خودش مردی شده و این یکی از آرزوهای اون بود درس خوندن داداشش و داشتن یه شغل مناسب و اون آرزوی دیگه که خودش با منه و یاد یکی دیگه روهمیشه تو خاطرم جا می ذاره ننه ام هم هست که با هر ریسه ایی که بسته می شه اشکهاش پهن میشه توی صورتش

نیمه ی شعبان نیومده همه جا شادی می رسه و فکر اینکه تو یه نیمه ی شعبانی تو قرار بود داماد بشی خاله رو پیر می کنه

نمی دونم بخندم یا گریه کنم ولی باید بخندم تو هم باید بخندی همه ی وجودم می خواد که تو رو با لبخند به یاد داشته باشه با قد بلندی که کنار دیوار ایستگاه ایستاده وبا دستی که برای من تکون می خوره

يادت هميشه جاودانه

چند شنبه؟؟؟....

2010-08-01T01:54:00.000-07:00

امروز یکشنبه همان هفته ای که مامان جمعه اش اومده بود رنگ یکشنبه ها یادم نیست ولی شنبه رنگ سینه ی اون پرستارست اونیکه لباسش رنگ لباس منه با اون رنگ شنبه ها که موهاشو قایم کرده توش.

مامان اومد از زیر چشمای ملافم دیدمش تا رسید جلوی در همه اش ملافه شد. داشتم تو حوض آقاجون خفه می شدم حوض آقاجون رنگ پنجشنبه هاست. نگار دست می زد آب توی چشمامو پر کرده بود می دیدمش خوشگل بود رنگ دوشنبه ها با اون موهای تابدار رنگ چهارشنبه ها.

پرستار پرسید:کی می دونه امروز چند شنبه است؟

صدام مثل ماهی شده بود آب. آب. نگار پیشم نمی آد می خوامش وقتی صد تا مثل نگار، مثل مامان می آن اینجا .گفتم: رنگ مامان چیه؟

ملافه رو که کشید . من دستام روی گوشام بود آخه صداش بد بود مثل همون صدا که از قوطی سیاهه ی بالای اتاق می آد. چشمامو باز کردم لبای مامان می خندید لباش رنگ سه شنبه ها بود اون خندید ولی من نخندیدم آخه دندون ندارم وقتی افتادم تو حوض آقاجون داشتم نگار دست می زد. منم افتادم. حوض آقاجون رنگ پنجشنبه هاست. من و دایی رنگ پنجشنبه هاش کردیم .

صورتشو آورد جلو، صورت مامان چند شنبه بود؟ نمی دونم! پرسید: حالت خوبه؟

من که حالم بد بود مثل حال خودش صورتشوآورد نزدیک تر منم دستمو گذاشتم روی صورتم پشت دستام خیس شد، رنگ خیس، رنگ مامانه.

امروز دایی اومد.لباسش رنگ چهارشنبه ها بود. رنگ موهای نگار. وایستاده بود اونور چشمای در و منو نگاه می کرد. دیشب خواب مامانو دیدم ته حوض آقاجون نشسته بودیم- من و اون - داشت لالایی می خوند من روی پاهاش خوابیده بودم اون صداش اصلا بدنبود . صورتش رنگ جمعه بود حتما رنگ جمعه بود. تو خواب یادم بود که جمعه دیدمش توی باغ که رفتیم، دستمو که گرفت بعدشم که صورتش خیس شد و رنگ جمعه صورتش عوض شد.

باید با دایی برم می خواهیم بریم حوض آقاجون پیش نگار، خوشگل رنگ دوشنبه ها، پیش مامان چند شنبه ی مامان یادم نمی آد!؟ خیس چه رنگی بود؟ مامان رنگ چند شنبه بود؟

شنبه . یکشنبه . دوشنبه .....

مبارک کوچک کودکی ! یا نامبارک امروزی؟

2010-07-30T08:30:00.000-07:00

داریوش از کنسرت جیرجیرکها می گوید و من کلیدها را یکی یکی فشار می دهم ای گوگل از همه جا بی خبر! من برنامه ی جشنواره را خواسته ام و او مدام اخبار حاشیه روز اول و دوم وسخنرانی این مسئول و آن مسئول را ردیف می کند همه ی صفحه ها را باز کرده ام ولی خبری از برنامه ها نیست

وقت تنگ است و اگر قرار باشد 5مرداد تمام شود باید زودتر برنامه بریزیم و مرخصی اخذ شود تا بلکه یک روز بشود از کار و زندگی ماند و رفت تهران دیدن نمایش ها خب هنوز دو روز وقت داریم ولی کو برنامه؟ کجا باید بروی؟ کدام طرف تهران تاتر شهر؟ یا نیاوران یا فرهنگسرای هنر؟! هرکدام یکطرف تهران است تازه اگر طرح ترافیک و زوج و فرد را بگذاریم کنار و جریمه را به جان بخریم می توانیم به این آخرین اجراها برسیم

برنامه ایی نیست همه جا سر زدم

مگه می شه برو تو سایت هر کدوم از اون محل های اجرا . ایران تاتر را ببین

نیست همه را گشته ام دو ساعت است که همه ی خبرها را نگاه می کنم نیست که نیست

طی این مکاشفه ها رسیده ام به برنامه اختتامیه: اجرایی توسط مبارک(عروسک غول پیکر مبارک) کنسرت و نمایش عروسکی

خب همین خوب است روز تعطیل هم هست راحت می روییم و می آییم ساعت شش و نیم نشده خودمان را رسانده ایم به محل اختتامیه تمام مسیر یک بیلبورد، یک پارچه نویسی حتا یک نوشته ی در حد A1 هم نمی بینی که اشاره ایی به یک همچین جشنواره ایی داشته باشد دم در ولی برنامه را چسبانده اند

می گویم:« لعنت به شما یکی توی این تهران به این بزرگی پیدا نمی شود یک عکس از این برنامه بگیرد و بگذارد توی صفحه ی وبلاگی که بشود دیدش»

نه نمایش نه موسیقی نه جشنواره نه اختتامیه

فقط نشستن و منتظرماندن و در آخر هم فقط ورود برای کسانی است که دعوتنامه دارند «اهالی هنر»

«اگه راهتون دادم و یکی از اون اهالی هنر اومد و دید که شما اهلش نیستین بیرونتون می کنه» این را کسی که مامور چک کردن دعوتنامه هاست به کسانی می گوید که اصرار دارند بالا بروند

مبارک کوچک کودکی ها حالا بزرگ شده یعنی بزرگش کرده اند ولی باز منی را که دورترها نشسته ام و مانند کودکی سرک می کشم نمی بیند!

به کارتن های خالی که مبارک را از تویش در آوردند نگاه می کنم و فکر می کنم سهمی از این هنر و فرهنگ دارم به اندازه یک صندلی یا حتا به اندازه ی مربعی که در آن بایستم و کورش را بغل کنم تا شاید عروسک چرخانی را ببیند که دخترکی سیاه پواش می چرخاند و صدایش را در می آورد

باید برگردیم در راه ترافیک است ماشین ها کنار چادرهایی که زده شده ایستاده اند تا شربت بخورند و همچنان منتظر باشند شاید اوضاعشان عوض شود لیوانها زیر چرخها می شکند خیابانها لبریز لیوان های شکسته شده و سر را که بالا بیاوری بیلبوردهایی را می بینی بزرگ و کوچک همه جای شهر که تو را دعوت می کند تا در جشن منتظران شرکت کنی

* کاري از مريم سعادت در جشنواره

تقدیم با عشق

2010-05-22T07:33:00.000-07:00

از تو حیاط یه شاخه کاکتوس می چینم برای طاهره باید بپیچیش لای ضربه گیر والا تا خود مهمونی باید تیغهای ریز از تو دستت در بیاری

داریوش می گه بدید آبتین بغلش کنه هر چی باشه مهمونی اونه

آبتین عزیزم تازه رفته تو سه ماهگی

همدستی خدا!

2010-05-22T05:04:00.000-07:00

تنها قابله و کفن ها می دانند که
تولد چه سخت است
و مرگ بی اهمیت
و زندگی تجربه یی ست میان این دو
این روزها هر بلد و نابلدی می تواند با نگاه کردن به جواب آزمایش بگوید بچه داری یا نه و یا حتا با دیدن سونوگرافی بگوید بچه پسر است یا دختر اصلن از بریده ی شیشه هنوز نگاه نکرده ایی و هنوز اسمت روی هواست که متصدی آزمایشگاه می گوید شیرینی بده جواب مثبته
خانم مژده بدید بچه پسره
اینا همه یک طرف و یه تک پا رفتن به خانه شیرین ننه یک طرف تا می بینتت می گوید چشمات نشان می ده خبریه و تو دنبال آخرین تاریخ گیج می زنی که یک پسر کاکل زری می گذارد توی بغلت
از کجا اینها را می فهمی ؟
بیا بخواب تا چیزهای دیگری هم بگویم
هنوز فکر سردی آن دستها و چروکهاش هستی که می گه: این بچه دو ماه و نیمه
فکر آن دستها که تا حالا روی شکم چند نفر لغزیده و حالا شده دستگاه سونوگرافی
می رود و از صندوقچه اش یک مهره ی سیاه با چندین نقطه ی رنگی بیرون می کشد
این را بچه که دنیا آمد ببند به لباسش تا چشمش نکنند
می گویم شیرین ننه چندتا بچه به دنیا آوردی؟
جعفر و محمد و سونا و شیرین و مرتضی و خانعلی و مصی و مراد و همه ی نوه هام ....
آمارش از دستش دررفته ولی مادرم می گوید هر چه بچه در دهاتهای اطراف قراقیا، تیکان لی، نظرکهریزی....به دنیا می آمد
بعد که آمده اینجا همه ی بچه های کوچه بالا، کوچه پایین، محله ی بالا، محله پایین
با حساب و کتاب های من تا قبل از سال 60 هر بچه ایی در حوالی منطقه ما دنیا آمده! 200تا بیشتر، قدیم که سالی یکی به دنیا می آوردندهمین مامان سونا بعد از سونا که حالا 40سال دارد 10بچه دیگر زایید یا عصمت که به خاطر شیرین ننه از ده آمد شهر بچه را به دنیا آورد و رفت همین دخترش سوری که 38 سالش شده و دخترش را شوهر داده
چند سال است که بازنشسته کرده خودش را ؟
پدربزرگم آدم مریضی بوده واین ننه ما مجبور بوده کارکند تا 5تا بچه هاش گرسنه نمانند پس هم قابله بوده هم لحاف دوز هم آشپز هم کار مزرعه می کرده هم یک پا برای خودش مغرور بوده اصلن شهرتش برای این است از هیچ کس کمک نمی گیرد حالا هم که نزدیک 80 سالش است تنها زندگی می کند
دستهاش می لرزد و چشمهاش سو ندارد وقتی می روی دیدنش دنیای مهربانی را یک جا به تو می دهد با من که اینجوری است با بقیه میانه ایی ندارد بقیه هم اندازه من دوسش ندارند هنوز هم یادم هست که وقتی کورش را دید دستهایش را بالا برد و از خدا تشکر کرد
و در این فکرم که خدا هم از او تشکر کرده *آخراو همدست خداست*

*قسمتی از شعر maya angelouترجمه افشین کریمی فرد

خشم - مشخصات فرد عصبی

2010-04-20T07:24:00.000-07:00

خشم نوعی احساس و هیجان بد است
خشمی که تبدیل به رفتار نامناسب (آنگونه که آزار خود و دیگران را در بردارد) عصبانیت نامیده می شود
فرد عصبی دارای10 مشخصه است:
1- ناتوانی در تشخیص واقعیت و فهم و درک حقیقت
2-پذیرش مسئولیت بیش از حد یا نپذیرفتن مسئولیت
3-برهم ریختن نقطه نظرگاه آنها در مورد وقت و زمان
4-فردعصبی حرمت نفس و عزت نفس ندارند
5-اعتماد به نفس ندارد
6-برداشت دوگانه ی از قدرت (تنفر از قدرت و قدرتمند - نزدیکی به قدرت و قدرتمند)، حیثیت و آبرو دارد
7-فرد عصبی همواره خشمگین است (یا خشم خود را ابراز نمی کنند پس همیشه عصبانی هستند و یا ابراز بی پروای این خشم)
8-دوگانه گی در روابط احساسی، عاطفی و مشکلات جنسی
9-وابستگی به دیگران(در دوجنبه مثبت و منفی)
10-عدم باور به عشق و مهربانی
بازنویسی از CDدکتر هلاکویی با عنوان خشم

فال سال89

2010-03-21T12:12:00.000-07:00

شهربانو نوشته که سر سفره فال می گیرد این دختر ترک زبان مرا یاد محبوب آذری یک عاشقانه آرام می اندازد می روم سراغ کتاب و حالا که روز اول سال89 دارد تمام می شود دارم برای خودم فالش را می گیرم با این کتاب و به یاد متولد ماکو
*محبوب آذری من! اخم هایت را باز کن! تا آن زمان که زنده ییم خوشبختی نیز- مانند آب و مهتاب- نمی تواند دروغ باشد.
ما همانگونه که به داشتن امید محکومیم، به تصرف خوشبختی نیز. برای ما، راهی جز حفظ اعتقاد به خوشبختی و تلاش خیره سرانه به قصد رسیدن به این منزل من باقی نمانده است.*

قربون روزای قدیم

2010-01-25T23:24:00.000-08:00

قربون روزای قدیم، این جمله رو گفت و دستشو گرفت به دیوار نم کشیده و پایین رفت، درست پای پله ها دست کرد توی جیب جلیقه اش و ساعت طلائی غزال نشونشو درآورد. وقت براش مهم نبود؟ فقط خواسته بود فرار کنه. انگشتاش غزالشو لمس کرد بعد سرید روی زنجیر، کلید آویزون شده بود به زنجیر! خودشو کشید جلوی در چوبی قدیمی. کلیدو کرد توی قفل و با ضرب پیچوند! دولنگه ی در روی لولاهای قدیمیشون چرخیدن. بوی نم گلوشو اذیت کرد چشماش وقت خواست تا عادت کنه به تاریکی، صدای آلکس گیر می کرد به نم دیوار و از پله ها پایین می اومد مرد خودشو انداخت تو و درو پشت سرش بست صدا روی نقش و نگار در گیر کرده بود! مرد لبخند ریزی روی صورتش چرخید و چشماش توی کهنگی زیرزمین شروع کرد به گشتن.
تارعنکبوتای زیادی پهن شده بودن توی وسائل، صندلی لهستانی، فقط به خاطر یه خوردگی کوچیک بیست سال بود که تبعید شده بود اینجا، ارزنای قفس بزرگه خیلی وقت بود ریخته بود روی پایه مرمریش و خاک روشونو پوشنده بود.چشماش به تاریکی عادت کرده بود. حالا راحت تر می تونست مخمل سبز کت انگلیسی شو که حالا بیشتر لجنی به نظر می اومد ببینه و حسرت بخوره به روزای قدیم به جشنای باغ ارم. مستربروک با زن فرانسویش دعوت می شدن، فهمید چقدر دلش براشون تنگ شده.حتا برای سگ ملوس سرهنگ ملدوان که جاش روی کناپه ی گوشه ی هال بود. جلوتر رفت می دونست دنبال چی اومده. ولی یادش نبود کجا گذاشتتش. مش اسمال این آخریا یعنی ده دوازده سال پیش به دستور خانم بزرگ جزء آخرینسری وسایل به درد نخور آورده بودش اینجا و گذاشته بودش توی گنجه. در گنجه رو باز کرد. ساک چرمی ابهت خودشو از دست داده بود یه زمانایی کنار شومینه روی عسلی پایه بلند جاش می دادن و همچین که کسی هوس می کرد صداش دنیارو برمی داشت! صفحه ها چیده شده بودن روی هم تاجیک، بنان، دلکش، این آخریا عهدیه، حتا چندتایی از قمرالملوک! نشست و خاکشو با گوشه آستین گرفت.
همچین که درشو باز کرد خوشحالی پخش شد توی صورتش. یه صفحه برداشت و گذاشت روی صفحه گردون روی صندلی لهستانی قدیمی نشست چشماشو بست
صندلی راحتی کنار شومینه شروع کرد به تلو تلو خوردن. سوزن با جیرجیر روی گوچکترین دایره مرکزی شروع کرد به گشتن و صدای دلکش همه جای خونه رو برداشت!
آلکس خیلی وقت بود که نمی خوند، مسعود خیلی وقت بود پشت در زیرزمین با دستگیره ور می رفت و در انگار خیلی وقت بود که بسته شده بود.

خم شد از پنجره پدربزرگو دید که روی صندلی لهستانی آروم چشماشو بسته. سوزن روی صفحه منتظر تا یکی دکمه رو بزنه و دلکش منتظر تا پخش بشه تو هوا....

دوردستهای تو کجاست؟

2009-12-14T02:42:00.000-08:00

طراوت باران ها با تو بود
واستوار بودی
زان سان که گذرت
از کوههای بلند
خاطره می شد
و چون برآمدی
جاری از تو نشانی نبود
و رفتن را
ترس از آن بود که نباشی
لحظه ایی بر بستن چشمها
***
مسیر تو بر مسیر چشمها گذشت
و تو نبودی
دلتایی تو را تقدیم دریا کرده بود
و حالا..... دوردستهای تو کجاست؟

آوازهای بکر...؟تنهایی

2009-11-23T22:13:00.000-08:00

از در کوچیکه هم میشه بری تو- از در خونه ی خودمون- ولی ترجیح می دم پشت آیفون قیافه مو ببینن. از سرایداری تا در بزرگه، هیچی به هم نمی گیم. خودمو به زور توی شیشه ی آیفون جا می کنم تا پیر شدنمو بزرگ شدن اسم بذارن و همون اول متوجه نشن که مامان باهامه. تا پیرزن دل خوش بشه به دیدن داداشش، نه حق خواهی و کمک و حالا صدقه گرفتن! هر دفعه که می آیی انگار پله ها چند تایی اضافه شدن و حتی قد مبلا پاتو بالا نگه می داره.
سر در چوبی خیلی دوره. همین اول رمق آدمو می گیره. شکوه و باشکوه و تجمل و وضع توپ! هیچی واسه ی ما عوض نشده! ما همون آدمای مجبور، سری قبلیم که برای گرفتن سررسید قسط خونه اومدیم تا کمکی بکنن به خواهری که سه چار روز پیش گند و کثافت تمام خونه و زندگی شو گرفته بود اگه نیومده بودم!
در و باز می کنی با کلید خودت تا لذت غافلگیری خوشحالش کنه و نمی دونی که نگفته مریض شده و نتونسته از تخت بیاد پایین و همه چیز بو کرده و سوسک و موشه که سرایداری ویلای کنار دریای دایی جونو برداشته و همینه که تو خودتو محقتر می بینی بری بگی: قسط عقب افتاده و خونه رو تحویل نمی دن اگه قسطو ندیم.
می شینیم. اونها همه می دونن که برای چی اومدیم. - فروش خوب کارخونه، در آمد حسابی، تک خواهری، این پولا که پولی نیست، نمی دونم! کدومشو اول بگم. ولی ته دلم یکی هست که جاش نیست و اونم اینکه - حق بابامه- یه عمر براشون کار کرد بعدم که مرد. فقط بیمه برای مامان پس هزینه ی اونا برای مرگ اون چی؟ اما اون هزینه بگیر الان منم! می پرسن: چه خبر از اوضاع و احوال "کدومشون. نمی فهمم" من درست، بدون یک لحظه مکث، تمام اوضاع و احوالمو تو آرزوی داشتن یه خونه برای رهایی این پیرزن از تنهایی و بدبختی بدون حتی یدونه توپق می گم.
اصرار می کنن برای ناهار بمونیم و من فقط به چک فکر می کنم که دایی جون یک دور که به من و مامان نگا کرد امضاء شو کرد و دم در داد دستم. یادم نمی آد در مورد مبلغش حرفی زدم یا نه! ولی حتمن گفتم. فقط می گیرمش و تا سرایداری هم نگاش نمی کنم اینبار دیگه لازم نیست بریم دم در فقط پیاده روی باغچه هارو رد می کنیم حتمن نگامون می کنن از پنجره ای، فرق نمی کنه کدومشون، همه ی پنجره ها رو به حیاطه، در و پشت سرم می بندم و عدد و می خونم.

***

مجید و می بینم که نشسته حرصم می گیره!
پاشو ببند اون لعنتی رو ساعت نه و نیم شد.
مجید که باشه! میشه این جوری حرف زد وای به روزی که سعیدی بزرگ به سرش بزنه به قول خودش مثل قدیما جنس بفروشه دیگه اون وقته که اگه مشتری ام نیاد یکی پله هارو تمیز کنه، یکی مانکنارو دسمال بکشه، مجید خودش با دسمال نمی می دونه جاش پشت ویترینه نگاهی می کنه و می گه:
مجید جون اینجارو یه بار دیگه بکش
من که کاری ندارم چشمم از این لباس به اون لباس می ره. اتیکتارو چک می کنم که نیفتاده باشن مامانو که آوردم پیشم از کار قبلی اومدم بیرون شیفتی کار کردن با اون شبکاری های بی موقع اذیتم می کرد مجید آوردتم اینجا سعیدی خوبه ولی یه موقعایی کفر آدمو در می آره اولش سختم بود.
نمی دونم می شه بهش اطمینان کرد یا نه صبا می آد دنبالم و شبا تا درو نبندم نمی ره مامان یه جوری نگاه می کنه که انگار می خواد بگه می دونه یه خبرایی هست و منم از این موردا داشتم و کلی حرف که نزده معلومه چیه!
همش از یه قرار دربند شروع شد مامان رفته خونه ی آبجی و منم

آواز های بکر...؟ داستان شوم

2009-11-23T21:56:00.000-08:00

کجای این داستان شوم شنیده ایی؟!
خنجر از روبرو زنند
که این چنین به سپرت چسبیده ایی؟!

یه بار دیگه می خونمش پشت برگه آدرس نوشتمش. تازه نشسته بودم تو مطب که دیدمش. بالا سر منشی روی دیوار چسبونده بودنش به یه تیکه حصیر، چند باری که خوندمش فکر کردم چه بلایی سر شاعرش اومده بوده که اینو نوشته؟ نارو خورده!؟ از یه مرد؟ اگه شاعر مرد بود چی؟ حتمی پای یه زن در میونه. این داستان! داستان منم هست. نارو خوردن و فکر خودکشی و....
بعد چی شد که منصرف شدی پاشدی اومدی اینجا چیکار کنی به دکتر چی بگی؟ اگه اولش نپرسه کار کیه؟ حتمی کارش که تموم شه با یه لبخند میاد سراغت بهش گفتی تو رو سپهری فرستاده لبخندش چندش آوره میپرسه:
حالت خوبه؟
تو ام مجبوری بگی بله و میاد نزدیکتر، گوشتو نشونه گرفته، حرفاشو یه جوری می گه که انگار فقط برای گوشت گفته:
کار کی بوده؟ می دونی اگه تجاوز باشه می تونی بری شکایت منم تائید می کنم. ولی اگه نخوای بگی من و سپهری با هم خیلی وقته دوستیم چشما بسته، شتر دیدی ندیدی؟!
نوبتت شده می ری داخل و سلام می کنی
خانم خوش روییه صندلی رو نشون می ده و سر تا پاتو برانداز می کنه
جونم بگو گفتن رزیتا تو رو فرستاده حالش خوبه
سلام رسوند
رزیتا! اسم کوچیکش اینه، اول که رفتی پیش اون تو مرکز بهداشت. تعجب کرد از حرفای تو که همشو با گریه و بغض و آب دماغ تعریف کردی بعد آدرس این مطب و داد:
اونجا بهتره! خصوصیه! بعضی کارا خودت که متوجه ایی!
حالا داری برای این یکی تعریف می کنی از یه سفر از کوه از لباسای خیس شده و نفسای راننده و پولی که داد به مژگان این آخری رو نمی گی
مژگانم هیچی نگفته از اون روز به بعد کمتر حرف زده کمتر نگات کرده همش پرسیده چی کار کردی؟ و تو فقط چند تا قرص ریختی کف مشتت و با آب زورکی فرستادی تو بعدم همچی که دهنت خالی شده دست کردی تو حلق ات و اونقدر اونجا نگهش داشتی تا کپسولای باز نشده و قرصای خیس نشده از معده ات بریزن بیرون و چند ساعتی دل درد کشیدی و کلی نوشابه و مائ الشعیر خوردی به خیال اینکه نمیری
سر شو بالا نمی آره نمی خواد حتمی خجالت بکشی گریه ات نمی آد از خودت تعجب کردی ولی اون اولشه به فحشای مژگان نرسیده دنبال دسمال می گردی تا صورتتو، دماغتو پاک کنی.
سرت پایینه و نمی بینی دکتر نگات می کنه یا نه اگه نگات کنه می خواد ببینه مال این حرفا هستی یا دروغ می گی و اشک تمساح می ریزی!
یه جاهایش به خودتم شک داری اونجوری که باید از راننده گفتی از خواستن و نتونستنت بدبختی رو که داری تونستی نشون بدی همچین که دکتر خودشو بذاره جای تو و حق بده بهت که لال بشی
متاسفم
این حرف زدن با لحن تاسف آوری که داره به خیالت مال این مطب و این دکتر و اینجا نیست حقشه دستتو بگیره و بندازدت از مطب بیرون تا تو بمونی با خیال یکی که می خوادت و به یه شب رویایی فکر می کنه و تو تنها بتونی خودت قایم کنی و بی خیال اون بشی و یه اسم عایدت بشه پیر دختر ....
یه جایی پایین کمرت خیس می شه و سرد و بعد دیگه پاها مال خودت نیست پرده رو می کشن جلوی چشمات.....
کار تمومه آخر شم می گه: زیر بار هیچ دکتر رفتن دیگه ایی نباید بری والا جای عمل قابل تشخیصه
*شعری از مهدی حیدری

آواز های بکر...؟

2009-11-22T23:41:00.000-08:00

پیچها یکی یکی پشت سرمون جا می مونن و حالا دیگه این همه درخت جذابیت اولو نداره. یه طرف کوه و سنگ و صخره ی، یه طرف درخت، تا هرجا که دلت بخواد و چشت بره. راننده که وراجیش تموم شده سرش تو آسفالته. هر از گاهی از آینه نگاهی می کنه مژگان خودشو چسبونده به من تا این طرفو که جنگله ندیده نذاره. درختا وقتی توی دره. بلند و کوتاه، رنگ و وارنگ چشای آدمو پر می کنن. وقتی کنارشون واستادی و لباستو خیس می کنن . نور لابه لای شاخ و برگاشون تنتو سایه روشن می کنه. صدای آب و صدای پرنده ها که معلوم نیست دور و نزدیک می خونن. قشنگترن. نه حالا که یه ساعت تمام پیچ و درخت و کوه . حالا دیگه خسته کننده است اینجا بکره . این فصل، این زمان ازاین فصل یعنی اوایل خرداد کسی نمی آد این ورا برای اونای دیگه الان موقع امتحان و درسه و برای من و مژگان این چند روز مرخصی "غنیمت "که بزنیم بیرون .

- بریم شمال هم فال و هم تماشا-

ماشین به چیزی خورده انگار، راننده وایمیسته. سرمو می برم بیرون، اگه خراب شده باشه اگه درس نشه. کاپوت می ره بالا حالا پایین رفتن داره.

راننده همون جور که سرش تو کاپوت گیره می گه : چیزی نیست داغ کرده.

دبه به دست می ره پایین .چند قدم به چند قدم لیزکی می خوره مژگان می گه بریم. پامو می ذارم رو اولین سنگ، سراشیبی دنبالم می آد. می ره، می افته، می رم، می افتم.

اون پایین، همون دره است که گفتم. آب صافه، ته اش همه چی برق می زنه. درختارو با چشمام می برم اون بالا بالاها. آسمونم دیگه پیدا نیست! وقتی دوباره چشمام می رسه پایین کفشای مژگانو می بینم. رفته توآب دیوونه. کیفی می کنه. سنگا زیر پاش تکون

می خورن وآب از صافی درمی آد. راننده، هم بالا می ره، هم با نگاش پایین می آد. دبه تکون تکون می خوره و آبش لباساشو خیس می کنه می شینم رو سنگا. صدایی از اون دور دورا می آد. همون پرنده های پیدا و پنهونن. بکر بکر. این آوازام بکرن با اونای دیگه که از پرنده های توی قفسا می شنوی فرق دارن. عینکو سر می دم روی چشمام حالا دیگه سایه روشن نیست سایه است. موی رنگ کردم پشت عینک سیاه شده می دمش بالا و روسرمو می ندازم تا موهامو درست کنم گیرم تو دهنمه که خیس خیس می شم این مژگان خل انگار با اون دستای گندش قصد کرده تموم آب دره رو بریزه رو من. پا می شم می دوام بالا. خیس خیس شدم. می خنده و من غر غر کنان می رم تا لباسمو از تو ماشین بردارم.

سرم پایینه که صداشو می شنوم چند قدمی اومده پایین تر دستشم طرفم دراز کرده با عصبانیت خودمو کج می کنم. می خورم به دستش می رم بالا، هنوز غر می زنم یه چیزایی در مورد تابستون و خشک شدن لباس می گه که اهمیتی نمی دم. می رم سمت صندوق عقب دکمه فرو نمی ره تا بازش کنم، فشار می دم دوباره، در با صدای بدی می ره بالا. صدای ضبط هم می ره بالا.

« همی عاشقا یالا دستا بالا همه با هم حالا....»

صدای ضبط چقدر بلنده! گیر می کنه به کوه . تو ساک کوچیکه یه چیزایی دارم. تو فکر لباسای ام که ورداشتم زیپ باز نمی شه. می کشمش و باز غر غرم به راست. صدای مژگان که صدام می کنه می پیچه توی کوه. می خوره به صدای- اندی - « تو گل بندری... آره آره والا...» آنقدر عصبانی و مشغولم که متوجه اش نمی شم. زیپ تا آخر باز نشده که دستاش دو تا دستامو می گیره. زودی برمی گردم خودمو از تو دستاش در می آرم.

- چی کار می کنی ؟

دستپاچه جوابی نمی ده . در صندوقو می بنده چشاش سایه داره آب از موهام چکه می کنه. حالا روی صندوق نفس نفس می زنم. صدام گیر کرده تو کوه. مژگان گیر کرده تو دره. تنم گیر کرده به آب و عرق و بو و یه مزه ی تلخ که داره از دهنم پایین می ره. لباسای خیسم دکمه ندارن. حالا پایینم یک طرف کوه، یک طرف ماشین . صدام کف دستاش گیر کرده صدای مژگان نمی آد . به زور نفس نفس می زنم. اونم داره نفس نفس می زنه. تنم سایه داره سایه ی کوه، سایه ی راننده .....

صدای پرنده هایی که دور و نزدیک ....

گرمم شده. سنگای آسفالت گرم، گرمه! تنم روی سنگا دون دون شده. آسفالت خیس می شه. مژگان صدام می کنه حالا.

« تو یه افسون گری آره آره والا...»

سایه ای نیست. نه راننده! نه کوه! چشمام پر شده از مژگان، گریه می کنه. شایدم صورتش آب ریخته. دکمه هامو می بنده. بلندم می کنه.

پیچا یکی یکی پشت سرمون می مونن هیشکی حرف نمی زنه زیر انداز مامان مژگان تا روی دهنم اومده. سردمه. بوی سیگار مال زیراندازه، دود سیگار مال راننده که حالا توی آینه هم نگاه نمی کنه. مژگان غر می زنه. گریه می کنه. فحشم می ده. با من دعوا می کنه. به راننده فحش می ده. تهدید می کنه منو یا راننده رو؟! خونه ها پیدا شدن مژگان در مورد مسافر خونه چیزایی می پرسه لبای سیاه راننده از بس زور زده روی سیگار جمع تر شده انگار. حرفی نزده یا اگه زده من نشنیدم. تنم خیسه! پایین تنه بیشتر. مژگان حالا فقط صداست. داد می زنه دکتر می خواد. حرف از رئیس خطه.می رسه به فحش. به من فحش می ده به راننده تشر می زنه. صدای آژیر می آد پلیس. آمبو لانس. مژگان داد می زنه. خودمو می کشم پایین زیر انداز جلوی چشمامو گرفته . بوی سیگار می ده.

لال شدم انگار، بی حسم! مژگان گریه می کنه من اونم نمی تونم! حتماً خودشو مقصر می دونه. پیشنهاد مال اون بود. ولی دربستی رفتن اونم با ماشین خطی! . چی شد که سوار این یکی شدیم؟

مژگان گشت و گشت این یکی رو پیدا کرد. می گفت: اونای دیگه همگی در به داغونن. تازه راننده اش باحاله .

حالم بده با خودم فکر می کنم کی گفته که: حالشو ببر، وقتی کاری ازت بر نمی آد.

من کاری از دستم بر نمی آد. حتی گریه ام نمی کنم زبونم بند اومده مامان گفت: هر موقع بترسی لال می شی. من شدم فکر می کنم شایدم حرفی برای گفتن ندارم. مژگانو ببین یک ریز فحش می ده این همه حرف، اگه لال نشدی حرفی بزن. دلم برای راننده می سوزه یک بار هم نگام نکرده. حالش خوب نیست. ترسیده. لال شده انگار اونم مثل من.

مژگان چی؟ چه جوری راضی شده بیاییم اینجا؟ اونم حالش خوب نیست!

می ریم خونه ی راننده صدای آژیر نیست ما اینجاییم توی خونه ی روستایی با دیوارای کوتاه بلوکی، جای باصفای بکر. درختای تبریزی، صدای تق و تق بارون که به شیرونی می خوره حالمو بهتر کرده! راننده با مادر پیرش زندگی می کنه. پیر زن اون بالا نشسته و می بینتمون. چیزی ام می دونه؟

برا صبونه بمونین خب؟

مژگان ساکارو دنبال خودش می کشونه منم دنبال ساک ها راه می افتم.

راننده صداش می کنه. یواش یواش حرف می زنن. مژگان نگام می کنه. درختای تبریزی چشمامو می بره بالا .

مژگان می آد. بدون اینکه پشت سرمونو نگاه کنیم می ریم تو کوچه، معلوم نیست کجا می ریم مژگان یه بسته پول می ده دستم: بذار تو کیفت. نگاهی بهش می کنم و همون جور که زیپ کیفمو باز می کنم. تو فکر اینم که این پولو برای چی راننده داد به مژگان؟

دریا

2009-11-15T05:02:00.000-08:00

ای سرزمین سبز تو را ندارم دوست

تو مادران مرا به گِل کرده ایی!

چه سود؟!

دریا اذان توست پای مادرم هنوز

بی آبی تو سبز می شود

تابلو نقاشی اثری از علی بالایی لنگرودی

تقدیم به هنردوستی اش

احساس می کنم!

2009-10-30T04:55:00.000-07:00

احساس می کنم این روزها
طبع ام آلوده است تب دارم
درجه حرارتم را با قطب نما
رو به قبله می سنجند
احساس می کنم این روزها
زائده هایی پیدا شده در زاویه ی کفشهام
که به راه راست نمی روم
احساس می کنم این روزها
بوهایی لوچ به دماغم کوچ می کند
چشمهایم خرد جمعی را خوب نمی بیند
و من خرده پا به نظر می آیم
کلماتی احساس می کنم در کام بالای دهانم
که وول وول می خورند
راههای منتهی به لبهایم
در راههای مستقیم و نامستقیم
صراط های پل دار و صراط های پیچ دار
دچار ریزش شده
می گویند چیزی نیست
زمین ِِِِِِ ِِِ ِ ِ ِ ِ ِ ِ ِ ها لرزیده
احساس می کنم باید تغییر جنسیت بدهم از این جنس دومی
نو تر شوم
شیک تر از قبل
می خواهم همپای نوزادیم
سفر کنم به دیگر جاها
کاشف به عمل آیم
ببینم بالاخره
تب دارم یا حرارت خانه زیاد است
اتاق به اتاق تمیزی می زایم
کسری می آورم خرجی را
می دانم انقلاب به پا خواهم کرد در حوزه ی انتخابی آشپزخانه

زندگی چیست؟

2009-10-25T06:08:00.000-07:00

زندگی چیست؟ به جز دوش به دوش
پرسه در کوچه ایام زدن
و تماشا کردن
دیدن آینه ها، پنجره ها
دیدن چهره معصوم گلی پژمرده
روی تابوت سبد
و در اندیشه او غرق شدن
زندگی چیست؟ بگو، می دانی

محمد رضا سرخوش( اشک چکیده)

باران باش و همیشه ببار

2009-10-21T00:03:00.000-07:00

باز باران با ترانه

با گوهرهای فراوان

می خورد بر بام خانه

بادم آرد روز باران

***

بارون بارونه زمینا تر میشن

گلنسا جونم کارا بهتر می شن

***

می زند باران به شیشه

تارا تارا رشته رشته

خاطراتم مثل باران

میگذرد از کوه و کشته

***

واران واران

این یه آهنگ محلی کردیه که من بلد نیستم باید داریوش کمکم کنه تا برات بذارمش اینجا یادگاری

تقدیم به مهمان کوچک دایی(ستایش)

روز جهانی کودک-پدرم-پسرم

2009-10-08T05:55:00.000-07:00

اینترنت که داشته باشی و اهل نوشتن هم که باشی برای بچه ات یه وبلاگ درست می کنی قبل از به دنیا اومدنش دنیای مجازی سر تا پا عشق و علاقه می شه پر از عکس از سنوگرافی تا اولین گریه تو اتاق عمل بعد هم فیلم و عکس و چه کمکی می کنه این تکنولوژی تا بچه ها بدونن کی بودن و مثلن تو دو ماهگی کی خوابیدن و 6 سالگیشون با کی دعواشون شده خلاصه که حالی می کنن این بچه ها
دوره ما از این خبرا نبود از داداشم می پرسم: تو از بچگی ات چی یادته (اون متولد 1350)خنده ی تلخش خبرای بدی داره
وقتی بچه بودم حدود 2 ساله یا حتا بیشتر، بابا رو برای اولین بار دیدم ( اون رفته بود تهران تا کار کنه و تموم این مدت هم نبود) من بهش گفتم «عمو» و همون موند.
داداش دومیم وضعش بدتره اون تو بچگی به داداش بزرگترم می گفته «دَدَه» چون بازم بابام نبوده همون دَدَه

دورترین خاطره های من از بچگی برمی گرده به یه مسافرت با دایی کوچیکم«رحیم» که الان می دونم فقط یه بازار رفتن بوده و نه مسافرت وقتی منو گذاشته بود روی ساک دستیش که چرخ داشت و تموم مسیر می کشیدش و جالبتر اینکه اون موقع هم بابا نبود.
حالا باید بگردم دنبال دورترین خاطره ایی که از بابا داشتم :
6سالمه برف شدیدی اومده زمستون 61 از مدرسه بیرون اومدیم، همه جا برف نشسته برف زیاد ولی یه راه هست یه راه که برفاش تمیز شدن و مردی که با بیل داره همین طور تو برفا می ره و راهو باز می کنه آره اون بابای منه و اینه اون دورترین خاطره من از بابام
چند سال پیش زنگ زدم به محل کارش عید بود یا روز پدر یادم نیست اون شیفت بود گوشی رو که برداشت من گریه کردم حتمی اونم اشکش پهن شده بود رو صورتش آدم فوق العاده دل رحمیه بهش گفتم بهت افتخار می کنم تو راه مدرسه مونو باز کردی منو کول کردی تا 2 کیلومتر تو برفا بری تا برسونی ام درمونگاه و اینا هیچ وقت از یاد من نمی رن هر چی ام که دورترین خاطرم خیلی نزدیک به حال باشه
حالا کورش کوچیک من باید بچسبه به باباش از خوشبخت بودنش کنار ما بگه و از روزگار خودش لذت ببره و این عالیه برای من که اینجا باشم و این خوشی با من و در کنار من باشه
امروز روز جهانی کودکه یکی از ماده های کنوانسیون حقوق کودک داشتن خانواده است

( پدر و مادر) پس این حق رو با تصمیمهای نادرست از اونا نگیریم.

ارتباط زن و مرد- کشش- راه حل

2009-09-29T01:18:00.000-07:00

این پست مربوط به جواب سوالی در مورد ارتباط زن و مرد است آن هنگام که کششی در آن احساس نمی شود.

***برنامه رازها و نیازها-دکتر هلاکویی- شبکه اندیشه***

درارتباط بین زن و مرد مسئله ی اصلی این است که زن و مرد باید آن احساس و جذبه و جاذبه فیزیکی جنسی و جسمی را نسبت به یکدیگر داشته باشند
ازدواج در تحلیل نهایی ارتباط دوبدن است به صورت ویژه که منجربه تولید مثل می شود.
دختروپسر باید از نظر حسی و احساسی به هم بیامیزند: بو، نگاه، لبخند، رنگ بدن و پوست، صدا اینها مواردی است که فردی را به طرف فرد دیگر می کشاند.
روابطی که در آن افراد از نظر جنسی و فیزیکی کششی در خود احساس نمی کنند محکوم به فناست!
نکته اینجاست که در جهان امروز می توان از نظر احساسی، عقلی، جهان بینی، ایدئولوژی و تمامی این موارد دوستان خوبی از هر دو جنس موافق و مخالف پیدا کردو لزومی به ازدواج نیست
"برای همین است که 1 دقیقه دیدار بهتر از 1000 ساعت گفتار است"
این حقیقت ناراحت کننده است«زیبایی عادی می شود ولی زشتی عادی نمی شود»
«خواستن ممکن است کم شود ولی نخواستن ابدا عادی نمی شود»

برای یک رابطه داشتن آرزو و هدف همانند و آرمان و عقیده یکسان اهمیتی ندارد. اگر ارتباطی فاقد آن کشش، احساس خاص، به دل نشستن، خوش آمدن، تماشا کردن ،حس کردن و بو کردن است سرانجامی ندارد
بسیاری از ما به دلیل آسیبهای کودکی با ارتباطات فیزیکی راحت نیستیم
بسیاری از ما سطح توقع و انتظارمان بدون توجه به خود بیش از حد غیر واقعی است فکر می کنیم که این زیبایی و جاذبه دیگری است که باید ما را به هیجان بیاورد و اگر این طور نیست عیب از اوست نه از من!

در این مواقع راه حل صرف وقت بیشتر است: این وقت دادن باعث خواهد شد که فرد به (آن) خود برسد. نزدیکی و ارتباط باعث خواهد شد تا زیبایی و احساس خوب به فرد دست دهد نزدیکی دو نفر از نظر ذهنی سبب می شود صمیمیتی به وجود آید که فرد در مواجهه با فرد مخالف به آن لحظه خاص آن (آن) خود برسد
همان آن که حافظ می گوید:
پس برای داشتن رابط درست باید: کمال پرست، خود بزرگ بین، پر توقع وپرانتظارنبود

قرار است با ازدواج رشد کنیم، ازدواج بالی است برای پریدن، ازدواج یک ریل است برای گذشتن (با هم، به صورت مساوی و برابر) نه یک نردبان برای بالارفتن این نردبان بودن دو اشکال دارد: موقع بالا رفتن نردبان را می اندازیم یا وقتی بالا رسیدیم با یک تیغه مواجهه می شویم که باعث خواهد شد از آن طرف به پایین پرتاب شویم
خودمان را در پایگاه و جایگاه اصلی خود بدانیم نه بالاتردر کل تنوع پرست نباشیم
با این کار اگر کششی ایجاد شد باید مطمئن شد: آن کشش قابل اعتماد است و گرنه باید رها شد.

بدانید که: عشق مانند یک بچه است یک سالگی با 10سالگی فرق دارد 10سالگی با 40سالگی
{اگر کسی این کلیات را دارد گزینه مناسبی برای ازدواج نیست:1- شوهر دارد زن دارد2- از فرهنگ و مذهب دیگری است 3-اختلاف سن بالا}
انسان ها از تولد تا 1 سالگی با حواس زندگی می کنند( حس اساس زندگی است)
1 تا7 سالگی با هوش و تخیل و تصور که این ترکیب حس و هوش و تخیل هیجان و احساس را می سازد.
رشد عقل 7تا 18الی20 سالگی کامل می شود (عقل باید به وجود آید- مورد استفاده قرار گیرد)اینگونه است که زمینه آزادی برقرار می شود زمینه ی اخلاق و جهان واقعی نمایان می شود
احساس اگر از عقل بیاید هم جهانی است و هم اخلاقی
هماهنگی حس و عقل است که دنیای بهتر را نوید می دهد.

هفت اصل نگه داشتن عشق از نظر دکتر هلاکویی

2009-09-29T01:13:00.000-07:00

تعهد: عشق ، دوستي و ازدواج صد درصد تعهد مي خواهد.
ابراز کردن: از ابراز عشق و محبت و نوازش نبايد خود داري كرد "میزان نوازش در زنان 20 مرتبه و در مردان 12مرتبه است (نوازش عاشقانه)"
توجه ویژه: طرف دوم ازشما تمركز ، توجه می خواهد آنهم ویژه، او نفر اول است.
بیان کردن: نيازهايتان را آشكار و مشخص بيان كنيد.
آگاهی: تمام و كمال حقيقت و واقعيت را بايد گفت.
مقام ناز و نیاز:ستايش و قدرداني و قدرشناسي
درک واقعیت: پذيرفتن و دوست داشتن او همانگونه كه هست.

ملاک های ازدواج از دیدگاه دکتر هلاکویی

2009-09-29T00:57:00.000-07:00

1- برابري(در سن"اختلاف سن حداكثر 5 تا 7 سال"، در زيبايي ، عيب ها را 10 تا 20 درصد بيشتر در نظر بگيريد، خوش بخت كسي است كه مردم اورا بدتر از آن كه هست بدانند، بد بخت كسي است كه مردم اورا بهتر از آن كه هست بدانند)
2- شباهت ها و تناسب ها
3- جذابیت ( زيبايي عادي ميشود ولي زشتي هرگز عادي نميشود )
4- شباهت درخانواده ها
5- داشتن پايگاه اجتماعي یکسان
6- همسانی در جهان بيني
7- یکسانی در باور و عقیده
8- وحدت در هدف و مسير
9- توانايي ارضاي احتياجات فيزيكي و رواني
10- ارتباط قابل قبول ( برای موضوع صحبت احتیاج به جستجو نداشته باشند)
11- سطح دانش و علم نزدیک به هم
12- قدرت در استدلال
13- وحدت نظر در رویکردهای مالی
14- اولويت بندي مشابه در زندگي
15- راستگويي و صداقت
16- شباهت در فرايند تصميم گيري
17- دانستن گذشته یکديگر (كليات نه جزئيات)
18- اتفاق نظر در مورد كودكان ( تعداد بچه ها و نحوه بزرگ كردن آنها )
19- اتفاق نظر در مورد محل زندگي
20- چگونگي ارتباط با دوستان و خانواده

***برای تصمیم گیری در مورد این 20 مورد زمان پیشنهادی 500ساعت معادل 6 ماه سخن گفتن حضوری است***

آمادگی برای ازدواج از دیدگاه دکتر هلاکویی

2009-09-29T00:51:00.000-07:00

1- حداقل سن 22 تا 26
2- بلوغ احساسي ، عاطفي ، جسمي و عقلي ( توازن و تعادل )
3- ثبات و قرارشخصیتی
4-استقلال و همبستگی
انسان از تولد این مراحل را طی می کند (همزيستي در 2 ماهه گي، چسبندگي در 1 سالگي،اعتياد در 3 سالگي،عادت در 5 سالگي، وابستگي در 8 سالگي، جدايي و رهايي 8 تا 12 سالگي ،آزادگي و استقلال 12 تا 18 سالگي،همبستگي 18 تا 22 سالگي)و قدرت انتخاب می یابد
باید بدانیم:معنی عشق سالم این است که من به تو احتياج ندارم ولي به تو مشتاقم، من تو را دوست دارم پس به تومشتاقم و در مقابل عشق نا سالم، من به تو را محتاجم پس به تو مشتاقم
5-جهت ، هدف و معني زندگي را بشناسند( سلامت جسمي ، جنسي و رواني )
6-كالاي ازدواج بودن
7-مسئوليت و تعهد
8-اطمینان داشتن
9- مهرباني و صميميت و نه مهر طلبی
10-حل مسائل دوران كودكي و خانوادگي
11-بستن پرونده هاي گذشته
12-بهترین بودن برای یکدیگر
13-شناخت از جنس خود و جنس مخالف
14-عاشق شوید و بعد ازدواج کنید

مراحل عشق از دیدگاه دکتر هلاکویی

2009-09-28T23:22:00.000-07:00

مراحلی که توسط دکتر هلاکویی برای عشق مطرح می شود:

1- خواستن- طلب کردن

2- گشتن و جستجو كردن

3- يافتن کسی که برای شما بهترین باشد نه از همه بهتر باشد

4- دوران ابهام ، گمي و گيجي به اصطلاح عاشقی

5- ترس و اضطراب، خجالت و شرم حيا

6- توجه دادن و یا جلب توجه با لباس يا آرايش
7- جلب وجذب شامل دلربايي و نمايش با نگاه، لبخند، صدا، فرم بدن و نحوه آرايش، بوی تن ، لمس دست و صورت و موی سر

8- پيوندها را درک کردن، وجود شباهت در كليات و تفاوت در جزئيات

9- وصل، بدون داشتن س.ک.س

10- جدایی، دراینجاست که خانم ها همانند موج بالا و پايين می روند و آقايان بسان كش مدام در رفت وبرگشت اند

11- درهم گره خوردن

12- بازشدن يا عرياني رفتار

13-بسته شدن، منظور برنامه ریزی برای زندگی

14- نتيجه و پايان (ازدواج)

***اين مراحل بين 6 تا 18 ماه طول ميكشد***
درشروع ارتباط مواد خاصی در مغز ترشح مي شود ( قرص عشق ) كه باعث شيدايي و سرخوشي ميشود ولي بين 3 تا 6 ماه
در مرحله دوم اگر رابطه ادامه پيداكند ماده اي در بدن شبيه به مرفين توليد مي شود ( قرص بيدردي) برای كمك به تحمل تلخي هاي زندگي، بين 3 تا 5 سال اگر ارتباط صحيح و پايدار باشد قرص عشق و قرص بيدردي توسط دوطرف ساخته مي شود.
***این است کمک های طبیعت برای انسان های عاشق***

داستان در داستان

2009-09-11T03:31:00.000-07:00

این داستان تقدیم می شود به زهرا مهرپناه دختر زیبای شهرم و نویسنده داستانی بی عنوان که الهام بخش این داستان شد و همچنین به مادر فیلم به همین سادگی، خانم هنگامه قاضیان و هزاران زن که چون اویند. عاشق نوشتن، عاشق عشق و عاشق بچه هایشان

باد افتاده توی پرده و تو در تله ی ساقه های گل پتو، تیغهای رزقرمزش گلویت را، تنت را، خراشیده. دستانت به دادت می رسد و پتو را پرت می کند. بیدار می شوی به ساعت نگاه می کنی و به نیمه ی دیگر تخت که به نظر دست نخورده می آید دست می کشی به جای خالی و چند چین می رقصد زیر انگشتانت، پتو را می گذاری توی کمد و فکر می کنی چطور تمام شب بدون کمترین تکان خوابیده درست در نیمه ی خودش و رو به سمت ساعت زنگ دار خودش.
عادت ندارد صبحانه بخورد اخلاق رضا به او رفته ولی حسین شبیه خودت است.
« این یکی، جون مامان، از گشنه گی نمی تونی درس بخونی ها...»
لقمه را می دهی به حسین و میوه ها و کیک هایشان را که می دانی یکی می خورد و آن یکی نه! توی کیفهایشان می گذاری در را که می بندند می روی سراغ آشپزخانه گوشت را از فریزر در می آوری قیمه دوست دارد و یادت نمی آید آخرین بار کی دور هم ناهار خورده اید! نمک را می پاشی روی برنج و استکانها را با سرو صدا می ریزی توی ظرف شویی، خودت را می رسانی به اتاق خواب هنوز باد توی پرده می رقصد دستش را گرفته ای. او می رقصد و تو فقط دستگیره را می بندی. دفتر به دست نشسته ای روی نیمه ی خودت، آنچه را که نوشته ای دوباره می خوانی :
زن روی تخت غلتی زد و دو چشم زغالین سوزان را دوخت به روبرو به حریر صورتی که حالا انگار از نفس افتاده کز کرده بود کنج پنجره لحظه ای بعد بلند شد و با حرکتی تند موهای سیاه را جمع کرد پشت سرش چه زیبا بود و فریبنده بلور بلند گردنش. روبروی آینه ایستاد گردن بندی را بیرون کشید و به گردن آویخت
گردنت را صاف می کنی و روی نیمه ی صاف و بی چین او دراز می کشی.
گوشه ی پرده ی توری از دستش رها شد دستی کشید به گردن بند روی گردنش تلخی قهوه و شعر با هم ریخت به جانش تلخ تلخ شد زهر مار!
وسط نوشتن ساعت را می بینی که ده شده و فکر می کنی که چرا این داستان پیش نمی رود و چرا زن اول را زودتر نمی فرستی تا برود و پشت درش جیغ و داد راه بیاندازد. تهدید کند که خودش را خواهد کشت مثل سوری که انداختنش توی جوب تا اَلو..اش بخوابد و آمبولانس آنقدر دیر آمد که فرستادنش قبرستان یا لیلای بیچاره که سم خورد، سرفه کرد آنقدر که خون بالا آورد و بچه های مدرسه اش از سادگی تا خیلی بعد از آن کنسرو ماهی نخوردند. همش تقصیر این نثری شد که اولش شروع کردی:
پرده ی توری سفید که با شباهت غریبی به خاکستری می گرایید.
حالا مجبوری از پشت پرده اولی را بیندازی به جون خودش و دومی خوش به حالش شود. اولی حرص بخورد و بگردد دنبال چیزی که مال اوست و آن طرف پرده رفته، گل و گردن بند و تخت و چین رو تخت و تو هم به نیمه ی طرف خودت نگاه می کنی و یادت نمی آید از کی تخت دونفره نصف شده و سهم تو بیشتر بوده یا او؟!
سیب زمینی ها را که سرخ کنی کارت تمام است. دنبال شعری هستی تلخ، برای خط آخری که نوشتی: تلخی قهوه و شعر ریخت به جانش
تمام شعرهایت پر از عشق بود اصلن همین شعر ها بود که از زبان تو برایش حرف می زد و چه عاشقانه بودند و حالا چند وقت است که شعر را کنار گذاشته ای؟ بعد از آمدن بچه ها، چند تایی گفتی مثل لالایی و آن شعر های بچه گانه: نی نی می خواد بره سفر. کی میدونه کشتوم کیه؟
ولی عاشقانه ای در کار نبود انگار خشکیده بود عشق، جایی بین رخت و لباس و خورد و خوراک یا حتا گریه ی دوقلو ها بعد خودت را چسباندی به داستان، اولش برای آنها گوزن مُو ، ماجراهای آن سی، داستان کی اول موشو دید؟ برای اوهم می خواندی،
می گفت:« خوبه! داستان ما کو؟»
و دستهایش را کش می داد طرفت و تو با خنده: « به جون تو... خشکیده»
نیمه ی روزنامه ای او را اسیر خودش می کرد و تو در نیمه ی دفترت گره می انداختی توی داستانهایت....
***
سیب زمینی ها آب داشته تابه جلیز ولیز می کند شعله را می دهی پایین و می روی دفترت را برداری و بیاوری آشپزخانه:
برگشت و در تاریکی روی مبل کز کرد زل زد به عقربه های ساعتی که دیگر به وضوح دیده نمی شد. معلوم نبود عقربه ها چقدر دنبال هم دویدند که نور روشن و شدیدی خود را از توری سفید خاکستری رد کرد و به خانه ی تاریکش زد.
قطار کلمات دنده عقب می رود نوک مداد افتاده روی خانه ی تاریکش، می روی سمت پنجره، پرده ی آشپزخانه را می زنی کنار، نور می دود توی چشمهایت، پنجره ی روبرو را نگاه می کنی با این فاصله و آن پرده ی ضخیم مخمل چیزی پیدا نیست. می روی سراغ اتاقهای دیگر از آنها هم نمی توان چیزی دید! شاخه گل، گردن بند، چین روتختی. هیچ چیز!
یادت نمی آید جعبه اش را کجا گذاشته ای؟
کشو را باز می کنی لبخندی از گلهای جعبه می دود روی لبهایت، درش را بر می داری.
« چه گردن آویز قشنگی! برش دار»
این یکی را بیشتر از همه دوست داری. کیپ... کیپ... گردنت را گرفته، می دوی و تابه را می کوبی روی سینک، تمام سیب زمینی ها سوخته ، گردن بند خفه ات می کند می خواهی درش بیاوری انگشتانت روی گیره ی گردن بند گیر افتاده! صدای زنگ در، انگشتانت حتا سیب زمینی ها را از یادت می برد ساعت آشپزخانه را نگاه می کنی عقربه ها کجا بودند؟ در را باز می کنی.
***
حالا که دارند مشق می نویسند می روی سراغ نوشته ات:
حضور سایه ها در رفت و آمد حضور خنده ها حضور ریسه ها... حضور عشق ... حضور عطری آشنا که باد از حریر صورتی می قاپید و به توری خاکستر اش می زد.
بلند می خوانی اش. بچه ها را می بینی که نگاهت می کنند. دفتر را قایم می کنی توی بغلت زن پرده صورتی کلافه ات کرده. زن اولی هم گیر کرده توی شعر ها و پشت سر هم قهوه می خورد. چای ات سرد شده. خالیش می کنی توی دهان و ریز ریز تلخی اش را می دهی پایین. نوری از لابه لای پرده زرشکی می افتد روی کلماتت، دوست داری پرده ها را بزنی کنار حتا بی فکر زنی پشت پرده یی با تور سفید!
یا چرا بزنی کنار؟! می دهی همه را برات صورتی بزنند. حریر صورتی که نور برقصد توش. با گلی در لیوان و گردن بندی که دوستش دار ی همان که کیپ گردنت است.
لیمو های توی خورشت را بر می داری خلال را می ریزی کنارش، خورشت قیمه دوست دارد. بچه ها خیلی وقت است که خوابیده اند. نشسته روبرویت و با ولع غذا می خورد. زن ، شعر و قهوه. زن، پرده ی صورتی، گل. همه را نیمه کاره رهایشان کرده ایی لای دفتر یکی چشمش را دوخته بر قفل در یک.. دو... سه... با تلخی قهوه و شعر و آن یکی زنی اسیر در حریر صورتی...
از تمام آن نوشته ها چین های روتختی می رقصد توی سرت دفتر را می اندازی توی کشو و پنجره را باز می کنی تاریکی چشمانت را پر می کند هیچ پرده ی با توری سفید یا حتا صورتی نمی بینی رو تختی را تا می کنی می گذاری توی کمد، ردیف « نمی شود که تو باشی» * از شعری روی زبانت بازی می کند. چشمانت سبزی لحاف روی تخت را در عرض می رود و می آید سبزی ای بدون چین. باید بخوابی تا قبل از زنگ ساعتش بیدار شوی و صبحانه را آماده کنی بعد حتمن بچه ها بیدار می شوند لقمه ها را به زور بدهی دست رضا و ببوسیشان تا بروند و تو دفترت را برداری و بی خیال داستان قبلی شروع کنی به نوشتن....
نمی شود که تو باشی، به مهربانی مهتاب
در آن زمان که روح دردمند ولگردم
بستری می جوید
بالینی می خواهد
تا شاید دمی بیاساید...
*شعری از نادر ابراهیمی در کتاب « یک عاشقانه ی آرام »

قسمتهایی که به رنگ قهوه ایی آورده شده از داستان زهرا مهرپناه است

مرد بالا قبا ....

2009-09-02T22:58:00.000-07:00

من از تکانهای سخت دامن خون‌آلود زنی درون طویله متولد شدم و او چون پرنده‌ای در خون غلتید. شاید از برکت مرغ منقار گنده‌ای که زنده ماندم. منقارش دماغم را چنگ زد و نفس گرفتم. همان بود که مادرم را پرنده‌ای دیدم در خون دامنش...

همراه با روغنهایی که می‌لنباندم حلوای مادرم لای نان زن همسایه پخش ده مان شد. پدر سبزی فروش بود من اینرا می‌گفتم – مرده شور- اینرا دختر شلوار پاره فضول با موهای پیچ پیچی می‌گفت.
گاری جلوی در که می‌رسید سر اسب بود و پنچره‌ای روی سرش و بعد پدر که شبیه نگهبانان معبد فرعون شلاق می‌کشید بر تن حیوان بی‌گناه، از پشت گاری چیزهایی پائین می‌آورد که زنده مان نگاه می‌داشت. من بودم و خواهر بزرگترم. آن اتاق نمور، نفرین خانه‌ای بود شاید آل زائو هنوز توی خانه بود. مریضی امانمان را بریده بود. درد بزرگ شدن من، دردهای دخترانه خواهرم، درد بی‌کسی پدر. همان بود که قَد ام را کشاند. خواهرم را پیر کرد و غرولند پدر را بلندتر – حرومزاده‌ها.
صدای غرغر پدر در صدای جیرجیر موریانه‌های سقف گم شد و مردی بالا قبا آمد و خانه را به بهای خواهرم رونوشت کرد.
ندانستم چرا؟ گاری برداشتمان و آمدیم اینجا. پدرم شد نوکر آن خانه اربابی، من و خواهرم شدیم غمخوار همدیگر و باز مرد بالا قبای دیگری پیدا شد. آنقدر «عزیزم، پدرم» کرد تا شد همدم خانواده مان ... و دیدم خانم دامن گلی صاحبخانه چگونه بیچاره خواهرم را در خلوت کنج خانه مجبور به گفتن «بله» کرد. آنوقت چیزی نفهمیدم گفتم مرد بالاقبا دامادمان شد. تنها شدم از آن روز به بعد حسابی تنها شدم. مردک خواهرم را برداشت و برد، بعداً فهمیدم زن ششمش شده، خواهرم بیچاره؟!
اتاق ما ته باغ بود. پدر بیشتر وقتها در خانه اربابی بود. دیر می‌آمد. این آخریها شبها را همانجا می‌ماند وقتی به زبان آمدم، گفت: «خانم مریضه، مردش رفته حبس» این را یکبار پدر گفت! ولی راستش را باغبانی که اخراج شد، گفت: «ارباب زن دیگه‌ای گرفته و رفته فرنگ» سرش را انداخت پائین و رفت.
سخت است پشت پنجره باشی و پدرت را ببینی که جای صاحبخانه را گرفته... تمام تصمیم های زندگی هجوم آورده بود به مغزم. فرار کردم. آمدم بیرون از باغ، از خانه، از شهر. رفتم شهر دیگری، غریب بود به چشمهایم، ولی پُر بود از مردهای بالاقبا و زنهایی که هرچه بشتر دقت می‌کردم بیشتر شبیه خانم دامن گلی صاحبخانه بودند.
گرسنگی مجبورم کرد دنبال کار بگردم. ته آشپزخانه رامی شستم. چندسالی آن زیر بودم ولی عاقبت آمدم بالا. رفتم جایی که اولش فکر می‌کردم جای من نیست!؟ ولی شد جای من!؟ ریش درآورده بودم آنها را سه تیغ می‌کردم و سبیلهایم را تاب می‌دادم. با اینکه به حساب و کتاب مسافرخانه می‌رسیدم. حبیب‌خان می‌گفت: «سرت توی حساب و کتاب نیست». حساب جیب های مردهای بالاقبا و شاید حساب و کتاب خانم های دامن گلی بود که شب نرسیده می‌آمدند و صبح نرسیده می‌رفتند. سرم را کرده بودم توی دفتر و چشمهای ام را دوخته بودم به میز و صندلی و چهار اتاق رنگ پریده ی همیشگی...
رنگ از رخم پرید. پدر روبرویم ایستاد صبح پائیزی و چشم دوخت بروی دفتر و گفت: «از خونه اش انداختم بیرون، می‌خواستم جای مامانتو بگیره، اون مردک کسش بود. تقصیر اون بود که خواهرت بدبخت شد. خونه رو دادم! شما رو بگیرم. مادرت سر زا رفت. همه می‌گفتن بچۀ تو نیست. رفته بودم شهر پول در بیارم...».
تمام حرامزادگی را تف کردم توی صورتش، رفت. من هم زدم بیرون آمدم اینجا چشمهای دختر صورت گرد بود که گرفتارم کرد. هرچه بیشتر گذشت. سیاهی چشمانش روزگار سیاهم را روشنی داد. با خودم گفتم می‌گیرمش به زنی و خانواده دار می‌شوم رفتم و مهر بستم و پایبند شدم. قرار و مدارها را گذاشتم و وعده عروسی مان رسید. بوی خیانت زودتر آمد. صورتش را چرخاند به طرفم و چشمهای سیاهش را دوخت به مرد بالاقبای دیگر. دامنش گلی شد از آن روز به بعد. نمی‌دانم چرا نقطه مشترک تمام نگفته‌های زندگی‌ام یا به مردهای بالاقبا می‌رسید یا زنهای دامن گلی...
وقتی هر طرف سرت را بچرخانی و باز، مرد بالاقبا ببینی و زن دامن گلی! توهم قبایت بلند می‌شود، توهم خانم دامن گلی را ترجیح می‌دهی به چشمهای گرد سیاه که دروغ شده‌اند. قاتی شان می‌شوی... و تو حالا بهتر از تمام مردهای بالاقبا شده‌ای می‌دانی...!؟
نمی‌دانم چندسال از آن روزگار می‌گذرد. شاید تنم تسخیر ارواح تمام مردهای بالاقبا و زنهای دامن گلی شده تنها که باشی باید هم روح بیاد سراغت. مرگ آهسته آهسته ریشه دواند و تباهت کند و هرچه بیشتر تقلا کنی باز کودک زاده شده‌ی دامن خون آلود زنی باشی...

حضور سبز اشیا

2009-08-28T07:30:00.000-07:00

صدام مولودی تازه یافته
در بطن جمله ام
تا بعد از این سکته نگیرد این شعر هام
و تفیض اختیارات شاعری
بحث تازه ایی نیست
برای انهدام شاخه های نورسته ی واژه
در بطن جمله ام
سکوت و سکون به نمایش در آمده
بر روی صندلی های خود تکیه زده
کمر بند ایمنی را دچار خود کنید
پارگی ، پتیارگی، لغات در بند
در بند نای
با هجوم پدران شعری ام
از دست هر شهربان و ژاندارم
جان سالم بدر برده می گویند سگ جان است
و من هنوز به آن مولود تازه می اندیشم
در سکوت و سکون
تازگی ها دچار تعدد حواس شده ام
شعر را می چشم از برای تلخی مضامین
و گوشم پرده در شده این روزها
از بس زِرت و پِرت شنیده
و هرچه وجنات در دَوران دُوران
در قالبم ریخته شده
این روزها عقلم به شان قد نمی دهد
به جان و جمال و ناز و راز
به همان اندازه بر می خورم
که به کمد و پنجره و مسافر و زوزه
صدمه می بینم این روزها
و هیچ فرق نمی کند خیال خاطرم پریشان شود
یا حضور سبز اشیا

این درد رفتن تو نیست این درد! درد سالیان است.

2009-08-25T14:58:00.000-07:00

درد زایمان افتاده در گلویم ....تمام روز نمی خواهم هیچ تاریخی را ببینم، تا تو بیایی و بایستی جلوی ایستگاه و تا ما را ببینی دست تکان دهی!
درد دارم این روزها... چادر سیاه مادرت انگار تکان نمی خورد! طوفان افتاده توش....ولی خیال حرکت ندارد. این خاله انگار... یا این زندگی.. انگار فدایی می خواست!
قربانی کردی خودت را.. فاصله ایی بین یک «بله گفتن» را تو پرواز کردی پسر؟؟؟؟
مرامت انگار با درد گره خورده بود گفتم مدرکی که او گرفته دنیا می ارزد وقتی میزی برای درس خواندن که نه! خانه ایی برای خوابیدن که نه! مادری برای مادری کردن نیست!
دلت با مادرت بود که گوشه پرتی درد می کشید و پاهات بر آستانه ی دری که مثلن خانه ات بود
سراغت را گرفتم همیشه و همیشه....
بچگی ات به وردستی این بنا و آن اوستا گذشت و قد صاف نکرده خمیدی از درد خانه و اهالی آن که یکی به قهر می رفت و یکی مریض هوش و حواس بود. نمره های خوبت همیشه از آینده خوب نوید می داد بعد هم دانشگاه و مدرک و چقدر دنبال آن شغل کوفتی بانک گشتی!
چه خانه و زندگی برای مامات درست کردی وقتی از پرده و مبل و فرش می گفت انگار از عجیب ترین و غریبترین وسایل گفته بود
آمدم دم درتان پرسیدم کار پیدا کرد؟
گفت کارمند بانک شده بانکشان مهمانپذیر دارد در مشهد. می خواهد مرا ببرد زیارت با آرزو... اسم آرزو که آمد خودم را زدم به آن راه و چشمهایش که چرخید توی صورتم گفتم خدا را شکر
درد دارد این گلو که حرف هایش دوسال تمام مانده به همشان گفتم من از همه فامیل بیشتر این یکی را دوست دارم ولی نباید این کار را می کرد همان دخترخاله پسر خاله باشند بهتر است حتا به مادرت گفتم خاله بذار خودش تصمیم بگیرد گفتند به همه گفته بودی همه ی دوستهای دوروبرت
گفتم بیا تو خودتو لوس نکن تو برای من هنوز پسر خاله ایی ....عجله دارم را گفتی و هرچه کردیم نیامدی میوه هایی را که برایت گذاشته بودم خوردی!؟
همه می گفتند نگران بودی؟؟؟؟
آرزو می ترسم بمیرم نتونم خوشبختت کنم ؟؟؟؟
تو رفتی ..............آرزو را بغل کردم و گفتم خوب شد به حرف من گوش ندادی
این درد رفتن تو نیست این درد! درد سالیان است.

حریم من- زنان بر بالهای رویا نوشته ی فاطمه مرنیسی

2009-07-24T23:17:00.000-07:00

من با داداشام همیشه فرق داشتیم ننه با آقام و همه ی مردای دور و بر با زنای دورو بر؟!
داداشام حق داشتن تا هر موقع دلشون می خواست بیرون باشن و هر جا که بخوان برن و هر موقع هم دوست داشتن بگردن ولی من! نه ننه می خوای خلق الله بگن دخترشون وله
آقام حق داشت با هر کسی که دلش می خواست معاشرت کنه ! اما ننه :خونه ی داداشت برو ولی یکی از پسرا همرات باشه!
مردای دوروبر می تونستن با زیر شلواری بیان لم بدن دم در و قلیون بکشن! همون وقت زنا: دامن بپوش ولی از زیرش شلوارم باشه!
تازه اگه روداری می کردی و دلیلشو می پرسیدی! توی چش سفید حرفای گنده تر از دهنت زده بودی!
همهی اینهارو دیدم و حوالش دادم به بچگی که کی تموم بشه این بچگی !که از شر این تفاوتا خلاص بشم؟!
اون جا خونه بود و ما هفتا بچه ! کوچه بود و ده تا خونواده ! و این حال روز من و سوالام
بعد شد مدرسه و شهر و شهر بزرگتر!
ننه چیزی نداشت بگه چون خودشم نمی دونست! آقام تنها وظیفه اش سیر کردن شکممون بود که اونم از عهدش بر نمی آومد!
معلمی فقط شغل انبیا بود و من فقط حق داشتم تو چارچوب کتابا بدونم و دیگه بقیه اش به ((کله گچیا ))نیومده بود تا سوال دیگه ایی بپرسن که نه وقتش بود و نه کسی که جوابتو بده !
بزرگتر می شدم هنوزم داداشام می تونستن برن یه شهر دیگه درس بخونن و من مجبور بودم یه رشته ایی رو انتخاب کنم که تو همین دوروبر باشه! هنوزم با همکارای مردم فرق داشتم با اینکه دوبرابر اونها اطلاعات داشتم و دو برابرشون کار می کردم !
باید میموندم منتظر تا یکی انتخابم کنه حق به گردنم بزاره منو بکنه کنیز خونش تا بشم یکی مثل ننه ام تا این چرخه حالا حالاها بچرخه و باز من فرق کنم با داداشام با آقام با شوهرم !
این حریم نیست؟
اگه نخوای بدونی برا خودت حریم ساختی!
من حریم نمی خوام. من حق خود زن رو می خوام با همه ی توانایی و ناتوانی هاش، باید به دستش بیارم، باید براش انرژی بذارم باید بخونم و بدونم و برم به دنبالش، اینه اون کاری که باید بکنم باید قوی بشم باید بچه ی کوچیکمو برای فهم اینا آماده کنم
و اینه اون کاری که از دستم بر می آد و می کنمش.
فاطمه مرنیسی از حریم خودش نوشته بود
ماندن در حریم یعنی جهان بیرون به شما نیاز ندارد!
ماندن در حریم یعنی که کسی چیزی از شما نمی خواهد!
در حریم به سر بردن در حالی است که زمین می چرخد و شما غرق در بی مبالاتی و پوچی ها هستید.
***
فاطمه مرنیسی نویسنده اهل فاس درمراکش با دو کتاب به جامعه ایرانی شناسانده شده کتاب قابل تامل:

«زنان پرده نشین و نخبه گان جوشن پوش» و «زنان بر بالهای رویا» در کتاب اخیر با روایتهایی ساده از زندگی نویسنده از خردسالی تا بلوغ مواجه می شویم کودکی زندانی در حریم، حریمی که والدین و اجتماع برایش ساخته اند برای او و مادر و عمه و زنان فامیلش، او به دنبال سرنوشت خویش است:
مینا درباره سرنوشت توضیحاتی داد و گفت:
میان زن و مرد دره عمیقی وجود دارد که هر دو آن را نمی فهمند
این جدایی میان کودکان از حمام آغاز می شود
مرزبندی ها نشان دهنده ی این است که دو گونه آدمیزاد بر روی زمین وجود دارد، قوی و ضعیف
از مینا پرسیدم: چگونه می توانم بدانم در کدامین جهت قرار دارم
پاسخ او سریع و خلاصه وار و واضح بود
اگر نمی توانی مکانی را که در آن به سر می بری رها کنی
همیشه ضعیف خواهی ماند!!
این حریم برای زنان ساخته شده چه «احمد دربان» بر در باشد و چه آن هنگام که حریم نامریی راه را بسته باشد:
حریم مکانی است که مرد خانواده اش را در آن می گذارد تا از همسر یا همسران و کودکان و نزدیکان خود در برابر خطر محافظت کند و اهمیتی ندارد حریم خانه باشد یا خیمه.
یاسمن می گفت: دیوارها ضروری نیستند.
حق با او بود زیرا حریم روستاها عبارت بود از باغ ها و کشتزارها
او به حریم نامریی اعتقاد داشت!
اگر مرزها و موانع را بشناسیم حریم را به درون مان می بریم و آن را به صورت نامریی در می آوریم
زنان در بند حریم راه را یافته اند آن هنگام که به گفتگو می نشینند.
***
زنان در روستا زياد مقيد نبودند‌. همه آنان مي‌توانستند هر چه بخواهند بكارند و سوار بر اسب شوند و در دشت و صحرا بتازند‌. با توجه به اين مساله مي‌توان گفت حريم ما در فاس يك زندان واقعي بود‌. ياسمن مي‌گفت: بدترين چيز براي يك زن اين است كه او را از طبيعت جدا سازند‌. طبيعت بهترين دوست براي زن به شمار مي‌رود‌. كافي است در جويباري شنا كني و يا بر روي علف‌ها دراز بكشي و ستارگان را رصد كني‌. در اين موقع است كه زن ترسش را كنار مي‌گذارد.
***
چه آن هنگام که سوالهای فاطمه و سمیر پسرعمویش را جواب می گویند و چه آن زمان که به موسیقی «اسمهان» گوش می دهند و رقص می کنند. کلید اتاق رادیو را دارند و تاتر و نمایش به راه می اندازند. سیگار می کشند، به دامان خواب و خیال می افتند و آرزوهای خویش را باز می یابند.
خواب دیدن و رویا تنها چیزی است که با نیروی آن می توان جهان را تغییر داد و از دیوارها و زندان ها بیرون رفت و در همان حال به انسان کمک می کند تا اصالتش را حفظ کند.
اصالت و کرامت چیزی است که خواب پرقدرتی را باید ببینی تا جهانی را بنمایاند که در آن مقام و منزلت داشته باشی.
***
و حتا عاشق می شوند
بزرگتر ها فکر می کنند ما کودکان از هیچ چیز آگاه نیستیم. آنها حتا نمی دانند که ما به ارزش زیبایی و عشق واقفیم
ملیکه به من گفت: عشق یک مسئله ی آسان نیست.
آن چه در عشق دشوار تر است نگهداشتن عاشق یا معشوق نیست بلکه محافظت از عشق است.
زیرا طرف مقابل با دو بال به سوی تو می آید و همیشه آماده ی پرواز است.
***
و به گونه ایی که می دانند بر این حریم می تازند!
زن باید هر روز فرصتی برای اندیشیدن داشته باشد و مانند کسی که شطرنج بازی می‌کند در آرامش به سر برد تا بتواند گام‌های بعدی را بردارد و نقش‌هایی را که باید ایفا کند بشناسد. به راستی که زندگی یک بازی‌ست. زندگی را بازیچه بدان و به آن بخند. قدرت و بازی؛ ما این دو واژه را بسیار تکرار می‌کنیم. از آن پس دریافتیم حریم عبارت از بازی میان مردان و زنان است.

سادگی روایت ها در این کتاب راه را بر سوالهای بزرگتر نمی بندد.

چرا زنان نمی توانند قانون وضع کنند؟
جهان نمی خواهد و دوست ندارد میان زن و مرد مساوات و برابری باشد. به عنوان مثال زنان در طول روز کار

می کنند اما مردان مزد بیشتری می گیرند. این هم یکی از قوانین نامریی است . مرد حریم ندارد اما زن در حریم به سر می برد حتی اگر دیوار هایش را نبیند. من می گویم قوانین بشری عادلانه نیست بلکه خشونت آمیز می باشند زیرا توسط مردها وضع شده و هیچ زنی حق قانونگذاری ندارد!
با ناراحتی پرسیدم: چرا زنان نمی توانند قانون وضع کنند؟
گفت: اگر زن اندیشه اش را در پخت و پز و شستن ظرف ها و خانه داری محدود نکند و راهی برای تغییر برخی از قوانین بیابد در این صورت جهان را به لرزه در خواهد آورد!
***
فاطمه مرنیسی پرورش یافته این حریم هاست ولی از حریم گریخته او یکی از زنان نویسنده با گرایشات فمینیستی است که پژوهشهای در زمینه حقوق زنان دارد. او به زندگی رسیده به آزادی رسیده و ما نیز باید چنین کنیم.

**نوشته های رنگی از متن کتاب انتخاب شده

پدر

2009-07-20T23:50:00.000-07:00

سلام پدر دیشب خیلی بد بود. تمام شب از خودم پرسیدم: تو کجایی؟ یه حرفایی هست که آدم خودش جوابشو می دونه ولی حرف دیشب از اونا بود که جوابشو هیشکی نمی دونه!
تا به حال شده پاتو از تو کفشت که در آوردی بذاری تو آب یخ؟ نه از اون یخا که آروم آروم گرمای پاتو می گیره. از اون جور یخا که یه دفعه تا زانوت تیر بکشه و تو نفهمیده سرما پاتو سر کنه. نتونی فکرکنی، حتی به اینکه حالا وقتشه پاتو برداری یا نه؟!
منم نفهمیدم پامو بردارم یا نه! نمی دونم منو می فهمی یا نه ؟! یادته منو فرستادی کلاس سنتور تا می اومدم خونه می پرسیدی استاد نت هارو گفت: خوب فهمیدی یا نه؟! ومن که جوابم معلوم بود ازخیلی قبل تر: آره پدر. حالا نیستی تا زل بزنم توی چشمات و بگم فهمیدی یا نه ؟!
از سوسن می پرسم: شما به باباتون چی می گید. می خنده و میگه« بابا»- باباش با چرخ دستی چیز میز می فروشه« دوره گرد» یه جور دیگه اش! یه جای ثابت که جای اونه یه جور جنسای ثابت، که انگار همون اولی است و هرچی ازش می خرن تمومی نداره.
چرا گفتم «پدر»؟ کی گفت که بگم «پدر»؟ یادت هست از کجا شروع شد؟ همه به تو«پدر» می گفتن. خاله نادیا می پرسید: پدرت برگشته؟ مادر جون: پدرت برگشته؟ حتی اقدس وقتی دستای گلی منو سر حوض می شست یا قدرت الله وقتی تیغ توی شست شو با زبون خیس می کرد تا بیرون بیاد. همه می پرسیدن: پدرت برگشته؟ ولی تو برنگشته بودی! حالا هم برنگشتی ؟! حالاهم «پدری » حتی لای این خط ها…
پدر دیشب شب بدی بود تا به حال کشیک واستادی؟ حتمن واستادی! ستاره ها انگار هزار بار جابه جاشدن و خورشید خیال اومدن نداره. توی اون اتاق شیشه ای پذیرش پشت میز کهنه زوار در رفته اونقدر باید چشم بدوزی به قوس بریده ی شیشه و پول بشمری و حرف بزنی و کارت ویزیت پر کنی. تا حسابی ستاره ها دورت کنن و اون وقت سرت که خلوت شد و حیاط از جمعیت افتاد و نِک ونوک از تو اتاقا. بتونی سرتو خم کنی تا یه ستاره، اونی که مال خودته پیدا کنی. شش ساعت چهارم از همه بدتره از دوازده شب تا شش صب. تمام روز مشغولی تازه سوسن هم هست می گی، می خندی ، زنگ می زنی . شاید تلفنم داشته باشی. هله هوله می خوری. بابای سوسن برامون می آره بساطش جلوی در ورودیه. باباش مهربونه خون گرمه منم خیلی دوست داره می دونی بهش چی می گم؟ صداش می کنم« بابا» بابا گفتن بهتر از پدر گفتنه. یه موقع ها- وقتی بارون می گیره- سوسن وسایل باباشو می آره می ذاره پشت سر من روی زمین. باباشم می آد پیشمون، من و سوسن و باباش. باباش که هست جامون حسابی تنگه، صدای نفساش که خسته ی خسته است از همه طرف می خوره به آدم، یاد تو می افتم پاتو که می گذاشتی تو حیاط من می دویدم طرفت. بغلم می کردی. من دوست داشتم سرمو بذارم روی شونه ات ، سینه ات، نمی شد همه اون « زلم زینبو ها» جای منو گرفته بودن. مادر جون می گفت: زلم زینبو. مامان چشم غره می رفت. درجه. مدال.
مدال هاتو دیدم، چند ماه پیش توی صندوقچه قرمزه ، توی زیر زمین، آقا جون درشو باز کرده بود کتاب ها هم بودن.
دیگه اون قدر طلایی نبودن اون قدرهم به نظرم جاگیر نیومدن دست آقاجون لرزید در صندوقچه ول شد و با صدای بدی همه چیزو تو خودش قایم کرد. منم دوست دارم سرمو قایم کنم تو سینه ات. حالا مطمئنم که سینه ات مال منه. حتا سرشونه هات. می دونم ولی دیگه خنده نیست اگه سرم برسه به اون جا گریه است و اشک، خوب شد که نیستی ، مخصوصن دیشب، شب بدی بود.
کیشیکم که تموم بشه می رم خونه. دیروزم مثل همیشه زودی لباسمو عوض کردم و به دو خودمو رسوندم خونه درو یواش باز کردم و پله هارو یکی یکی بالا رفتم- آروم، آروم- تا مامان بیدار نشه هوا هنوز- خوب، خوب- روشن نشده بود. هنوز دستگیره گرد در تو دستم بود که کفشاشو دیدم. همیشه از اومدنش خوشحال می شدم. من و مامان خیلی تنها بودیم و اونم همین طور. یاد کفشای آبی آسمونی زنش افتادم که زیرپاشنه ی طلایی شو گم کرده بودم. یه ضربه ی کوچولو به در زدم و رفتم تو. همه جا آروم بود! تو آشپزخونه خبری نبود. چایی، صبحونه. هیچی! اون همیشه وسط روز می اومد صبح به این زودی !؟ رفتم ببینم مامان بیداره یا نه...
پام سِرشد، موندم، یخ زدم، منجمد شدم، نفهمیدم، صدامم یخ زده بود. برگشتم درو باز کردم و یواش یواش از پله ها اومدم پایین. پشت سرم صدای پا اومد. رفتم تو پاگرد زیر زمین، صدای پاها نزدیک و نزدیک بود ولی آروم، آروم. از در رفت بیرون و من پای پاگرد زیرزمین خیره موندم به کف خواب و اون قدر موندم تا همه جا آروم شد و اومدم بیرون. روزای قبل می رفتم دانشگاه، ولی دیگه وقت امتحاناس. یادته شب که می شد می گفتی بریم شب گردی و بعدشم مارو پای پیاده می بردی خونه ی آقاجون. منم پای پیاده رفتم . هم رفتم، هم نرفتم! یه لحظه ام تو ذهنم چرایی پیدا نمی کردم. گُلهاش زیر تخت داشت خشک می شد تا بذارمشون تو گلدون بزرگه، دهن ماهی قزل الایی که زنده، زنده انتخابش کردیم تا برامون بپزنش هنوز باز و بسته می شه. اون وقت اون بود. در و بست و رفت و من بودم که گیر کردم تو پاگرد زیر زمین و خودمو فرو کردم تو کیفم که بغلم بود کیفمو فرو کردم تو خودم تا یه دردی که معلوم نبود از کجا تموم تنمو گرفته بود.گیر کنه بهش و اون وقت بود که تو رو دیدم تو قاب عکس که چقدر کوچیک بودی و کفشهای اون که چقدر بزرگ بودن واصلن چرا اون جا بودن؟
مادرجونو بغل کردم و به بهونه ی بد بودن امتحان چقدر گریه کردم و سنتورمو دیدم که آقا جون بعد از فروختن مامان از سمسار خریده بودش و مامان که هیچ وقت نذاشت تا بده اتش به من. مامان همیشه نذاشت!؟
چند ساله انسیه مرده؟ از اون کفشا دیگه ندیدم. سالار چند ساله تنهاست؟ما چند ساله ؟تو الان کجایی؟ تو هستی!؟ نیستی!؟ هرروز عکس کوچیک قاب کرده ات برق می افته. بهت نگفتیم هیچی از تو، تو خونه نیست همه رو همون اوایل بردیم زیر زمین آقاجون. لباس ها، مدال ها، عکس ها، یادگاری ها، فقط عکس کوچیکه همیشه برق می زنه. باقی وسایلت شبیه زیر زمین شده نم کشیده، تار عنکبوت بسته، تارشده، گرد و خاک گرفته. تو تنها تو اون قاب! منم تنهام، تنهای،تنها...
گفتم بهت که چقدر دلم یه داداش می خواست. از اون قلدراش که هوای آدمو دارن. یادم نمی ره که تو همیشه زبون زد بودی برای دوست داشتن دخترت!
-آقاجون گفته: چقدر خوشحال بودی و اونقدر نرفتی تا تهدیدت کردن از کار بیرونت می کنن و اون وقت بود که مجبوری! رفتی. همونه! حالا حق دارم زل بزنم توی چشمات و بگم: کجایی واون داداش قلدر نیست تا هوامو داشته باشه تا بزن تو دهن هر کسی که! ولی اون هر کسی نیست. اون سالاره، عیب هم نداره بیاد خونه ی ما، حتا بدون زن. حق داره سر بزنه به دخترخاله اش که زن دوستشه.
همه می گن: ما ذلیلیم، باید یکی رو داشته باشیم تا مواظبمون باشه؟ همین دورو بری هامونن که می ترسوننمون، مارو محتاج کردن. مادر به پسر، خواهر به برادر، زن به شوهر! می دونی این وسط یه معادله است که هیچ ربطی به حرفای بالا نداره یه طرف منم، یه طرف مامان. هیچ دخلی ام به سالار نداره. من احمق دنبال داداش و تو و سالار ویلونم. تو این اوضاع اونه که باید جواب بده. منکه ازش نپرسیدم؟ فرار کردم تازه وقتی اومد سراغم، اون قدر به روی خودم نیاوردم که خودمم شک کردم اتفاقی افتاده!
درس بود و سخت بود و گریه کردم. تو راه خونه ام چیزی نگفتم اونم عین من. تو یه قدمی هم بودیم! نگاش می کردم. می تونستم خودمو بچسبونم بهش و سرمو بذارم رو شونه هاش تمام مدت داشت یه خطی رو که انگار خودش موقع اومدن رو زمین کشیده بود می برد تا خونه.
تنهام پدر! اونم تنهاست. صبح ها، خیلی زود از خواب بلند می شم و می رم سرکار، یک روز کامل اونجام. فرداش می رم دانشگاه، شب خسته و کوفته می آم، شام می خوریم. درس می خونم، تلویزیون می بینیم. دانشگاه و درس و کار و بازیگرای این سریال و اون سریال. این چرخه ی منه. اونم با من می چرخه صبح و صبحانه و خونه و تنهایی، سریال و، من و اون و تنهایی. چند ساله رفتی؟ اولش تو رفته بودی ماموریت. همه می گفتن ماموریت. آقا جون مدام پای رادیو می نشست. این طرف همش آژیر بود و جنگ و فتح که معلوم نبود با این همه غنیمت گرفتن ها چرا تمو مش نمی کنن. گوشش اون ور بود پیرمرد! دنبال تو بود. همون موقع همه چی رو بردیم خونه ی آقا جون- آلبوم ها ، عکس ها، حتی کتاب ها و مدال ها-
من دیگه اون دختر ریزه نیستم می رم دانشگاه نوزده ساله که تو رفتی ماموریت. خیلی زودتر از اینها من فهمیدم که اسمت تو لیست اومده. تو پرواز کرده بودی، اون هواپیما با تو رفت و یا تو اون هواپیمارو بردی چه فرقی می کنه!؟ تو پدر منی، حالا اونا هر چی می خوان بگن- منافق، مزدور-
دیشب به همه ی اینا فکر کردم به کار تو، به کار مامان که سنتورمو نذاشت از آقا جون بگیرم. به خودم، به تنهایی که از دوران مدرسه شروع شد. تا مامان برسه و تازه غذا بپزه، به این که اون وقتا کمتر رفتیم خونه ی آقاجون کمتر و کمتر! تنها شدیم. خودمون خودمونو تنها کردیم. هیشکی نمی اومد خونمون هیشکی!
دیشب خیلی شب بدی بود از پله ها یواش یواش رفتیم بالا. من جلوی در خشکم زد. ساک لباسای کارم جلوی در بود. اینا مال صب بود. از سرکار اومدم، گذاشتمشون دم در. تا کلید درو بچرخونم. همون موقع بود که سالارو دیدم جای تو؟! وتو رو که چه کوچیک شده بودی تو اون قاب.
پدر دیشب شب بدی بود. مامان دو ساعت بیشتر حرف زد. بعدام رفت. تو پدرخیالی، شوهر خیالی، پسر خیالی هستی و من چقدر بدبختم که می خوام این نامه ی واقعی رو برای یه پدر خیالی به یه آدرس خیالی بفرستم. آخرین چیزی که از تو برامون رسیده نه نامه، نه یه خط درد دل، که فقط یه آدرسه! مامان گفت: با این چه خاکی به سرم بریزم؟ این منم، من! که نمی خوام یادم بیاد که آدرس مال پانزده سال پیشه و من باید همه ی حرفهای دلمو چمدون کنم با مامان بذارم بره .
مامان رفت. بازم نگفت که چی می خواد. همش حرف، «چی می خواستم؟» بود. یه شوهر. یه پدر.
پدر تو حالا! نه به خاطر هواپیما هوانیروز ، نه به خاطر پرواز به جایی که کسی نمی دونه کجاست؟! ونه حتا به خاطر دختری که از تو حتا یه داداشم نداره! به خاطر تنهایی مامان خائنی، مزدوری، منافقی،
اینم اون نگفت. من می گم: تو خائنی....

2009-07-09T02:51:00.001-07:00

فاصله گرفته ام این روزها
با خاطرات چندین هزار ساله ی خود
که هر شب داغ هایش را تشنه می کرد
می دانم اگر تو بر نمی آمدی
حوالی صبح یا کمی از ظهر نگذشته
هلاکم می کرد
این روزها به اتفاقهای تازه می اندیشم
و به سیالی جریانهای خوش
در زمینهای اطراف نگاه می کنم
مزرعه ها سبزندو عین شک یا شبه است
پایداری سبزه زاران
که انتقام خورشید گرم است و
درد باد پیچنده
فاصله گرفته ام این روزها
از رویش های حماسی
بر معابر
و انتقال قدرت یا قداست
نمی دانم
چند هزار سال پشت سر
با آونگهای آویخته در جنگ بوده ام
و چند سال،ماه یا روز
فرصت دارم که به تو بیندیشم
و گذر را واگذارم تا
پیش رونده، مغلوب شونده، دادگر
تو را تنها تو را نگهبان باشد
***
به ایجاد تو می اندیشم
و حماقتهای خود را پنهان و گلو بریده
می خندم
قابل باور کردن نیست
پشت حادثه کمین کنی و خنجر های صیقل داده را
بر پرده های رابطه بدرانی
و شک نکنی بر حوادث
که سنگ بر ترنگ جان می درند و
راه بر نفس بند می آورند
قابل باور کردن نیست
که اینگونه بمانید

به یاد لیلا و داستان شیمیایی

2009-06-28T05:01:00.000-07:00

در را باز کرد وارد راهرو شد، مستقیم به طرف اتاق خوابش رفت، لباسهایی که هنوز بوی سرفه‌های مکررش را می‌داد ازتن درآورد و به گوشه‌ای پرت کرد. نگاهش را به سمت کمد لباسهایش دوخت، چهره‌اش مانند ذغال برافروخته شد و سرفه امانش را برید. تمام رگهای صورتش برآمده بودند. نگاهش را به آسمان اتاقش هل داد، این تنها کاری بود که سرفه‌هایش را تسکین می‌داد. خودش را جمع و جور کرد، دستی به صورتش کشید، آرام شده بود. از جا بلند شد به سمت کمد لباسهایش رفت، لباسهای تمیز و اتو کرده بودند اما هنوز بوری مریضی‌اش را می‌دادند، بوی سرفه، بوی تمام دردهایی که پیکرش را فرتوت و صورتش را زخمی، اینرا بارها برایم تعریف ‌کرد.
از داخل کمد چفیه و پوتین‌هایش را برداشت، چفیه را دور گردنش انداخت، پوتینها را پا کرد تا دستش به بندها خورد. پودر شدند. انگار بندها دستان لرزانش را به مسخره گرفته بودند از جا بلند شد و مستقیم به سمت در ورودی رفت، در را باز کرد، شنهای ساحل را می‌شد دید خودش را به زور تا ساحل کشاند، اما انگار یادش رفته بود خودش را در آینه ببیند. نزدیک دریا شد. آرام بود. آرامتر از سقف اتاقش، نزدیکتر رفت، تا خودش را در آینه ببیند. نزدیکتر، جلوتر، جلوتر، آنقدر که دستانش از آب بیرون آمده بودند. دستانش می‌لرزید، انگار تمام دستهایش سرفه می‌کردن، بوی سرفه در آب پیچیده بود. آب هم بوی مریضی اش را می‌داد.

لیلا دهقان‌نژاد
زمستان 80

با ما....

2009-06-24T04:24:00.000-07:00

حالا خدا کند که بخواهید با ما باشید
وگرنه بیداد
***
درانتهای زخمهایم
دری گشوده شده به مرگ
و پاهای مرا ذره ذره
راه می رود
آیا می شود دوباره رست
ریشه زد
به خون رسید

آزادی؟!

2009-06-16T06:06:00.000-07:00

آه اگر آزادی سرودی می خواند /کوچک

همچون گلوگاه پرنده ی!

هیچ کجا دیواری فرو ریخته بر جا نمی ماند.
سالیان بسیار نمی بایست /دریافتن را

که هر ویرانه نشانی ازغیاب انسانی ست

که حضور انسان /آبادانی ست.

همچون زخمی /همه عمر /خونابه چکنده

همچون زخمی /همه عمر/به دردی خشک تپنده،

به نعره یی /چشم بر جهان گشوده

به نفرتی /ازخودشونده

غیاب بزرگ چنین بود

سرگذشت ویرانه چنین بود.

آه اگر آزادی سرودی می خواند /کوچک

کوچک ترحتا /از گلوگاه یکی پرنده!

مجموعه ی دشنه در دیس- احمد شاملو

بوسه‌ی بی پایان

2009-06-11T21:48:00.000-07:00

اگر تمام کودکان دنیا
بخواهند ببوسند همدیگر را
یک بازی شروع می شود که در آن هرگز
بوسه داده شده به دهنده آن باز نخواهد گشت
***
و اکنون برای شروع این بازی
و برای سال نو به عنوان عیدی
به تو می دهم این بوسه اولی را
و تو آن را ببر برای دیگری
و این دیگری ببرد آن را برای آن دیگری
بوسه من شود بوسه تو
و بوسه همه
همیشه در راه و در بین کودکان
نامش می شود بوسه بی پایان
***
باز نمی گردد این بوسه هرگز
زیرا به راه افتاده است
ماهمگی به نوبت بزرگتر می شویم
کوچکترها جایگزین ما می شوند
و بوسه ما همچنان در اره است
بدون بازگشت، بدون توقف

اگر کودکان تمام جهان
بخواهند ببوسند همدیگر را اکنون

شعر از: وستانیک
نقل از کتاب: تاریخ ادبیات کودکان ایران
ادبیات کودکان در روزگارنو1300-1340
محمد هادی محمدی- زهره قایینی

من/ حجاب/ طرفداران احمدی نژاد

2009-06-10T04:56:00.000-07:00

همش از یه جمله شروع شد توی ماشین نشسته بودم، تا داریوش کامپیوتری رو که تازه خریده بگیره و بیاد همه جا شلوغ بود و پسرم هم کلافه .....
چند قدم اونورتر از ماشین یه پسره واستاده با سربند سبز و مچ بند سبز و ده بیست تا عکس میرحسین موسوی همچین که ماشینی از کنارش رد می شه دستشو دراز می کنه تا عکسو بده بهشون برای اون ماشینام که روبان سبز بستن به آنتن شون هورا می کشه خب تو این وسط هستن ماشینایی که عکس احمدی نژاد روشونه همون موقع است که متلکی از ماشین بار پسر سبز پوش خیابون میشه و صدای اَه اَه پسر....
پسر گیج این متلکاست که به دوستش که تو اون یکی لاین واستاده می گه:

(مهدی! این دختر بی حجابا چرا طرفدار احمدی نژادن؟)
می خوام بهش بگم پسر اون کار خودشو می کنه با حجاب یا بی حجاب ولی!!!!!
بچه بودم همه چادر سرشون بود زن دایی اونقدی چادرو موقع کار سفت گره
می زد دور کمرش که ردش می موند بعضی وقتا با همون گره خوابش می برد. تو خونه ی پر رفت و آمد ما، ننه چادر که سرش نبود گوشه روسری رو می کشید و جلوی دهنشو می پوشوند.
قَدم از سگ سرایدار مدرسه کوچکتر بود که مقنعه سرم کردن. بعد اون بود که بحث گناه و جهنم، محرم و نامحرم همه ی دنیایی بچگی منو پر کرد یه چیزی بیشتر تو یادم مونده اونم غیرت داداش بزرگه بود که منو به خاطر نداشتن روسری موقع بازی کردن تو کوچه زد و من بیهوش شدم.
خلاصه که من با حجاب شدم ننه ام از سگ و گربه رو گرفت و خوشگلی زن دائی ام رفت زیر یه عالم پارچه و از همه بدتر روز به روز این پارچه ها ضخیمتر و سیاهتر شدن....
مقطع راهنمایی همچین که فاصله ی مدرسه تا خونمون به کیلومتر رسید چادر سرم کردم این - سرم کردم - الان برام ملموس نیست اون موقع ها حرف امنیت راه و نمره انضباط و دختر خوب و مثل بقیه بودن و همه ی اینا با چادر خراب شد رو سر من!
دیدم که خیلیا نرفتن مدرسه چون نخواستن چادر سرشون کنن.........
اونجا بود که شدم عامل اون استبداد ی که این چادرو گذاشته بود سرم، من دختر خوب مدرسه راهنمایی هرکی چادر نداشتو کوبیدم و نمره انضباطم بیست شد و چه نمره های واویلایی که تو درسا داشتم ولی من خوب بودم چون چادر سرم بود.
تازه اون موقع ها تو خیلی از خونه ها یه شوهر کردن هم به صورت مسئله اضافه شده بود تو چادر سر کن تا بتونی شوهر کنی.
من چادر سر کردم چون یکی به سرش زده بود اونو زینت من بدونه. من چادر سر کردم چون شهیدا منو می دیدن چون پشت استکبار با چادر من می لرزید چون....
درس تموم شد و وقت کار رسید صب آفتاب نزده برو و شب دیر وقت بیا خلاصه که اگه چادر داشته باشی اون موقع صب و شب کسی کاری باهات نداره، منم گفتم راس می گه ولی یه عوضی اینو نمی دونست تو یکی از اون صبا واستاد جلوی ماشینش تو تاریکی و شلوارشو کشید پائین و من مجبور شدم تموم مسیرو بدوم و بترسم و از وحشت دیگه نتونم تنها از خونه بیرون بیام و اون چادرم فقط دویدن و برام سخت کنه ...
باد اومد و چادرو این ور و اونور برد! بارون خیسش کرد و من تبدیل می شدم به عامل تحریک که هیچ کار و زندگی نداشتن جز تماشا. یه روزم وقتی به تاکسی گیر کرد و از سرم دراومد همه ی ماشینا برام بوق زدن و هورا کشیدن. منم پرتش کردم ! تموم...
ماجرای خود چادر با پرت کردنش تموم شد اون چادری که نه برام خوبی!نه شوهر! نه امنیت! نه هیچ چیز دیگه داشت! ولی از چادر بدتر پیشینه اش بود، فلسفه اش بود ننه گفت: چرا برش داشتی؟ حیا کن! نکنه کلاس ات بالا رفته، حتمی کافر شدی..
از همه بدتر عذاب وجدان خودم بود! حالا بقیه چی فکر می کنن؟! بعد از این چه جوری بگردم؟! اگه ازم پرسیدن جوابشونو چی بدم؟!حالا در موردم چی فکر می کنن؟! منو بد و هرزه می بینن!. حالا دیگه هیچ وسیله دفاعی ندارم و......
عذاب وجدان هم به ماه نکشیده تموم شد. من موندم و یه سوال چی بود این حجاب و چرا بود و الان چی شده؟
رفتم اون لایه های زیری اون نگفته ها و کم گفته ها
ننه چادر سر کرد ولی ننه بزرگ با همون لباس خونش گشت تا آخر عمرش، ننه چادر سر کرد تا بشه لنگه ی خانم حاج آقا تا بتونه برای زمین جواز ساخت بگیره، ننه چادر سر کرد تا شبیه معلم مدرسه بشه تا راش بدن مدرسه، ننه روسری شو آورد جلو تا رو بگیره و فرقی ام نداشت زیر گلوش تا کجا بیاد بیرون، ننه با مردای غریبه برای خاطر خونوادش دست به یقه شد، تو کوچه و خیابون به بچه هاش شیر داد، ننه فرشارو شست تو کوچه با پاچه های تا شده شلوار، ننه دست تموم فامیلای پیرشو بوس کرد.
ننه کار خودشو کرد ولی اون وسط چادرم سر من کرد ندونست چرا ولی کرد؟!
گفت: مرد من می رم شهر تا بچه هام درس بخونن تا مثل من نشن، اون اومد شهر خودشو مثل شهری ها کرد و فکر کرد اگه چادر سر من کنه منو شبیه اونا می کنه ننه ام مثل اونا فکر کرد ولی مثل اونا نشد.
من چادر سر کردم موقع مدرسه ولی از در مدرسه تا دم کوچه چپوندمش تو کیف به خدا گفتم: تو هیچ وقت منو از موهام آویزون نمی کنی. به پسر خاله ام گفتم تو می آیی خونه ما شب می مونی میشی مثل داداش برای من، پیرای فامیل که دستشونو بوس نکردم ولی موقع که خسته و کوفته اومدن خونه ما دست و پاشونو شستم.
کار خودمو کرده بودم همون طور که ننه ام و ننه اش کار خودشونو کرده بودن اینا تو من بودن و باید می آوردمشون رو بعد هم کتاب خوندم از هر دوطرف تاریخچه حجاب و خوندم، روایتها مربوط به حجاب، همه و همه ولی چیزی برام نداشت دور باطل بود من این وسط از خودم از وجود خودم از خواسته خودم مایه گذاشته بود.
الان با آگاهی چادرو نمی خوام روسری رو نمی خوام و خوشحالم که به اینجا رسیدم. من آزادم و این آزادی به من حق انتخاب می ده پس من حجاب و انتخاب نمی کنم.
و این آزادی رو برای اون دختر هم قائلم ولی می دونم که خیلی ها با من هم نظر نیستن اونها نمایندگان خدا در زمین هستن و حجاب من و اون دختر براشون از نون شب واجبتره!
دختر بی حجابی که برای احمدی نژاد تبلیغ می کنی : من هم می دونم که تو کار خودتو در نهایت می کنی همون جور که من کردم ولی بدون که آدمی که تو براش تبلیغ می کنی اولش با دروغ گویی زبون تو و خِرد تو می گیره، بعد هم با گشت و بازداشت جلوی رشد فکری تو....

اخلاق در کودکان و چگونگی آموزش آن به کودکان

2009-06-09T19:02:00.000-07:00

رشد اخلاقی هیچ کس بیش از رشد عقلانی او نخواهد بود
از نظر کودکان اولین و مهمترین موضوع اخلاقی محبت، دوستی و صمیمیت است. کودک انسانی به عبارتی به محبت تشنه و گرسنه است. محبت برای بدن روانی کودک مانند هوا و تنفس برای زندگی فیزیکی است. می دانیم که کودک محروم از محبت از پا در
می آید.
والدین در آغاز باید محبت را با زبان و بیان به کودک ابراز کنند و در مرحله دوم با عمل (عمل درست و مهرباتاته)و رفتار تا کودکان آنرا بفهمند و بپذیرند و درست بدانند و دوست داشته باشند واینگونه آهسته آهسته محبت برای کودک نهادینه شود
باید مفهموم محبت را در وجود کودک کاشت تا به این نتیجه برسد که تنها راه حل مسائل و روش ارتباط با دیگران همانا محبت کردن است.
عدالت (عدالت زمینه ی اجتماعی دارد) و انصاف (با زمینه ی فردی و روابط انسانی)
انصاف برابری و رعایت سهم دیگران،نوبت دیگران، مواظبت و مراقبت از دیگران، یاری و یاوری از دیگران را شامل
می شود. در مفهوم عدالت سخن از اشتباه و آموزش است و نه به تصوری بسیاری از والدین بد و غلط، تنبیه و انتقاد
در نتیجه کسی که مدعی عدالت و انصاف است در روابط خود با دیگران متوجه ظرفیت، امکانات، توانایی، دانایی و آگاهی فرد مقابل درباره موضوع مورد نظر بوده و کوشش می کند تا در رابطه اش از او موجودی برتر و بهتر بسازد.
در زبان و عمل پدر و مادر را منصف ببیند. نه تنها از او بخواهند که در چهارچوب قواعد خانه رفتار کند بلکه خطاهای کوچک او را ببخشید و با جنبه آموزش به جبران آن بپردازند کم کم به موجودی می رسند که در روابط فردی منصف و در روابط اجتماعی عدالت خواه است.

بیان حقیقت در کودکی در مفهوم راستگویی و درست کاری خود را نشان می دهد. موضوع اصلی برای کودک 3تا 7 سال بیان حقیقت و یا پنهان کاری و دروغ است. باید بیاموزد که ممکن است به خاطر کار بد خود تنبه شود و یا والدینش از او ناراحت باشند ولی بالاتر از خطا و اشتباه، دروغگویی است.
اگر از کودک بپرسیم که چرا خواهرت را کتک زدی؟ بگوید: زدم و در جواب چرا زدی؟ بگوید: می خواستم دردش بگیرد و این جوابها والدین را عصبانی او آموخته است که پنهان کاری کند و راستگویی او اهمیتی ندارد.
در این مسیر سخن گفتن و بحث کردن، سپاسگزاری از بابت گفتن حقیقتپ، تخفیف در مجازات با بیان این جمله که «چون خودت گفتی»، قراردادن کودک در موقعیتی که اشتباه خود را اقرار و جبران کند همگی زمینه آموزش اخلاق را موجب خواهد شد.
این نوع برخورد کودک را متوجه جنبه راستگویی، ارزش راستگویی و حتا خطا و اشتباه خود خواهد کرد. زمینه ایی را فراهم
می آورد که موضوعات را در هم نیامیزد و به علت اصلی و اساسی دروغ که ترس و وحشت است اعتنایی نکند.
والدین با بحث و گفتگو و درعمل به او می آموزند که حقیقت را بازگو کند و در مورد خطاها پیامد کار خود را بپذیرد، پشیمانی خود را اعلام کند و حاضر به جبران خسارت آن باشد و در صورت تنبیه، آن را بفهمد وبپذیرد ولی از آن بیاموزد و انسانی بهتر شود.
با این کار کوشش به جهت درک حقیقت در او رشد خواهد کرد به آرامش خواهد رسید و دچار غیبت و تقلب و حسادت نخواهد شد
آزادی
کودک تا 2 سالگی بر اساس جهان درون خود عمل می کند و هیچ اختیاری در جهت اعمال خود ندارد ولیکن آماده است تا بیاموزد و در این زمان است که والدین اگر با تنبیه، فرمان و مجازات برخورد کنند تمام سیستمهای وجودی او را به هم می ریزند. آن هنگام که کودک با فرمان و دستوری مواجه می شود یا بخاطر انجام نشدن و یا نداشتن توان درک دستور و یا عدم امکان اجرای دستور و حتا آن زمان که اهمیت موضوع را متوجه نمی شود و یا حتا خارج از توان عملی اوست با عصبانیت والدین مواجه می شود. ما با این کار سیستم حمایتی او را به هم می ریزیم سیستم دفاعی او را در شرایطی قرار می دهیم که با دروغ و فریب، مقاومت و مخالفتهای بیهوده کند. از همه مهمتر سیستم حفاظت او که برای او امنیت و آرامش همراه می آورد را از بین می بریم در چنین شرایطی است که به یکباره کودک ما تبدیل به موجودی بی توان افتاده و از پا درآمده در زندگی تبدیل می شود. حتا در زندگی زناشویی اگر با مشکلی این چنین روبرو شود نه تنها از ایستادن بلکه حق خواهی سرباز می زند. زیر پا می ماند. حتا توسط کسانی که نمی خواهند زیر پایش بگذارند.والدین با از بین بردن سیستم دفاعی کودک او را تبدیل به برده و یا بره ایی می کنند که به زودی برده دار و گرگ خود را پیدا خواهد کرد.
همگان باید آزادی کودک را رعایت کرده والا غم و خشم و تحمل و یا خشونت را اساس زندگی خود خواهد کرد و با گناه و تقصیر و به نوعی تظاهر و فریب خود و دیگران زندگیش را تلف خواهد کرد. او تنها زنده است ولیکن زندگی نمی کند نیاز های اصلی و اساسی خود را نه از طریق کار و تلاش که از طریق دیگران برآورده می کند این زمینه است که برای همیشه در بندگی و بردگی بماند.
دانایی که به دنبال خود توانایی خواهد داشت به او قدرت می دهد که خود را کنترل کند رابطه خوبی با دیگران داشته باشد نه زندانبان و نه زندانی که هر دو زندانی اند از درون آزاد و آزاده باشد و از بیرون به دنبال آزادی روان و دوان....
کوشش او این باشد که مفهوم حق، انتخاب و اختیار در همه زمینه های زندگی برای همه قائل باشد و آن را با بهانه و دلایل سطحی و ظاهری کنار نگذارد.
بعد از 5 سالگی زمینه ایی فراهم می شود که حق تصمیم گیری و انتخاب و قبول مسئولیت را دارد و در 6سالگی می داند که در زندگی مسئول و وظیفه دار مواظبت و مراقبت از خود و دیگران است. اگر این آزادی را نداشته باشد و با غم و خشم بیامیزد به دلیل این غم و خشم به اضطراب و تنفری می رسد که این پدیده های بد و منفی در صورت آمیخته شدن با هم فرد را به دنبال تنبه خود و دیگران می بردبه تخلف و جرم و جنایت وگناه فکر می کند ولی به تنها چیزی که می اندیشد مجازات و تنبیه است.
حرمت
به معنی خود دوستی و دگر دوستی، پذیرفتن اصل برابری و یکسانی انسانها، رسیدن به این که من نه بهتر و نه بدتر، نه بالاتر و نه پایین ترم، ما انسان هستم و به خاطر همین انسان بودن برابر و مساوی بودن. هدف ساختن دنیایی بهتر و رشد و تکامل فردی است والدین اگر خود به این حرمت در نظر و عمل رسیده باشند و عمل کنند و اگر کودکان این برابری، دوست داشتن خود و دیگران را بیاموزند وارد مرحله ایی از بردباری می شوند که خوشبختانه تحمل دیگران را بیش از حد و اندازه ایی دارند که ما متصوریم...
کودکان آماده اند که در مواجهه با دیگران بد و غلط اینان را بفهمند و از آن بگذرند در حالیکه برای کودکی که حرمت و ارزش برایش قائل نیستند منتظر است که همیشه خطای دیگران را بداند و حتا با خبرچینی شرایطی را ایجاد می کند که همه را بد و خود را موجه جلوه دهد.پس بهتر آنکه همه ی انسان ها را خوب بدانیم و باور دیگران نیز نسبت به ما همین باشد.

برای آموزش اخلاق به کودکان تنها آموزش موارد ذیل کافی به نظر می رسد:
1- آموزش نظم ترتیب
با رعایت نظم کودک جهان را روشن و واضح و روابط را آنگونه که خوب و درست است می بیند.
2- انصاف در منظر کلی شنیدن نظر دیگران و کوشش درجهت گذشتن از حق و سهم و خواسته خود و آموزش این نکته که فراسوی برابری عدد چیزی برتر و بالاتر وجود دارد و آن کمک به دیگران است.
3- رعایت قوانین و مقررات مخصوصن زمانی که عادلانه و منصفانه است.
4- رعایت حال دیگران(احترام) رعایت ادب و آداب و قبول این اصل که ما همیشه برابر و مساوی هستیم به دور از تبعیض و قائل شدن امتیازی برای خود و دیگران که این مورد باعث بروز عقده های خود کم بینی و خود بزرگ بینی می شود.
5- میل به همکاری و مساعدت، کار دسته جمعی و پذیرفتن سهم و حق خود و دیگران
6- خواستن از اینکه به دیگران کمک کند، رعایت حال دیگران، از غذای خود به دیگری دادن ، به فقیر کمک کردن، درگیر کردن کودک به فعالیتهایی که از حق خود به نفع دیگری بگذرد.
7- شفقت به موجودات دیگر، نگهداری از حیوانات (فراهم کردن راحت و آرامش برای موجودات دیگر)
8- کمک به کودک تا خود را جای دیگری بگذارد از حال دیگری و احساس دیگری برایش بگوییم، احساس منفی و مثبت خود را با او در میان بگذاریم با این کار او متوجه حال دیگران نسبت به خود خواهد شد. این کمک راههای ارتباطی را به کودک می نمایاند و او را در مطرح کردن مسئله خود یاری خواهد داد.
9- فهم اینکه در جهانی زندگی می کنند که روابط علی و معلولی وجود دارد تشخیص و با تفکیک این دو پدیده متوجه رفتار خود و تاثیر این رفتار بر دیگران خواهد شد.
10- آزار و اذیت نرساندن به دیگران و وجود خود را در خدمت دیگران گذاشتن با چشمهای بسته بدون هیچ جانبداری، طرفداری از کسی صرفنظر از تفاوتهایش، اصول اخلاقی را بفهمد و رعایت کند.

این مطلب در ادمه مبحث هوش- عقل- رشد عقلی در کودکان می باشد

داسی با دو دندانه

2009-06-02T23:28:00.000-07:00

از حياط مدرسه كه می گذرم پدر را می بينم . جلوی در مدرسه منتظرم است. در راه ساندويچ می خرد. من‌هم يادداشت معلم را نشانش می دهم. می‌گويد خوشحال است كه دنبالم ‌آمده ومن سراغ مادر را می گيرم. « قهر كرده! شايد هرگز او را نبينيم» نگاهم می كند . من هم سرم را پايين مي آورم. نمی خواهم تا از چشمانم بفهمد كه چقدر مامان را بيشتر از او دوست دارم.
به خانه می رسيم .روي ميز ناهارخوری يك نامه‌ی مچاله شده است فكرميكنم بايد مامان آن را نوشته باشد. چون خطش را می شناسم وقتی دفتر ديكته ام را نمره می دهد همين جوری صد آفرين می نويسد.
مي نشينم. با پدر ساندويچها را گاز مي زنيم پدر با احتياط می خندد تا من جای خالي مامان را روی ميز سه نفره آشپزخانه نفهمم . من قاچ هاي گوجه فرنگي را جدا مي كنم مامان اين را مي داند ـ من گوجه فرنگي دوست ندارم ـ ! ولي پدر مثل هميشه از همه چيز بي خبر است. مثل همان موقع كه دفترديكته ام را آوردم و‌او دفتر را ورق زد؟!

نمی دانست من هميشه بيست می گيرم.
يكبار كه مدير مدرسه گفته بود پدر ها بروند مدرسه. به مامان كه گفتم! گفت: «پدرت نمی تواند برود». خودش هم نمی دانست چه بگويد گفت كه خودش به آقای مدير توضيح خواهد داد. يادم هست ،دفتر مدرسه پر بود از پدرهای بچه ها، كه مامان آمد حرفهايي در مورد كار پدر به آقاي مدير گفت . فكر ميكنم مدير هم چيزي نفهميد مي‌گفت او‌دانشگاه می رود و يك كلمه هم گفت كه من معني اش را نفهميدم «فيلسوف» مدير هم مامان را تا دم در برد من خجالت كشيدم همه روی نيمكتهای دو نفره با پدرهايشان نشسته بودند ولی من تنها بودم. مديرحرفهايی می زد كه من نمی فهميدم ولی اگر پدر بود حتما مي فهميد . مامان يكبار گفت كه او همه چيزدان است . يك عالمه مجله و كتاب توی قفسه های كتابخانه اش بود كه مامان نشانم داد و گفت پدرت اين ها را نوشته پس حتما پدر مي فهميد آقای مدير چه می گويد .
عصر بايد به خانه عزيز برويم عزيز خيلي سفت تر بغلم ميكند. با پدر در مورد مامان حرف می زند آخرش هم در مورد ميوه ی تلخ و سايه می گويد كه من نمی دانم چيست ولی ياد آنروز می افتم كه با مامان زردآلو خورديم. تمام هسته هايش را نگه داشته بوديم پدر كه آمد چند تايی را هم او خورد. هسته های من زياد شد . مامان كف آشپزخانه نشست و با دسته ی هاون شكاندشان، خوشمزه بودند و من خيلی ها را خوردم . مامان برای پدر هم برد ولی يادم هست كه پدر با او دعوا كرد نمی دانم ولي وقتی آمد آشپزخانه، همه را در سطل اشغال ريخت . پدر می گفت اين چيزها برای من ضرر دارد.
ديروز باز به ديدن مامان رفتم پدر توی ماشين ماند مامان هم مرا خيلی بيشتر از عزيز فشارداد يك جور كه گريه ام گرفت . پدرمی ‌گفت كه تو مرد شده ای و نبايد گريه كنی ؟! ولی خودش ديشب گريه كرد .
ماكارونی درست كرده بود وقتي خرس پر از سس را روی ماكاروني گرفت از من پرسيد چی بنويسم و من گفتم:« مامان مهتاب » نگاهم كرد . ناراحت شده بود ولی نوشت من خنديدم! دلم برای مامان سوخت من ماكارونی خوردم ولی پدر سرش را برگرداند طرف گلهای شمعدانی . وقتی برگشت گريه كرده بود چشمهايش آبدار شده بود صدايش تغيير كرده بود گفتم گريه می كنی و او همان طوركه داشت ظرف خالی مرا بر می داشت گفت:« مرد كه گريه نمی كنه»!
ديروز مامان به عزيز گفت كه پدر او را از زندگيش پاك كرده ولی مامان كه غلط نبود پدر خودش گفت كه فقط غلط ها را پاك می كند وقتی كه دفتر ديكته ام را ديد با نمره ی 19.5 ، دوست غلط بود معلم‌مان گفت:10بار از روي دوست بنويس من نوشتم ولی پدر همه آنها را پاك كرد
مي گفت غلط نوشته ام دوست را با 2 يا 4 دندانه نوشته ام ولي من همه را با 3 دندانه نوشته بودم پدر همه‌ی آنها را پاك كرد.
چند ساعتی است كه عزيز مرا به خانه آورده پدر ديركرده مامان چند بار تلفن كرده قرار است اگربابا نيايد. بيايد دنبالم، مامان می‌ گويد:« حتمارفته دفترمجله! » . نمي دانم كجاست؟ مجله ها را
ديده ام آنها كه توي قفسه های كتابخانه است و مامان هيچ وقت نگاهشان نمی كند پدر زنگ می زند و مامان گوشی تلفن را بی خداحافظي مي گذارد
دفتر نقاشيم را ورق می زنم يكي از صفحات پر است از نقطه های سياه ! پدر آنها را كشيده همان وقت كه براي مامان در مورد ستاره ها و زمين می گفت من ستاره ها را دوست دارم و ماه را و مهتاب را. پدر كنارم می نشيند . از من می‌خواهد كه ديكته بنويسم . می گويد كه نزديك امتحانات است . من مدادم را روی دفتر می گيرم . بنويس

«آن مرد اسب دارد» من دندانه های اسب را مي شمارم(1-2-3)
«آن مرد با اسب آمد» من باز مجبورم دندانه های اسب را بشمارم، پدر گفته كه ديگر نمي تواند غلطهاي مرا درست كند «آن مرد داس دارد» پدر اين جمله را می گويد و ساكت می شود. سرم را بلند می كنم پدر خوابيده روي كتابم، زيركلمه داس يك + كوچك كشيده ويك داس بالای آن نوشته . دندانه های داس را می شمارم داس پدر 2 دندانه دارد

نگهبانی اژدهایان - معبد داش کسن

2009-05-30T04:50:00.000-07:00

تابلو را می‌بینی «وی یر-9کیلومتر» و می پیچی مسیر تو را مبهوت خود می کند هاشور زمین با رنگهای سبز که در باد به رقص آمده اند. دست افشان، یله بر یک سو و گوش سپرده به باد تا سر بچرخانند و دست بر دیگر سوی فشانند از برای رقصی دیگر و چه دلنشین موسیقی دارد این طبیعت برای چنین دست افشانی.
گورهایی بر یک سوی جاده و گورهایی در قرینه و آنکه پرچمی به آسمان نزدیکترش کرده و در عجب که چه فاصله ایی شده این جاده برای از دست رفته ها و کاش تنها فاصله باشد، نه تقسیم بالاده و پایین ده...
و این همه سرآغاز زندگی مردمانی خسته و سوخته است. با گَله‎هایی کوچک و سرحال، بره هایی که مجال بع بع گفتن را به سبزی علفها بخشیده اند و هیچ نمی بینند نه تو را و نه وسیله ی نقلیه ایی که به طلب رخصت عبور منتظرست
گلهای زرد و بنفش، خار بوته ایی که زردی چهارپرشان نقشینه های گلیم ها را به خاطر می آورد آن هنگام که پرهاشان را به رنگرز سپرده اند و بوی سنجد و نقره ایی برگها، بهشتی به یکباره است.
تازه از خشت خشت سلطانیه خود را رها کرده ایی که بن مایه های خشتها تو را گیر می دهد به خودش و این کلوخ ها و این زمین گلین .چه حکایت های نگفته از این خاک تا به آن خشت...
و چه غریب اسمی دارد این روستا «وی یر» در 15 کیلومتری سلطانیه. پیرمردها که انگار سالیان سال منتظر بوده اند تا تو بر ایشان بگذری و آنها دستهای خسته شان را حواله ی جاده ی خاکی کنند تا تو را با خود ببرد.
دراین میان خیال تو بچرخد تا شاید کور راهی را در نظر بیاوری آن هنگام که اسبی از آن به تاخت می آید تا پیغامی از خان مغول برای هنرآوری بیاورد و یا طرحی، نقشی بسته بر پارچه ایی، لوحی تا تمام هنرِ دست هنرآفرین را به سرای خان رساند. باشد که نقشی هک شود به تمامی قامت تاریخ...
چه بودند این زمینها که اینک لبریز از قُوت مردمان اند، چه بودند این درختان رسته از بند زمین که ریشه ها به تومی نمایانند که سختی گردون را تاب دارند. چه بودند آن هنگام، دشتی به وسعت دیده تا سلطان را خوش آید این مُلک...
وچنین در خیال به سمت کوه می روی تابلویی سرپیچی و تا جایی که چشم را توان دیدن است گستره ایی برای زندگی
و سرکه برگردانی به پشت گنبد هم نیست مسیر تو را در خود بلعیده تو که خشت را به خشت سپرده ایی و خود را تسلیم کرده ایی به گلهای بنفش و سرخابی و زرد و سپید که جاده را برای دیدن تقدیم تو می کنند.
باز هم بالاتر و حالا تابلویی هم نیست. تنها نشانه ی راه، خاکِ روشنی است که تنها می خواهد او را ببینی انگار به تمنای تو آغوش گسترده و سنگی گوشه ایی که رویش به رنگ قرمز DKنوشته اند که تخفیفی به اسمی است انگار!
مشغول هاشورهای گندمی خیالزار سبزت هستی که پیدایش می شود نه که تو پیدایش کنی در نظر اول اتاقکی می بینی و سنگهایی که کنارش چیده اند. سنگهایی به غایت بی شکل و بی ترتیب. پیاده می شوی مرد نگهبان دستی به نشان مهرش برایت بلند می کند. روبرو را نگاه می کنی و نه چیز دیگر
تعدادی سنگ را به قاعده ی بی نظمی بر کناره سمت راست چیده اند تکه هایی بزرگ و کوچک با نقش و بی نقش. سرستون بوده اند یا دیواری بر محرابی برای برپایی آیینی و یا بنایی به نیمه مانده
در این میانه سنگی می بینی با خطی شکسته به یادگارمانده ازهنراسلامی، مقرنسهایی زیبا، نقوش اسلیمی فراوان بر گوشه ایی افتاده.
به پیش می روی درون محفظه ی شیشه ایی که صدای برخورد شیروانی حلبی اش سکوت را بر هم می زند اژدهایی می بینی جنبان پیچیده بر خود و پیچیده بر سنگ و درست در روبرو آن دیگری...

چیست بر این هنگامه پیدا؟ میدانگاهی را نشانه است برای رزم، رزم پهلوانی با پهلوانی و شاه که جلوس کرده بر میانه طاق بزرگ بر تختگاهی و رجزهاشان در کدامین خم اگر گوش بسپاری تو را آگاه خواهد کرد از رمز و رازهاشان...
می گویند: زمانی محرابه های آیین مهری بوده که نشانی از آن بر جای نیست، تنها از ایلخانان اژدهایان آسمانی و زمینی (نگهبان و پاسدار کاخ خدایان، روح باران و گاه سیل، مایه پاکی رود و دریا، پاسدار گنج ها و نماد خاقانی) برجایند مقاوم و باشکوه و پابرجا...
...و چه شعفی جان می گیرد در وجودت از این سرزمین که اژدهای فرهنگ چینی و مغولی در کنار مقرنس ایرانی و حجاری اسلامی قرار گرفته و چه آهی که نمونه ای نیست از این برای این دوران و اینجا.....؟

هوش-عقل- رشد عقلی در کودکان

2009-05-28T02:48:00.000-07:00

نوشته ی حاضر رونویسی از سخنان دکتر هولاکویی در یکی از برنامه های ماهواره ایی است در جواب آقایی که پرسیدند: ما به عنوان پدر و مادر چه کار هایی برای رشد عقلی کودکانمان انجام دهیم؟
تعریف هوش: تنوع در سازش
نوع عملی هوش در حیوانات به صورت نوعی تجزیه و تحلیل نمایان است.
رشد هوش همراه با سن است
عقل باید به وجود آید
عقل: باید از ذهن و ضمیر و مغز، عقل را به وجود آورده و رشد دهیم
عواملی که باعث رشد عقل در طول زندگی می شود
عامل 1- قبول کردن آن چیزی که به اسم علم می شناسیم (علوم)
پایه علوم هندسه و حساب استدلالی بعد جبر،فیزیک، شیمی، بیولوژی و علوم انسانی و اجتماعی
اگر کسی مراحل آموزش( ابتدایی و راهنمایی و دبیرستان و 4سال اول دانشگاه) را بگذراند رشد عقلی در ایشان در شرایط قابل قبولی است.
2- خواندن مطالعه که توجه و تمرکز را موجب می شود خواندن ابزاری را در اختیار فرد می گذارد که الفبای برای عقل است
3- ورزش گروهی در سنین 6 تا18 سالگی
والیبال، بسکتبال، فوتبال و مانند آن.....
ورزش سلولهای مغز را تولید می کند
دوچیز باعث رشد مجدد سلولهای مغزی می شود( هیجانات فوق العاده جالب و ورزش)
4- موسیقی نواختن یک آلت موسیقی(آشنایی با فلسفه، تاریخ،شناخت و تفسیرهنر و جوهرهنری)
کاردستی و نقاشی
5- هر چیزی که انسان را به آرامش برساند (یوگا ،مدیتیشن،هیپنوتیزم، ریلکس سیشن) به کنترل ضمیر و ذهن کمک می کند
6- محفوظات- جدول- شعر– فرمول
7- گفتگو(بحث) درگیر شدن در گفتگو – مناظره
8- هر نوع جدول،معما، مسئله حل کردن،حل المسائل- هر چیزی که انسان را به تعقل بیشتر وادار کند-
9- بازی شطرنج(کودکان در6 و7سالگی آماده برای یادگیری هستند)
10- خواب مرتب و منظم و تغذیه مرتب و منظم و در بزرگسالی رابطه جنسی منظم و مرتب
11- تجربیات تازه (آشنایی با مردم مختلف و فرهنگ و آداب و رسوم،غذا، شعر، معماری، نقاشی و....) که افق فکری را بازتر می کند

عقل به انسان شرافت می بخشد
عقل آزادی را به انسان می دهد
اجازه می دهد تا انسان ضمیر و ذهنش را کنترل کند
خاطرات گذشته را اذان گذشته کند
زمینه ای است برای قبول اصول اخلاقی و انسانی
اخلاق را موجب می شود
مسئولیت پذیری را موجب می شود

کودک تا 4سالگی اخلاق ندارد
4تا7 سالگی اخلاق به ترس و تنبیه بر می گردد
7تا10سالگی مرحله نیاز است (من اخلاق را برای برآورده شدن نیازهایم به کار می گیرم)
10تا 12سالگی آبرو و خوب بودن ملاک است( اخلاق دارم تا ثابت کنم آدم خوبی هستم و آبرو ریزی به وجود نیاید)
12تا14سالگی پیروی از قانون
14تا18سالگی پیروی از قانون عادلانه(طغیان بر بی عدالتی، زمینه سازی برای انقلاب)
18تا22سالگی اصول اخلاقی
مرحله پایانی: رسیدن به پنجگانه اخلاق

1- عدالت و انصاف
2- محبت و عشق
3- رهایی و آزادی
4- واقعیت و حقیقت
5- حرمت و حیثیت
پس تنها با به وجود آوردن یک محیط زندگی سالم در 8سال اول زندگی و امکان رشد دانش در کودکانمان می توانیم مطمئن باشیم که آنها حضور و وجود عقل برای حل مسائل جهان را درک کرده و بهره خواهند برد.
محیطی امن و امان/ همراه با عشق
ایجاد خانه ایی پر از محبت، حرمت، مشورت
شرایط مناسب برای رشد دانش،علم، هنر، فلسفه که با خودش بینش(نظام باورها و اعتقادات) طرز تلقی یا نگرش را موجب می شود
و آنجاست که منش یا ویژگی های اخلاقی را در فرد رشد می دهد.

؟؟؟؟؟؟؟

2009-05-22T05:28:00.000-07:00

دوباره برایت حوا می شود
این همیشه خوب
این همیشه گرمی و عطوفت
تا تو دستان زمختت را تاب دهی روی صورتش
و پیروزمند اشتراک آرزویش را به نظاره بنشینی
بخندی بر تمام حماقتش
و او لبخند حواله ات کند
تو سربلند سر بر آسمان کشی
و پیروزیت را جشن بگیری
شاید اینبار هم حوا ضعیفه ایی باشد
تا صفات زنانگی اش بار بگیرد
تو در پس حماقت های هر روزه ات
تصویر علامت سوالی را می بینی که هر روز بزرگ و بزرگتر می شود؟؟؟؟
تا شاید تو را ببلعد
تا شاید تو را بالا بیاورد
قوس علامت سوال انحنای نگاه مهربان اوست
ایستایی اش را بر خط مستقیم بنگر
و بدان آن نقطه ی بزرگ که همیشه هست
تویی که زاده می شوی در هر انحنا
و شکست می خوری در تمام راستاهای خط راست
***
ای آدم
ای همیشه نقطه ی انتهای علامت سوال
جواب کدام پرسش از نقطه ی تو آغاز می شود
تو که خود آغاز سوالی!

تولد اجتماعی- محیط آموزشی- وظیفه والدین

2009-05-20T04:11:00.000-07:00

دکتر هلاکویی روانشناس تعلیم و تربیت در خصوص آمادگی کودکان برای رفتن به محیط آموزشی 40مشخصه را بر می شمارند که به اختصار به آن اشاره می کنم:
همزمان با تولد اجتماعی کودک در 5سالگی تحولی در افکار کودک نمایان می شود ( نقش پذیری، تجزیه و تحلیل پدیده ها، توجه به تفاوتها، هدفمندی در بازیها و...) که همگی نشان از رشد و هدفمندی او دارد. دراین زمان زمینه ایی فراهم می شود که کودک بتواند از میان راه هایی که در پیش روی خود می بیند یک یا دو تای آنها را برگزیند که برای این تصمیم گیری نقش مراکز آموزشی، توصیه های والدین و فعالیتهای درونی کودک اهمیت بسزایی دارد.
اگرقرار است کودک خود را به این مراکز بفرستیم پس باید این مشخصه ها را بدانیم، مشکلاتشان را برطرف سازیم و با اطمینان ازاینکه کودک ما هیچ مشکل و مسئله ایی ندارد او رابرای دنیای بهتر آماده سازیم:
1- لباس پوشیدن به تنهایی
2- غذا خوردن با دیگران (به اندازه، به موقع)
3- نظافت(آداب دستشویی رفتن، برطرف کردن مشکل نگرانی و شرم و خجالت در مورد نظافت شخصی)
4- توانایی به جهت رنگ آمیزی(مشکلی از بابت گرفتن مداد نداشته باشد)
5- توانایی در چسباندن تصاویر(درجای خود)
6- نقاشی به طور کامل(خوب یا بد اهمیت ندارد- تمام شکل را نقاشی کند)
7- مهارت در سوار شدن به دوچرخه یا سه چرخه و حفظ تعادل
8- توپ بازی با دیگران ( بازی یک طرفه نباشد- سهم خود را از بازی بخواهد)
9- رابطه خوب با دیگران( بدور از داد و فریاد یا گوشه گیری و انزوا)
10- ارتباط موثربا دیگران (حرف زدن- نظر مخالف داشتن- نظر مخالف را پذیرفتن- استدلال خود را بیان کردن)
11- توقع از دیگران برای انجام کارها نداشته باشد
12- بازیگر و تماشاچی بودن در بازی با همسالان
13- بازی با همسالان(نه کوچکترها«که قدرت نمایی کند»،نه بزرگتر ها«که خود را ضعیف ببیند»)
14- سازگاری با محیط (پذیرفتن رای اکثریت- پذیرفتن قوانین- نه مطیع بودن و نه سرکشی)
15- گرایش به بازی با همجنس(به خاطر نقشی که از نظر اجتماعی و رفتار پذیرفته شده دارد)
16- همکاری- مساعدت
17- انجام تکالیف
18- انجام داوطلبانه کار
19- پیروی از قواعد و قوانین بدون مخالفت آشکار با او(پذیرفتن نقش رهبر و پیرو عادی است)
20- انجام امور مربوط به خود بدون احتیاج به یادآوری
21- گفتگو و مشاجره و مخالفت دائمی (رفع این مشکل قبل از فرستادن به مدرسه)
22- انداختن تقصیر به گردن دیگران(رفع این مشکل قبل از فرستادن به مدرسه)
23- شکایت از دیگران(با وجود داشتن حق برای شکایت، پذیرفتن کمی تفاوت و اختلاف را حق هر فرد بدانند و بپذیرند و بگذرند)

24- جاسوسی و خبر چینی(نشان از خشم و یا میل به برتری)
25- نپذیرفتن پیامد کار
26- رعایت نظم و نوبت دیگران
27- داشتن توجه و تمرکز
28- انجام تکالیف در تنهایی،سکون و سکوت
29- ابرازنظر- پرسش
30- حفظ وسایل بازی وکار( چک کردن وسایل در هنگام اتمام کار یا بازی)
31- مواظبت از وسایل عمومی
32- تقلید- تکرار- حق انتخاب- مخالفت- راه دیگری را امتحان کردن
33- علاقه مند به آموزش
34- خوشحال و راضی و راحت
35- ابراز شور و هیجان در مواجهه با دیگران،محیط آموزشی و فعالیتهای جمعی
36- توانایی بدنی،چشمی، گوشی برای حضور در محیط آموزشی
37- آشنایی با حروف الفبا(گفتن و نوشتن)
38- شمردن اعداد-جمع و کسر ساده- برداشت درست در مورد عدد و شمارش
39- گروه بندی و طبقه بندی
40- آمادگی جهت رفتن(حل مشکل اضطراب- آشنایی از قبل با محیط و درک اینکه اینجا خوب و مناسب است)
برای تکمیل اطلاعات خود در این زمینه می توانید CDهای آموزشی دکتر هلاکویی را خریداری نمایید
مرکز انتشارات ما و شما به آدرس:
خیابان گیشا، انتهای پیروزی شرقی، نبش خیابان امان خانی پلاک 1
شماره تلفن ها جهت سفارش88243647-88270791 -021

گفتگو در کاتدرال/ احمد دورگلی/ من/ کار/ کتاب

2009-05-16T23:23:00.000-07:00

اگر شما هم تو یه محیط صنعتی، پر از دغدغه ی تولید و هیاهوی تکمیل سفارش و تاخیر پروژه و این مسائل باشید می تونید این تجربه منو خوب درک کنید.
... و تو تموم این بالا و پایین ها وقتی مهندس کارگاه با یه کتاب زیر بغل می یاد سراغ آدم که فلانی این کتابو خوندی؟ اون وقته که لبخندی تموم شلوغی رو کنار می زنه و روی لبهات جا می گیره نگاش می کنی! نه..!!
اینو نخوندی ولی یادت هست (داستانهای آمریکای لاتین) و یه داستان که از این نویسنده است (جدال) کتابو که داده دستت با هیجانی لبریز با ولعی باور نکردنی در موردش حرف می زنه .کتابای دیگه ی این نویسنده رو اسم می بره اینجا که میرسه اون لبخند کم کم محو میشه چرا نخوندم؟
حس حسادت تو وجودت جون گرفته برای اینکه کم نیاورده باشی از مترجم می گی: ازش داستانهای آمریکای لاتین رو خوندم. کتابو پسش می دی باید بری و برای خودت بخریش. مهندسم نقشه هارو گرفته و رفته! هم خوشحالی که یکی پیداشده و برای نیم ساعتی تو رو برده به دنیای دیگه ایی که دوسش داری و هم از این کم خونی خودت حسابی خجالت زده ایی ....
حالا چهار سالی از اون ماجرا گذشته توکتابای زیادی از اون نویسنده خریدی و خوندی ....
پ.ن* تقدیم به همکار (سابق ) خوبم مهندس احمد دورگلی برای تمام خوبیهایش

گفتگو در کاتدرال / نوشته ماریو بارگاس یوسا/ ترجمه:عبدالله کوثری/ نشر: لوح فکر/ چاپ اول تابستان84

***بخشی از مقدمه ارزشمند کتاب***
در این رمان دو چیز بیش از هر چیز دیگر توجه خواننده را جلب می کند. نخست دامنه آن و در برگرفتن رویدادها و شخصیت های متعدد است و دیگر ساختار پیچیده اش. زمینه کار بارگاس یوسا در این رمان، همچون اغلب آثار دیگرش، بخشی از تاریخ معاصر پرو است که دوران دیکتاتوری ژنرال مانوئل اودریا(56-1948 ) تا حکومت ویکتور بلائونده در اوایل دهه 1960 را در بر می گیرد. او در این محدوده زمانی کلاف زندگی دهها شخصیت از بالاترین مقامهای اولیگارشی حاکم تا روسپیان و پااندازان و لومپن ها را می گشاید و تصویری همه جانبه از سیمای پرو به دست می دهد. ساخت اصلی داستان بر گفتگوها استوار است. سه گفتگوی اصلی و یک تک گویی همراه با چند گفتگوی فرعی دیگر. روایتهای پراکنده ای نیز در کنار گفتگوها جای گرفته است که اغلب از زبان شخصیتهاست و نه راوی واحد یا ناظری بیرون از متن اصلی داستان. از درون گفتگوهاست که آدمها سر بر می آرند و شناخته می شوند و از درون گفتگوهاست که رویدادها به تصویر در می آیند. ترتیب مشخصی در آوردن گفتگوها نیست، یعنی چنان نیست که هرگفتگو فصل یا فصلهایی از کتاب را خاص خود کرده باشد. بارگاس یوسا با مهارتی که بیگمان در این زمینه بی نظیر است،این گفتگوها را، که اگر چه با هم رابطه دارند،در مکانها و زمانهای متفاوت روی می دهند، درون شبکه ای پیچیده در هم آمیخته است، آنچنان که گویی خواننده در هر لحظه آینه ای چند رویه پیش روی دارد که در هر یک از رویه ها می تواند یک یا چند شخصیت را ببیند. چنین ترکیب پیچیده ای شاید در آغاز به چشم خواننده دیر یاب و دشوار بنماید، اما با پیگیری نشانه هایی که نویسنده در خلال گفتگوها و روایتها به دست داده و با دنبال کردن جریانی پنهانی که رشته های گونه گون گفتگوها را به هم می پیوندد،نه تنها روال منطقی داستان را در می یابد، بلکه در این کوشش به تجربه ای می رسد که شاید در نوع خود بی سابقه باشد.
داستان با دیدار دوشخصیت (اصلی) کتاب- سانتیاگو زاوالا و آمبروسیو پرادو – و شرح مقدمات گفتگوی آنها در میخانه ای به نام کاتدرال آغاز می شود، اما این گفتگو در فصل اول کتاب آغاز نمی شود و به پایان نمی رسد، بلکه در سر تاسر کتاب ادامه دارد و همچون رشته ای ماجراهای پراکنده را به هم پیوند می دهد. بقیه فصل های کتاب گویی تا اندازه ای تکه هایی از همین گفتگو بین این دو نفر است. دیگر گفتگو ها که نسبت به این گفتگو در گذشته ای دورتر روی داده اند، میان آدمهایی است که روابطی مستقیم یا غیر مستقیم با این دو دارند. بر متن این گفتگو ها و روایتها نویسنده با نگاهی ژرف بین و انسانی سرگذشتها و سرنوشتهای آدمها را تصویر می کند.

برای آگاهی از نویسنده و گفتگوی منتشر شده از مترجم به این آدرسها سر بزنید:

سیب گاز زده و اینجا

اینجاست جای رسیدن و پهن کردن یک فرش و بی خیال نشستن

2009-05-12T22:02:00.000-07:00

وقتی خواستم تا یک وبلاگ برای خودم داشته باشم همه ی حواسم به سررسیدهایی بود که طی چند سال گذشته(هشت سال گذشته)همیشه با من بودند و صفحات پر و خالی شون همیشه بازآفرین بهترین زمانها برای من.... چه زمانی که صفحه سفید بود و من می نوشتم، چه وقتی که برای ساعتها به نوشته های گذشته خیره می شدم. چه زمانی که از نوشته های قبلی بدم می اومد و چه زمانی که از اون ها لذت می بردم همیشه بودند.
با این نوشته ها چه دوستهایی که پیدا نکردم. لابه لای این یادداشتها زندگی کردم، بزرگ شدم، یاد گرفتم، عاشق شدم، حتا مادر شدم... قصه ساختم برای موجود دوست داشتنی خودم. شعر گفتم برای کسانی که دوستشون دارم. نوشتم و گریه کردم برای اون هایی که از دست دادمشون...
خلاصه که لذتی به این زیادی هیچ وقت نصیبم نشده بود .
و حالا با خودم قرار گذاشتم ادامه اون نوشته ها اینجا باشه.اینجا تنها مطلق به من نیست قراره اینجا با تمام کسانی که دوستشون دارم شریک بشم از اونا بنویسم با اونا به این زندگی ادامه بدم.
پ.ن* نمی شود که تو باشی بهار از تو سبزتر باشد برای داریوش

آیا حقوق کودکان را می دانیم؟

2009-05-10T22:12:00.000-07:00

کنوانسيون حقوق کودک
قدرت اجرايی کنوانسيون، طبق ماده 49 دوم سپتامبر 1990 در اعلاميه جهاني حقوق بشر به رعايت حقوق ويژه ي کودکان و حمايت آنها تاکيد کرده است. و با آگاهي به اينکه خانواده، واحد ساختاري جامعه و مکان رشد و پرورش تمام اعضاي آن و به ويژه شکل دهنده ي شخصيت کودکان است و اينکه کودکان براي شکوفايي خود نيازمند داشتن خانواده اي هستند سرشار از محبت، عشق، تفاهم و احترام. و با اين يادآوري که بايد کودک را براي فرداي جامعه آماده و او را مطابق ايده آل هاي اعلام شده از طرف سازمان ملل يعني آزاديخواه، باشخصيت، صلح جو با روحيه اي داراي تفاهم و همبستگي تربيت نمود و با توجه به ضرورت حمايت ويژه کودکان مطابق مصوبات بين المللي مختلف و بدنبال آنچه در اسناد حقوق کودک ذکر شده است،

مبني بر اينکه: کودک بخاطر عدم بلوغ جسمي و رواني خود، نيازمند حمايت ويژه حقوقي قبل و بعد از تولد ميباشد. و بر اساس مصوبات و قراردادهاي مربوط به حمايت کودکان و بخشنامه هاي سازمان مل در باره تعيين حداقل سن و شرايط مجازات قانوني براي نوجوانان و حمايت از زنان و کودکان در زمان جنگ و درگيريهاي مسلحانه. و بر پايه اين واقعيت که در بسياري از کشورهاي دنيا، کودکان در موقعيت بد و نابساماني زندگي ميکنند و نياز به توجه فوري و ويژه دارند. و با درک اهميت و ارزش همکاري هاي بين المللي براي بهبود شرايط زندگي کودکان در همه ي دنيا و بويژه در کشورهاي در حال رشد. پيمان نامه اي براي حفظ و رعايت حقوق کودکان جهان به قرار زير تصويب ميشود:

ماده 1 (تعريف) مطابق اين پيمان نامه، يک کودک، انساني است که سن هجده سالگي را هنوز تمام نکرده است
ماده 2 (ممنوعيت تبعيض) حکومتهاي عضو اين پيمان، براي هر کودکي که در قلمرو آنهاست، بدون تبعيض و يا فرق گذاري و بدور از هرگونه وابستگي به نژاد، رنگ پوست، منشاء اجتماعي و قومي و يا ملي، ميزان دارايي، معلوليت، وضعيت سرپرست و يا والدين و هر موقعيت ديگري که کودک در آن است، اجراي حقوق مندرج در اين پيمان نامه را تضمين ميکنند.
ماده 3 (نفع کودک) درانجام هر اقدامي که به نوعي به کودک مربوط ميشود، چه در بخش عمومي، خصوصي، اداري، غير اداري و يا هر بخش ديگري، رعايت نفع و تامين سلامت کودک بر ساير مسائل تقدم دارد. حکومتهاي عضو پيمان موظف اند با رعايت حقوق والدين و يا سرپرست، از کودکان حمايت نموده و اقدامات لازم حقوقي و قانوني را بعمل آورند. حکومتهاي عضو پيمان، اطمينان ميدهند که ارگانها و نهادهاي مسئول حمايت کودک، داراي استانداردهاي تعيين شده مربوط به تعداد و تخصص نيروي شاغل و تکنيک موجود در موسسات هستند و به ويژه در زمينه ايمني و بهداشت کنترل کافي وجود دارد.

ماده 4 (وظايف دولتها) حکومتهاي عضو پيمان، اقدامهاي ضروري و مناسب قانوني، اداري و غيره را بعمل مي آورند تا حقوق پذيرفته شده در اين عهدنامه را اجرا نمايند. حکومتها براي تحقق مفاد اين عهدنامه با توجه به حقوق و اوضاع اجتماعي، سياسي و فرهنگي، تا آخرين حد ممکن از تمامي منابع موجود ملي خود و در صورت نياز بين الملي استفاده ميکنند.
ماده 5 (حقوق والدين) حکومتهاي عضو اين پيمان به وظايف، حقوق و مسئوليتهاي والدين و يا سرپرست قانوني کودک توجه لازم را مي نمايند تا نسبت به کودک در رابطه با حقوق مندرج در اين پيمان نامه کوتاهي نشود.
ماده 6 (حق زندگي) هر کودکي حق زندگي دارد و اين حق مادرزادي اوست که از طرف همه حکومتهاي عضو پيمان به رسميت شناخته ميشود.
ماده 7 (حقوق مربوط به تولد) هر کودکي از بدو تولد حق داشتن يک نام را دارد که بايد در دفاتر مربوطه ثبت شود. همچنين داشتن تابعيت حق اوست و در صورت امکان بايد والدين خود را شناخته و از سوي آنها نگهداري شود.
ماده 8 (حفظ هويت شخصي) حکومتهاي عضو پيمان موظف هستند که ح

قوق کودک را رعايت کرده و هويت فردي، تابعيت، نام و روابط شناخته شده خانوادگي او را مطابق قانون حفظ نمايند.
ماده 9 (جدايي از پدر و مادر) حکومتهاي امضاکننده اين پيمان نامه اطمينان ميدهند که يک کودک برخلاف ميل والدينش از آنها جدا نميشود مگر اينکه بر طبق قوانين موجود ثابت شود که آن جدايي به نفع کودک و لازم است.
ماده 10 (رساندن اعضاي خانواده به هم) بدنبال ماده 9 بند 1 مندرج در اين پيمان نامه، هرگاه کودک يا والدين او درخواست خروج از کشور و يا ورود به کشور ديگري را براي پيوستن به اعضاي خانواده خودشان دارند،
ماده 11 (کودک ربايي) حکومتهاي عضو پيمان، جهت مبارزه با انتقال و اقامت غيرقانوني کودکان به خارج از کشور، اقدام لازم را مي نمايند.

ماده 12 (آزادي عقيده) از سوي حکومتهاي امضاکننده اين پيمان نامه، حق کودکي که که توانايي ساختن نظر شخصي خودش را دارد، به رسميت شناخته ميشود. کودک در تمامي امور مروط به خود، آزادي بيان و اظهار عقيده شخصي را که مطابق سن و رشد اوست، دارد. براي اين منظور، به کودک امکان داده ميشود که در دادگاهها و در تمام مراحل قانوني، مستقيم يا با کمک وکيل و يا نهاد مسوول و مناسب ديگر، مطابق قوانين موجود، محاکمه شود.
ماده 13 (آزادي آگهانش) کودک حق آزادي بيان دارد و اين حق در پيوند با آزادي آگهانش است که کودک بدون ترس از محدوديتهاي حکومتي، دانستنيها و افکار متنوع خود را در قالب کلمات، دست نويس يا چاپ، کارهاي هنري يا هر طريق و يا هر وسيله ي انتخابي ديگر، بيان کرده، دريافت نموده و يا به ديگران بدهد
ماده 14 (آزادي مذهب، وجدان و افکار) حکومتها به حق کودک براي آزادي افکار، وجدان و مذهب توجه ميکنند.
ماده 15 (آزادي تشکيل انجمن و گروه) حکومتها حق کودک براي شرکت در اجتماعات را به رسميت مي شناسند.
ماده 16 (حفظ محدوده خصوصي) محدوده شخصي و خصوصي هيچ کودکي قابل تعرض نيست. اين محدوده که شامل همه جوانب مربوط به امور خانوادگي، مسکوني، حيثيتي و مکاتبات شخصي است، نبايد بطور عمد يا غيرقانوني آسيب ببيند.

ماده 17 (استفاده از وسايل ارتباط گروهي ) حکومتها با آگاهي از نقش مهم وسايل ارتباط جمعي، خاطرنشان ميکنند که کودک بايد به همه منابع گوناگون ملي و بين المللي آگاهي رساني، به ويژه آنهايي که براي سلامت جسمي- رواني او مفيدند، دسترسي يابد.
ماده 18 (نگهداري کودک توسط والدين) حکومت ها تاکيد و تضمين ميکنند که پدر و مادر هردو با هم مسوول تربيت و رشد کودک هستند.
ماده 19 (حمايت کودکان در برابر سوء استفاده) حکومتها با تکيه بر تمام امکانات قانوني، اداري، اجتماعي و آموزشي، کودک را در مقابل هر شکل از رفتار سهل انگارانه با آنها، سوء استفاده جنسي و تجاوز جسمي يا رواني، حمايت ميکنند.
ماده 20 (حمايت کودک در دوران جدايي از والدين) يک کودک که بطور موقت يا دايم از آغوش خانواده محروم شده و يا بدليل نفع خودش بايد خانواده را ترک کند، حق استفاده از کمکها و حمايت ويژه حکومتي را دارد.
ماده21 (ضمانت سيستم کفالت و فرزندخواندگي)
ماده 22 (حقوق پناهنده) حکومتهاي امضاکننده اين پيمان نامه، با انجام اقدامهاي مناسب، حقوق کودکي را که از نظر قوانين داخلي و يا بين المللي پناهنده شناخته شده است، تضمين ميکنند.
ماده 23 (حقوق کودکان معلول) حکومتها اعلام ميدارند که اگر يک کودک داراي نقص بدني يا عقلي است، بايد در عين معلوليت خودش، يک زندگي شايسته انساني داشته باشد. زندگي که در آن، حيثيت او محفوظ باشد و شرکت فعال و مستقل او در زندگي جمعي تسهيل گردد
ماده 24 (مراقبتهاي بهداشتي) حکومتها، حق کودک براي داشتن سلامتي و استفاده از همه ي امکانات براي سلامت ماندن، بهبودي و درمان بيماري را به رسميت مي شناسند
ماده 25 (کنترل و رسيدگي منظم به مکان نگهداري) کودکي که از طرف مسوولين امر جهت نگهداري و پرستاري و يا درمان ناراحتي جسمي يا رواني بستري ميشود، از حق کنترل و رسيدگي منظم تمام امور به نفع خودش برخوردار است و اين حق از طرف حکومتهاي عضو پيمان به رسميت شناخته ميشود.

ماده 26 (بيمه و خدمات اجتماعي) حکومتها حق کودک مبني بر استفاده از خدمات و بيمه امور اجتماعي را به رسميت مي شناسند و اقدامهاي ضروري براي نيل به اين مقصود را در هماهنگي با حقوق جاري و قوانين داخلي انجام ميدهند.
ماده 27 ( استاندارد و سطح زندگي) حکومت حق کودک را براي داشتن سطحي از زندگي که متناسب با موقعيت و رشد روحي، جسمي، قومي و اجتماعي اوست، به رسميت ميشناسد. تامين شرايط مطلوب براي کودک، در مرتبه نخست، وظيفه والدين و يا سرپرست اوست. حکومت ها بر پايه امکانات و قوانين داخلي خود، تلاش مي کنند تا به والدين و يا سرپرست قانوني کودک کمک هاي لازم را نموده و در صورت نيازمندي، براي آنها خوراک، مسکن و تن پوش فراهم کنند. حکومت ها براي تامين خواست هاي مالي کودک در برابر والدين و يا سرپرست، چه در داخل و يا خارج از کشور، اقدامات مقتضي را انجام مي دهند.

ماده 28 (حق آموزش و پرورش) حکومت ها حق آموزش و پرورش را براي کودک به رسميت مي شناسند
ماده 29 (اهداف تربيتي) حکومت هاي عضو پيمان تاييد مي کنند که تربيت بايد:
الف) شخصيت، استعداد و توانايي هاي رواني و جسمي کودک را تقويت و شکوفا نمايد. ب) احساس احترام و توجه به حقوق بشر و آزادي هاي پايه اي مصوب سازمان ملل متحد را، در کودک پرورش دهد.
ج) نسبت به والدين، هويت فرهنگي و زبان و ارزش هاي ملي سرزمين پدري ايجاد علاقه و توجه نموده و احترام به فرهنگ ديگر سرزمين ها را تقويت کند.
د) کودک را براي زندگي در يک جامعه آزاد بر پايه تفاهم، صلح، تحمل دگرانديشان و ديگرباشان، تساوي حقوق زن و مرد و دوستي خلق ها و گروههاي قومي يا ملي_ مذهبي، آماده کند.
ه) علاقه و توجه به کودک را نسبت به محيط زيست و طبيعت بيشتر کند.

ماده 30 (حمايت از اقليت ها) کودکان متعلق به اقليت هاي مذهبي، قومي و يا زباني در کشورهايي که اين اقليت ها وجود دارند، داراي اين حق هستند که همراه ديگر آشنايان بطور جمعي يا فردي از زبان فرهنگ و مذهب خود برخوردار بوده و از آنها استفاده کنند.

ماده 31 (حق بازي و اوقات فراغت) حکومت ها حق کودک را براي داشتن بازي، سرگرمي، وقت آسايش و استراحت به رسميت مي شناسند. کودک مي تواند بطور فعال و آزادانه در امور فرهنگي و هنري در خور سني خودش، شرکت جويد.

ماده 32 ( ممنوعيت استثمار) حکومت ها اين حق را به رسميت مي شناسند که کودک استثمار اقتصادي نگرديده و به کاري که براي سلامتي جسم يا جان و يا تربيت و تکامل او زيان بخش است، گمارده نشود.

ماده 33 (حمايت در برابر مواد مخدر) حکومت ها تمامي اقدامات مناسب همراه استفاده از امکانات قانوني، اداري، اجتماعي و آموزشي را بعمل مي آورند تا کودک را بر عليه موادي که مطابق اسناد بين المللي بعنوان مواد اعتيادآور و مخدر شناخته شده اند، حمايت نمايند و از بکارگيري غيرمجاز کودکان در توليد و يا توزيع اين مواد جلوگيري مي کنند.

ماده 34 (حمايت در برابر سوء استفاده جنسي) حکومت هاي عضو پيمان، خود را موظف مي دانند که کودک را در مقابل هرگونه استثمار س .ک.سي و سوء استفاده جنسي حمايت کنند

ماده 35 (خريد و فروش انسان) حکومت هاي عضو پيمان با بکارگيري تمامي امکانات موجود داخلي و خارجي، منطقه اي و فرامنطقه از سرقت و خريد و فروش کودکان به هر منظوري که باشد، جلوگيري مي کنند.

ماده 36 (حمايت در برابر انواع ديگر استثمار) حکومت هاي عضو پيمان، کودکان را در مقابل انواع استثمار که به شکلي به زيان آنهاست، حمايت مي کنند.

ماده 37 (ممنوعيت شکنجه، تضمين قانوني در اجراي مجازات)

ماده 38 (حمايت در انجام خدمت وظيفه) حكومت ها وظيفه قانوني دارند كه حتي در شرايط جنگي، قوانين انساني و مربوط به كودكان را رعايت كنند و بر اجراي آنها نظارت داشته باشند.

ماده 39 (بازسازي اجتماعي كودكان مجرم) حكومت ها به هر كودكي كه بدنبال دوره حبس يا اتهام وارده آسيب ديده است، كمك و اقدامات لازم را جهت درمان او مي نمايند. پذيرفته و آنرا به اطلاع ساير حكومت ها مي رساند

با آرزوی دنیایی بهتر برای کودکانمان

بیست و پنجم آبان

2009-05-10T05:22:00.000-07:00

ـ بیست و پنجم آبان ـ این تاریخ را خوب به خاطر داشت نه به خاطر اینکه بیست و پنجم ماه بودو نه اینکه آبان بود. تمام این سه سال را هر پنجشنبه بر سر قبری نشسته بود که دو خط نوشته ی انتهایی آن بیست و پنجم آبان بود و نوشته های روی سنگ، سنگین و سنگین تر شده بود تا فرو ببردش . شاید آن اسم یا حتی آن تاریخ خود را فرو می برد تا کسی، هیچ کس نام و نشانی از قبر قطعه ی هزارو یک نداشته باشد . همان که انتهای قطعه بود درست لب به لب دیوار تا گلنار برای زاری هایش تکیه بر دیوار زند و های های گریه اش را در گوش دیوار تمام کند.
***
بیست و پنجم آبان بهترین روز زندگیش بود. چند روز پیش وقتی بوته های خشک باغ زیر قدمهای چابکش می شکست. فکرش را هم نمی کردکسی روی شانه های گلی دیوار بالا بیاید اسمش را صدا بزند و شور زندگی همراه حرفهاش جاری شود توی باغ و پاهاش را گیربدهد به کلماتی که همگی از خواستن لبریز بودند.
***
آن روزآمد بی هیچ حرفی،کوچه باغ را تنها به این امید که گلنار را ببیند طی کرد. حرکت مواج پیراهن کهربایی اش صدای مبهم ضربانهایش را به شدت روی سینه اش نمایان می کرد. خروش او همراه بی صدایی کوچه باغ دست به دست هم داد تا طلب گلنار بدود توی تنش، روحش را بخروشاند و بکشاندش سمت دیوار و بالا ببردش . گلنار زیر تاکهای به هم تابیده شیارهای نور را در طلب خوشه ای انگار به پرواز درآمده بود. سرخی لچکش سفیدی صورتش را که بی مانند به گوله ی برفی نبود دو چندان می کرد.
***
اسمش را که شنید گلوله های سرخی، سفیدی صورتش را نشانه رفت نگاهش به دیوار نرسیده برخاست. خواست بدود فرار کند اما چشم ها خیلی وقت بود که در پی اش می دویدند. حالا حرفها داشتند مجال را پرمی کردند. انگار پسر مسلم همش حرف بوده از اول برای خواستنی نا به هنگام.
***
ایستاد و گوش داد و حالا هم احساس پشیمانی نمی کرد حتی حالا که بی خبر از چشم برادرش سهراب کنار محسن ایستاده بود لب به لب جاده و امتداد خطهای جاده غم طولانی یا حتی ترسی طولانی تر را در وجودش به نشانه می گذاشت.
مینی بوس آن دو را در خود قایم کرد هیچ کس نخواست تا شهر برود و آن دو رفتند با ضربانهای گیج ، آرامش به سراغشان نیامد مگر با صدای پر،پر مینی بوس .گلنار سرما را با خوددفن کرد توی صندلی و چشمهاش را آنقدر به تاریکی کوبید تا روشنایی ببردش زودتر و زودتر و هم نخواست تا آشنایی را ببیند. که لعنت بر پیشانی نوشت بخواندآن هنگام که سر صحبتی باز کند. پر،پر مینی بوس آنقدر همراهشان ماند تا به سنگ فرشی در یک خیابان پا گذاشتند ودر سبز آهنی بردشان بالا و دفتر باز و بسته شد شناسنامه ها دست به دست چرخید، روی میزکه رسید هر کدام یک اسم، یک تاریخ اضافه داشت. ـ بیست پنج آبان ـ
***
تاریکی هوا نبود که گلنار را این گونه پریشان می کرد. نامعلومی سرنوشتش، دنیای خفته ی روبروشان همه و همه تیغهایی بودند که انگار هرچه جدایشان می کردی باز جایی روی دامنش را و حالا انگار تنش را می خراشید ،نیم نگاهی به محسن کرد محسن جرعه جرعه هوا را در گلویش گرم می کرد و پائین می فرستاد برقی توی چشمهاش آشکار بود این برق از روی دیوار پریده بود با حرفهاش به پرواز در آمده بود گم شده بود در اوجها، ولی حالا با شیطنت به سویش بال می کشید این حس مشترک می ترساندش؟!.
گلنار احساس تنهایی می کرد. به خیالش این تنهایی هیچ وقت تمامی نداشت . اول مادر تنهایش گذاشت و بعد پدرش که مرد او تنهاتر شد و این سهراب بود که لقمه نانها را کرد توی زهرابه و گلنار به زور بلعیدشان، گاهی راه نفسش را گرفت و شور که شد دلش بیش تر تنگ شد. بیش تر تنها شد. تنهایی ، ترس را آبستن شده بود، باید بیرون می آوردش ، نمی توانست، بیرون نمی آمد بزرگ شده بود جفت شده بودندانگاری . می خواست قایمشان کند توی دنده هاش... !
دنده هاش ضربه دید و دید که چگونه سهراب دست به کمر در را به روی خود بست و هرچه منیر دم در التماس کرد. باز نشد این در و منیر نشست آنقدر به چار چوب تکیه داد تا چارچوب لنگه ی در را چسباند به خودش و سهراب را نشاند آن طرفش،
- اینا هیچ دخلی به زندگی تو نداره.
و منیر خانم خانه شد دوباره بعد ازآن و چه خوب که خواهر محسن سالی یکبار آمد خانه ی پدرش و چه خوب که او زود بچه آورد و سهراب پدر شد و زندگی مشغولشان کرد خوش و ناخوش بود تا ...
درد انگار از روی دنده ها یکی یکی بالا رفت و پایین آمد حتی مهلت آن نشد که دست بر پهلوش بکشد و سهراب را پایید دست به کمر که :
گردنشو می شکنم اگه این ورا پیداش بشه؟ هنوز یادم نرفته؟!
و هیچ کس یادش نرفت که کله قند سهراب پرت شد توی کوچه و آب توی جوب بردش و آب شیرین شد و توش کثافت ریخت و جمع شد، بند آمد، ریخت بیرون و پخش شد توی کوچه ها و مصی را شوهر برد و منیر آمد خانم خانه شد و ندانست که همه جای زندگی اش شیرینی کثیفی پخش شده !
و این شیرینی مزه اش را نشان داد وقتی مادر محسن لب از نلعبکی برداشت و گفت امر خیره گلنار که سبد پر از انار را ریخت توی حوض و پاهاش را گذاشت لای انارها منیر کله قند را نشان سهراب داد و گفت هر آنچه باید می گفت و ضربه های پا دنده ها را لرزاند و گلنار متهم شد. حتی برای خواست یکی دیگر. کله قند محسن دوباره حافظه ی جوب را جنباند و ترس درون گلنار به جنبش درآمد . در به رویش بسته شد. تنهاشد. واین همان تنهایی بود هیچ دخلی هم به محسن که حالا سرخوش، سرخوش بود نداشت می ترسید....؟!
ولی حالا این یکی دیگر، شوهرش بود. تنها نبود. حس مشترک آمیخته به ترس، لبخند شد تا بریزد روی لبها و محسن بازوش را بکوبد به دنده ی گلنار و گلنار لذت این شیطنت را دراز شود روی تخت و بگذارد که فراموشی برش دارد و با خود ببردش غرقش کند و دردهای قبلی دفن شوند در اعماق ....
***
دوش قطراتش را هرچه محکمتر بر موی و تنش کوبید. سنگک داشت خودش را سرد می کرد . کره آب می رفت و آن دو حریصتر یکدیگر را زیر چشمهاشان می رفتند و می آمدند. هوا داشت سرماش را به رخ پنجره می کشید و آغوش گرم محسن گرمای تن گلنار را دوبرابر می کرد صدای ضربانهاشان گیر کرده بود توی هم و صدایی انگار پله ها را بالا می آمد کلید چرخید صداش پخش شد توی تن گلنار، گلنار ناله ی کوتاه را بیرون داد گلوی محسن گیر کرد توی دستهای سهراب. ناله ها و التماسها جوابش برای گلنار بدوبیرا بود و برای محسن ورید بالا آمده ی گردن. محسن کوبیده شد به دیوار. کره لک شد روی موکت کف اتاق و از کنار سنگک سفره ی گل گلی قطره های خون را فرستاد پایین تر گلنار خفه شد حالا هر پنجشنبه آن صدای خفه شده را می کوبید به دیوار...
***
کمی که آرامتر می شود فاتحه ای می خواند . باید برود بی هیچ معطلی تا شب را تنها با خیالات بیست و پنج آبان سر کند تا فردا پشت میله های بلند روبروی سهراب بنشیند و این بار سه سال دیگر از این تنهایش را بکوبد روی میله ها....

بقچه

2009-05-09T05:08:00.000-07:00

- بَ تلی بیلمدون کیم ننه مین بقچه سن اشدی؟*
راه می رفت و مدام این جمله رو تکرار می کرد یه بغضی می آمد سراغش، شاید 23 سال خیلی زیاد بود برای گریه کردن. اصلن بعد از این همه سال گریه داشت یا نه؟
تو بچه ای یه خورده بزرگتر از الان پریسا همه می گن:
« ساعت افتاده روش».
این حرف به نظرت چقدر مسخره است اون رفته مسجد، سر نماز سکته کرده و حالا تو یه قبر داری و یه صندوقچه!
شاید هر کسی بتونه عین این حرفی رو که می خوام بزنم یک کم این ور و اون ور برا آدم تعریف کنه!
یکی بود یکی نبود یه دهی بود با چن تا خونه ی گلی و هر کدوم از این خونه ها یکی یا دوتا اتاق داشت و توی یکی از این اتاقا یه صندوقچه بود یا بهتر این جوری بگیم که یه خونه هایی بود که یه ننه هایی داشت واین ننه ها هر کدوم یه صندوقچه داشتن.
- بَ تلی بیلمدون کیم ننه مین بقچه سن اشدی؟
تو خونه ی ما یه ننه ای بود و یه صندوقچه ایی با یه دنیای عجیب و غریب؟ در مورد عجیب بودنش مطمئن نیستم ولی یه چیزایی توش بود. شاید از این بابت غریب که! نمی فهمیدی این در، کی رفته بالا؟ در صندوقچه رو می گم. تو می رسیدی حلب پر از آبو می ذاشتی گوشه ی ایونو... تا صدای درو درمی آوردی اون در می افتاد.
شوهرم کردی مادرم شدی، همون ننه! ولی نه صندوقچه داشتی نه یه دنیای عجیب غریب توی یه صندوقچه؟!
توی تموم این بود و نبودا... یه ننه ای بود یه صندوقچه ای داشت با یه مخمل قیطون دوز قرمز که حسن یوسفای روش همیشه زنده و سرحال انگار از طرف ننه مامور بودن تا هیشکی درشو وا نکنه حسن یوسفا سه تا بودن من و پروین و اکبر
همین پروین که حالا بعد این همه سال اومده و راه می ره دست می کوبه روی دستش و غرمی زنه.
- بَ تلی بیلمدون کیم ننه مین بقچه سن اشدی؟
یه صندوقچه ایی بود توی یه خونه ی گلی با یه مخمل دور قیطونی.
ولی نه! صندوقچه بود! اما تو زیرزمین؟! زیرزمین نم داشت و گل میخای رنگی کدر شده بودن رنگ زیر زمین. یه جایی به اسم شهر.
حالا دیگه! یکی بود یکی نبود یه شهری بود با یه خونه ی کوچیک با یه زیرزمین اضافه تر از خونه ی ده با یه صندوقچه نم کشیده که نه مخمل داشت نه حسن یوسف. ولی باز هیشکی درشو باز نکرد ننه می پیچید طرف پله ها و تو صدای درشو می شنیدی که بالا می رفت بعد ننه روی پله ها بود، گرفته بود ولی تا تو رو می دید می خندید. یه چیزی ته نگاش بود که می فهمیدی الکی خندیده.
ما بودیم ننه بود و صندوقچه، یه دده ام بود با اون دخمه اش که اسمشو گذاشته بود « مغازه حیدر» گونی های نخود و لپه، جعبه ی سیب و فلفل های نخ شده.همین که اومدیم اینجا اون مغازه شو راه انداخت. همیشه اون جا بود خوش بود زنا بریزن تو مغازه اش و اون چونه بزنه باهاشون. توش همه چی بود ولی نه عجیب بود نه غریب! هیچ لطفی ام نداشت قایم کی نگاش کنی و اون فقط هر روز جای دخلش روی دیوار با دیروز فرق کنه تازه آخرشم که همه رو می داد به ننه! ولی صندوقچه هم عجیب بود هم غریب!هیشکی ام بازش نکرد حتی اکبر!
اینا عجیب غریب بودن یا ننه که معلوم نشد چرا کمتر حرف می زد از موقع اومدن به این خونه، چرا چشم می دوخت به تک میل سرگردون که می چرخید و یه وقت جفت این بود و یه وقت جفت یکی دیگه؟ آخرشم جورابا که پشت هم تموم می شدن نگاشون می کرد تاشون می کرد وبازانگار کار ننه تموم نشده بود یکی دیگه سر می گرفت اصلن نخندید اون وقتا، نخندید حتی عروسی من!
رفتم توی یه اتاق، تو خونه ی میرزا یحیی شدم عروس کوچیکه و چن روز بعدش بود که اومد. میرزا گفت:
عروس ننه ا ت اومده.
درو بستمو نشست نگا دورو برش کرد و لچکش خیس شد گفتم:
ننه چرا گریه می کنی؟
بغض شو خورد تا هیشکی تو خونه ی میرزا نفهمه ننه گریه می کنه
چرا پیچید طرف زیرزمین؟ چرا پشت هم جوراب سر انداخت با پنچ میل تا همیشه یکی اش سرگردون باشه و بقیه رو جمع کنه دور خودش؟ چرا من این وسط شدم اون میل سرگردون؟ اکبر اومد از مدرسه همه گریه می کردن. رفتم جنازه شو ببینم همه گفتن:
تو مواظب اون دو تا باش.
چرا هیشکی مواظب من نبود تا بچه ام نمیره؟ اکبر تو خاک پرون کوچه ها بزرگ شد و پروین موند تا زری موهاشو ببافه مثل ننه تا زری با شونش و آینه اش بمونه همه گفتن:
بابات زن گرفته.
می شستم، می سابیدم کم که نداشت دده؟ کم که نگذاشتم براش؟! عین موقعی که ننه بود بعد..ها بود که فهمیدم زری خیلی وقته زنشه.
پیچیدم تو زیرزمین پنجشنبه ای بود. دو هفته ای بود که رفته بود حالا یکی بود یکی نبود یه خونه ای بود یه صندوقچه ای ولی ننه نبود زانو زدم سردی کف سیمانی پیچید توی پاهام دست کشیدم روش، رنگای چاک شده، کف دستمو پر کرد. ننه رفته بود و اون دنیای عجیب غریب زیر دستم بود
عروس کوچیکه ....
میرزا بود داشتم دنبال کلید می گشتم تو گلدون آبیه، خودش برام از مشهد خریده بود. گریه هاش که تموم شد استکون چایی رو دمر گذاشت تو نلبعکی دست کرد تو یقه ی پیرهنش و کلید صندوقچه رو داد دستم،منم گذاشتمش تو گلدون آبیه .
کلید و فرومی کنم تو توپی قفل وهمراه دستم می چرخم صدای پروین می پیچه تو پله ها:
تلی... تلی...
می شینه پیشم سرشو خم کرده روی صندوقچه در باز می شه رو به دنیای عجیب و غریب بچه گی....
چرا هیشکی قبلن بازش نکرد حتی همین اکبر؟
ننه خونه نبود گیس های پروین توی یه دستم بود و سنجاق سرای سیاه که دور یه دختر خوشگل تو جلدشون برق می زدن تو اون یکی دستم- اینا جنسای تازه ی دده بود برا مشتریاش- قایم کی یکی شونو برداشت و پیچید تو زیرزمین، من و پروین یواشی رفتیم دنبالش، وقتی رسیدیم پای پله ها خوردیم بهش، کلید ننه تو دستش بود حتمی ننه موقع حموم جا گذاشته بودش. کلیدو داد دستم و رفت. کلید خیلی وقتا جا موند روی صندوقچه. پسر میرزا تازه سرو کله اش پیدا شده بود که کلیدو می داد دستم! همون موقعها که می رفت ده، اون کلید که دستت بود تو بزرگ شده بودی انگار. ننه ی خونه. ولی نه من رفتم سراغش نه پروین؟
- بَ تلی بیلمدون کیم ننه مین بقچه سن اشدی؟
صداش بغض داره بی قرار اینقدر که نمی شینه!
پروین ...پروین
صدات آرومشون می کنه
اینو دده می گفت، می گفت:
صدات جفت صدای خدا بیامرزه.
چرا کمتر حرف زد این آخریا تا صداش از یادم بره تا حالا شک نکنم به حرف دده؟ چرا تا اکبر کتاب دفتر پهن کرد رو زمین، بهش گفت:
بنویس تلی..، پروین...، اکبر؟
هر دفعه و هر دفعه، بعد کاغذارومی کند و با خودش می برد
ننه داره دیکته بهت می گه اکبر
پروین بود ریسه می رفت وگیس ای بلندشو پهن می کرد تو دامنش اینا بود که اینجوری بی قراره!
- بَ تلی بیلمدون کیم ننه مین بقچه سن اشدی؟
یکی بود یکی نبود یه ننه ای بود یه صندوقچه ای داشت تو یه زیر زمین نم کشیده. ننه مرد. بچه هاش رفتن سراغ صندوقچه تا دنیای عجیب و غریب بچه گی شونو ببینن. ولی اون فقط یه دنیای بچه گی بود نه یه دنیای عجیب وغریب!
پارچه های رنگاوارنگ که هر کدوم عیدی یکی از برادراش بود برای یه سالی از پارسال تا خیلی دورتر با یه به که این آخریا اکبر براش آورده بود اونم گذاشتش تو تاقچه تا بوش بپیچه تو خونه و حالا اینجاست با یه بقچه؟!
پروین بقچه رو بغل می کنه:
بوی ننه رو می ده
افتاده به هق هق درشو می بندم و می ریم بالا.
کلید هنوز توگلدون آبی است که می رم سراغش بچه ها خوابیدن آروم از پله ها می رم پایین و کلید برق و فشار می دم درشو که باز می کنم باز همونه درست مثل 23 سال پیش حالا دیگه تو زیرزمین خونه ی ماست زری که اومد تو خونه، رفتم بیارمش، پروین با هق و هق دروغی گفت و اکبر ام تایید کرد و من صاحب صندوقچه شدم.
ننه خودش وصیت کرد صندوقچه مال تلی باشه
راست میگه ننه ام خدا بیامرز دادش تلی
بردمش زیرزمین میرزا، اونقدی وسایل روش چیدم تا هیشکی هوس نکنه بازش کنه اینجا خونه ی خودمه زیرزمین خونه ی خودم. شبِ و بچه ها خوابیدن درشو باز می کنم پارچه های رنگاوارنگ با یه بقچه.
بوی به می پیچه تو دماغم، انگاری هنوز اکبر دست نبرده طرفش تا برش داره و بدوو تو کوچه، دست می کشم رو پارچه ها کودری یای خوش رنگ یه ساتن سرمه ای یه حریر قرمز چند تا چادر نماز دستم رسیده به بقچه؟! پروین ام که نیست گریه کنه و بعد این همه سال گریه داره یا نه؟ گره ی بقچه رو باز می کنم
میلا چرخیدن تموم اون سالا سرگردون و حالا این جورابا یادگار اون موقعهاست روی هر جوراب یه تکه کاغذ چسبونده یکی اکبر، اون یکی تلی، پروین، اینا خط اکبره دیکته های اکبر که ننه بهش گفته بود بعد این همه سال دنیای عجیب و غریب ننه دیدن داره همه ی جورابارو بسته به هم با نخای دراز ساقشون با یه سنجاق اسم چسبونده روش بعد همه ی اون ده تا جفتوگره داده به پنج جفت من! از این به بعد قصه ی من بود نه ننه ام یکی بود یکی نبود یه تلی بود یه خونه ای داشت با یه صندوقچه که مال ننه اش بود با دو تا خواهر و برادر پروین و اکبر.
- بَ تلی بیلمدون کیم ننه مین بقچه سن اشدی؟
من بازش کردم تا صدای افتادن در و که تو تموم این سالها شنیده بودم عوض کنم بازش کردم و حالا این قصه ی ماست من و پروین و اکبر یکی بود یکی نبود یه خونه ای بود که یه ننه ای داشت با یه صندوقچه با سه تا بچه تلی، پروین و اکبر ننه مرد و یه صندوقچه رسید به بچه ها تو صندوقچه یه بقچه موند باز نشده از دنیای بچه گی بازش نکردن 23 سال تموم ...
سه تا بقچه پهن می کنم روی زمین پنج تا جوراب پشمی با نقشای قدیمی با رنگای قرمز و سفید و سبز که یه تکه کاغذ رو هر کدومه می ذارم توش درشونو گره می دم قصه ما اینه دنیای عجیب غریب بچه گی و حالا که بزرگ شدیم این سهم هر کدوم از ماست از اون دنیا...
آب اسمشو خیس می کنه دست می کشم روسنگش و پنج تا میل و یه گوله نخ از کیفم درمی آرم می ذارم رو اسمش یکی بود یکی نبود یه ننه ای بود یه بقچه ای داشت .....
ربابه سلیمانی- 87 - هشتگرد
* تلی نمی دونی کی بقچه ی ننه رو باز کرد؟

دریا در حسرت قطره

2009-04-17T12:26:00.000-07:00

شب در حسرت ستاره
دریا در حسرت قطره
زمین در حسرت جوانه
و من....
چهار طبایع متضاد خلقت
در حسرت زاده شدیم
شب سیاهی زایید
دریا موج
زمین طوفان
و من....
چهار نفرین بزرگ
چهار معصیت عظیم
و اینگونه نابخشوده
خنجر آزمون بر گرده هامان نشست
و طاق را
نبرد آخرین زمین و آسمان
به تباهی کشاند
جمع آمدیم
بر سنگینی گورسنگ هامان
دُور هم
آب بر خاک ریختیم و خاک بر آتش
و کلام بر زبان
و گفتیم با گردنهای بر افراشته
ما متضاد نبودیم
که اینچنین فرو خورده شویم
ما آمدیم تا بمانیم
تا بر همگان مسلم شود که ما
شب زدگان
طوفان دیده
زمین را مامن خود کرده بودیم
و آب را سببی زندگی
و دستی غریب
ناغافل
پشت ما بر خاک نهاد
و گرنه
ما آمدیم که بمانیم
ما می مانیم
تا حسرت کلام ناعاقل، نا غافلی باشد
که پدیده ی غفلت آن را زایید
ما می مانیم
و شب و زمین و دریا
ستاره و قطره و جوانه
در سراسر ماندگاری ما
طلوع کنند و برویند و ببارند و بمانند.
17فروردین1384